Staat en Maatschappij.

Geen permanent gezantschap.

Onder de bezwaren, die tegen de tijdelijke en bijzondere zending bij den Pauselijken Stoel gehoord worden, treedt vooral op den voorgrond de gedachte, dat het bij deze tijdelijke missie niet blijven zal. Het moge zijn dat het de bedoeling der regeering is aan het gezantschap bij het Vaticaan slechts een voorbijgaand karakter te geven, toch zullen de omstandigheden er toe leiden, dat wat thans tijdelijk is, na afloop van den oorlog permanent zal worden.

Dat tijdelijke is niet meer dan schijn; wat nader blijkt uit het antwoord op de vraag uit het voorloopig verslag op het wetsontwerp of n.l. tot instelling van een permanent gezantschap bij den Paus de regeering in geen geval hare medewerking zou verleenen, waarop dit , door de regeering verklaard wordt, dat zij niet aarzelt ontkennend te antwoorden.

De vraag rijst of inderdaad op aannemelijke gronden is aan te toonen dat er gevaar voor het permanente karakter der missie bestaat. Naar het ons wil voorkomen, is dit niet zoo. Zeker, de regeering zou, als zij tot de overtuiging kwam, dat voortzetting van vertegenwoordiging bij den Pauselijken Stoel in het belang van het land gewenscht werd, invloed op de Kamers kunnen uitoefenen, maar toch, en dit mag niet voorbij worden gezien, blijft de volksvertegenwoordiging volkomen vrij.

En deze vrijheid is niet fictief, maar reëel.

Immers de aangelegenheid, waarover het gaat, wordt niet vastgelegd in de Wet, maar heeft haren grond in een begrootingspost. Was de zaak bij de Wet geregeld, dan zou om van de vertegenwoordiging af te komen wetswijziging noodig zijn, maar thans kan bij de 'eerste de beste begrooting van Buitenlandsche Zaken door afstemming der gelden de missie geëindigd worden. En zeker zou het in zulk geval niet aan leden der Kamer ontbreken, die daartoe het initiatief namen.

Zoo ook is het in 1871 gegaan, toen op voorstel van den heer Dumbar bij amendement de gelden voor den toenmaligen vertegenwoordiger bij den Pauselijken Stoel van de begrooting geschrapt werden. En veel sterker dan in 1871, zal men in de toekomst staan, omdat door de tegenwoordige regeering nadrukkelijk is verklaard, dat de zending slechts een tijdelijke en bijzondere bedoeling heeft. Deze verklaring herhaalt de regeering met klem in haar antwoord, dat een tijdelijke en speciale zending als de bedoelde, geheel op zich zelve staat, zoodat een beroep op die incidenteele zending om te komen tot vestiging van een blijvend gezantschap, ontegenzeggelijk ongegrond zou zijn te achten.

Er is dus geen gevaar, dat het voorstel der regeering, zoo de Kamer zich daartegen verzet, tot een permanente regeling zou kunnen leiden.

Natuurlijk kan het bepaalde in artikel 57 der Grondwet, dat de Koning het opperbestuur heeft der Buitenlandsche betrekkingen, niet als argument voor een permanent gezantschap gelden. Dit recht der Kroon bestond ook reeds vóór de indiening van het regeeringsvoorstel, maar bovendien kan de Kroon Haar recht niet uitoefenen, wanneer de Staten-Generaal de gelden tot uitoefening van het recht niet bewilligt.

Hoe men de zaak dan ook bekijkt, is het bezwaar, dat wat thans tijdelijk is, naafloop van, den oorlog permanent moet worden, denkbeeldig.

Het bezwaar van het permanente karakter der missie, is dan ook van geen beteekenis. Door er veel aandacht aan te wijden, worden de andere bezwaren op den achtergrond gesteld.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen