Staat en Maatschappij.

De Troonrede.

De Troonrede, waarmede de Koningin Dinsdag de gewone zitting der Staten-Generaal opende, verschilt heel wat van die, welke het vorige jaar uit den Koninklijken mond vernomen werd.

Zeker, ook in het woord wat de Koningin ditmaal sprak, komt menige passage voor, welke van grooten ernst gewaagt, maar op verschillende andere plaatsen treft men een toon van optimisme aan, die den indruk geeft, dat de internationale positie van ons land op dit oogenblik geen bijzondere zorg baart.

Onder vermelding van dankbaarheid, die de Koningin vervult, dat het vaderland vrij is gebleven van de verschrikkingen van den oorlog, die nog steeds geen einde neemt, wordt gewezen op de waardeering, die alom gevonden wordt ten aanzien van den vasten wil van de regeering en volksvertegenwoordiging, om de zelfstandigheid des lands te bewaren en de plichten der neutraliteit stipt na te komen.

Intusschen de hoofdbeteekenis van de Troonrede ligt niet hierin, maar in het feit, dat de regeering het einde gekomen acht van het „politieke bestand".

Bijzonderlijk blijkt dit uit een tweetal aanwijzingen.

Onder de reserve, dat de buitengewone omstandigheden zich niet te onzen nadeele wijzigen, zullen ten eerste de vroeger aangekondigde voorstellen tot Grondwetsherziening weldra worden ingediend en ligt het in de tweede plaats in de bedoeling de toegezegde herziening der Invaliditeitswet eerlang, aan te bieden.

Vooral de laatste mededeeling, die in het licht moet bezien worden van de vroegere uitspraken van Minister Treub ten opzichte van de wet Talma, geeft op dit punt aan de Troonrede een bepaald politiek karakter. De herziening van de Invaliditeitswet zooals deze destijds bedoeld werd, beteekent toch eigenlijk niets anders dan de omverwerping van die wet. En eene regeering, die dit doel voor oogen staat, spreekt het duidelijk uit, dat voor haar het „politiek bestand" niet meer bestaat.

Natuurlijk zullen de vrijzinnigen en de sociaal-democraten deze mededeelingen in deze Troonrede met ingenomenheid begroeten, want daarmede komt in uitzicht de invoering van het Algemeen Kiesrecht en het Staatspensioen, twee punten van het verkiezingsprogram van 1913.

Of echter de belangen van het land er mede gediend zullen zijn, om onder de tegenwoordige omstandigheden den politieken strqd, en dan wel op bovengenoemde twee punten, te hervatten, mag betwijfeld worden. Doch daarvoor zal de regeering de verantwoordelijkheid hebbeu te dragen.

Naar het ons wil voorkomen zou een voorzichtiger beleid meer in overeenstemming met d«n ernst van den tijd zijn.

De tweede voorziter.

De keuze van den heer Schaper tot 2e voorzitter van de Kamer zal niet met onverdeelde instemming in het land begroet zijn.

Zulk een verkiezing, waarbij de vrijzinnigen door de sociaal-democraten gedwongen werden om op een man te stemmen, die om zijn revolutionair karakter nimmer tot leider der vergaderingen mocht geroepen worden, verzwakt de positie der vrijzinnigen meer dan zij zelf wel denken.

De heer Schaper is de afgevaardigde uit de sociaal-democratische fractie, die meer dan ieder ander schier bij iedere gelegenheid het gezag ondermijnt en in felheid van woorden den tegenstander grieft en beleedigt.

En aan zulk een lid der Kamer draagt de vrijzinnigheid den hoogen post van vice-voorzitter der Kamer op.

Wie had het kunnen denken, dat het ooit nog eens tot deze keuze komen zou?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen