Uit het kerkelijk leven.

De riehtingen in de Ev. Luthersehe Kerk.

De Luthersche Kerk ligt verscheurd. Men heeft de Evangelisch-Luthersche Kerk en men heeft de Hersteld Evangelisch-Lutersche Kerk. Saam kon men het niet vinden en toen ging men uit elkaar. Richtingverschil bracht tot die scheiding. In dè, t gedeelte, dat zich Evangelisch-Luthersche Kerk noemt, wilde men bij elkaar houden wat mogelijk was. Modern en orthodox zouden broederlijk naast elkaar wonen in één huis. En opdat de moderne gemeente den orthodoxe in het Kerkgenootschap, maar ook de orthodoxe gemeente het moderne gemeentelid niet zou hinderen, plagen of tuchtigen is een modus-vivendi gevonden, neergelegd in déze eenvoudige reglements-bepaling: „geen reglement, verordening of besluit mag iets bevatten wat de geloofsvrijheid van gemeenten of bgzondöre personen aantast."

Een eenvoudig middel dus, om de rust in het kerkgenootschap — dat geen Kerk meer is — te waarborgen.

Maar nu moet men eens een paar Nos. van „de Wachter" (modern) en van „de Wartburg" (orthodox) lezen en men komt tot de ontdekking, dat er aan de onfeilbare werking van die heilzame reglementswgsiging nog wel wat ontbreekt. De rust in het kerkgenootschap blijkt nog niet verzekerd. Integendeel. „De Wachter" (modern) klaagt over de openlijke en stille verdachtmakingen van de zijde der „onverzoenlijken" (dat zijn de orthodoxen). En „de Wartburg" (orthodox, weigert door „verdraagzame politiek" een „vredig" verloop der dingen te begunstigen. Waardoor de verhoudingen zóó zijn, dat ondanks den modus-vivendi de vraag de vrijzinnigen blijft kwellen, of het, om voor goed te ontkomen aan het prikkelend stoken en drijven eener onverzoenlijke minderheid, toch niet maar beter ware te scheiden. (Zie N. R. Ct. Vrijdag 19 Nov. '15 avondbl. D.)

Deze dingen zijn bedroevend.

Wanneer men in de Luthersclie kerk auDen als Ds. P. van Wijk (orth). en Prof. an Bakel (modern) tegenover elkaar ziet n leest hoe deze mannen, in één kerkenootschap, waar een modus-vivendi e vonden is met elkaar vechten; als men aarbij het scharrelen van mannen als )s. Groote (orthodox) gadeslaat en opmerkt loé bet orthodoxe bloc verdeeld ligt, uist omdat men veischilt in de vraag paar men wél en waar men niet mag toegeven — dan kan ons dat smarten. Wat moeten de orthodoxen doen?

Voor de vrijzinnigen is het makkelijk. 3uu standpnnt brengt mee, dat ze, als e eerlijk zijn, ook ènderen dulden, die ijnrecht tegenover hen staan. Maar de «thodoxen? Wat moeten zij doen, die ezus Christus erkennen en aanbidden Js Gods Zoon, den eenigen en volzaligen Borg en Middelaar, in Wiens bloed alleen verzoening voor den zondaar is bij God ? Mogen zij een modernen predikant dulden; mogen zij hem mee helpen beroepen; mogen zij de moderne richting naar haar eigen karakter, rechten en voorechten geven?

Immers neen! Geen wonder, dat men met een kleine, eenvoudige reglementswijziging den vrede niet kan waarborgen, waar er een onoverbrugbare klove ligt tusschen de eene richting en de andere richting.

Hierin zijn de dingen, die heden ten lage in het midden van de Ev. Lutheriche Kerk gebeuren, al weer leerzaam. En daarbij staat 't er voor „de confessioneelen" in de Ev. Luthersche Kerk liet zoo rooskleurig voor in de toekomst. Want van de 48 gemeenten zijn er 25 geheel of in meerderheid vrijzinnig; van de 55 dienstdoende predikanten behooren er, eenigszius ruim genomen, 27 tot de modernen; en de opleiding aan het Seminarie en aan de Gemeente-Universiteit te Amsterdam is geheel in vrijzinnige handen.

Wat zal de toekomst daar geven?

Zooals het nu gaat kan het niet blijven, ook met den modus-vivendi niet.

't Gaat op leven en dood tusschen de twee hoofdrichtingen. Waarbij de ethischorthodoxen het evenwicht nog bewaren. Maar het laat zich aanzien, dat dezen zullen moeten kiezen óf links óf rechts. Daar zal rechts hen althans telkens voor plaatsen.

En dat moet ten slotte vastloopen. lutusschen zijn de Hersteld-Evangelisch-Lutherschen er uit getrokken uit het Evangelisch-Luthersch Kerkgenootschap. hebben nu een eigen kriog van gemeenten, (8 gemeenten met 11 dienstdoende predikanten) een eigen opleiding van predikanten (tegenwoordig in Utrecht, vroeger in Amsterdam).

En alles is daar in gereedheid gebracht om de orthodoxe gemeenten van de Ev. Luthersche Kerk te ontvangen en in zich op te nemen, als zij het op eigen terrein te benauwd krijgen. Alleen zal de tegenwoordige regeling van het eigendomsrecht van Kerke-goederen nog velen terug houden van het Ev. Luthersch Genootschap afscheid te nemen, daar de pogingen, indertijd gedaan — wij meenen op voorstel van den grooten Kerkeraad van Nijmegen — om de zaak van de kerkelijke goederen weer te regelen als vóór 1819, mislukt zijn.

Wat broeit het toch overal op kerkelijk gebied!

Dat men toch eens allerwege eerlijk voor z'n beginselen uitkwam en dat degenen die, krachtens historie en belijdenis, niet bij elkaar hooren, eens den hoogen moed hadden om de toestanden ernstig en eerlijk met elkander te bespreken, opdat de Kerk des Heeren weer kon worden opgebouwd op haar fundament en degenen die het in andere wegen wenschen te zoeken ook in een ander huis gingen wonen I

Een huis, dat tegen zich zelf verdeeld is, kan immers niet bestaan!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen