Uit het kerkelijk leven.

Is de Herv. Kerk een valsche Kerk?

Voor de zooveelste maal willen we deze ernstige vraag onder de oogenzien; om de zooveelste maal te antwoorden: neen! onze Ned. Hervormde Kerk is niet een valsehe Kerk; 'tis de voortzetting van de aloude Gereformeerde Kerk in dezen lande, staande op het fundament der Apostelen en Profeten, gebouwd op de Gereformeerde belijdenis onzer Vaderen.

Waarbij tegelijk moet worden gezegd: zij zucht onder een Kerkbestuur, dat niet bij haar past, dat met haar wezen in stryd is en oorzaak is dat zij zich niet als Gereformeerde Kerk in alles kan openbaren, hebbende nochtans ook onder de tegenwoordige synodale organisatie de Gereformeerde belijdenis als eenig wettigen en eenig geldenden grondslag.

Iets, wat haar een tweeslachtige natuur geeft. Wat haar in deformatie heeft gebracht en houdt. Iets wat haar, waar zij in wezen de Geref. Kerk is, in haar optreden en openbaring ontsiert en veroorzaakt, dat zij den schijn draagt een religieus genootschap of een godsdienstige vereeniging van elk wat wils te zijn. Laat ons daarover een enkel artikel weer mogen schrijven.

Art. 29 van onze Ned. Geloofsbelijdenis zegt: „dat men wel naarstiglijk en met goede voorzichtigheid, uit den Woorde Gods behoort te onderscheiden, welke de ware Kerk is; aangezien alle sekten, die hedendaagsch in de wereld zijn, zich met den naam der Kerk dekken."

Er is dus voorzichtig onderzoek noodig. En de merkteekenen van de ware Kerk zijn dan: „Of de Kerk de reine prediking des Evangelies oefent; of zij gebruikt de reine bediening der Sacramenten, gelijk Christus dezelve ingesteld heeft; of de Kerkelijke tucht gebruikt wordt, om de zonden te straffen."

Of anders gezegd: „zoomen zich aanstelt naar het zuivere Woord Gods, verwerpende alle dingen, die daartegen zijn, houdende Jezus Christus voor het het eenige Hoofd."

Aan die keniperken (in art. 29 Ned. Gel. belijdenis aangegeven) heeft onze Gereformeerde Kerk in dezen lande van ouds beantwoord.

Haar belijdenis en haar Kerke-orde was in deze in overeenstemming met den eisch van het gereformeerd beginsel.

Hoewel de practijk helaas! wel in veel te kort schoot, omdat men, in strijd met het gereformeerd beginsel, aan de Overheid in kerkelijke zaken veel te veel macht toekende en veel te veel invloed gaf.

Waarbij de Overheid niet zelden èn over de prediking èn over de sacramentsbediening èn over de tuchtoefening heerschappij voerde, wat b. v. wel hieruit blijkt, dat het houden van een Algemeene Synode na 1619 niet meer is toegestaan, dat in het heroepingswerk de Regeering veel te veel te zeggen had, dat zelfs door plakkaten omtrent de practijk van de doopsbediening en omtrent kerkeordening werd beslist; dat tuchtoefening werd bemoeilijkt of verhinderd.

In wezen was de Kerk der reformatie in dezen lande gereformeerd, ook in belijdenis en kerke-ordening, maar — in de practgk zijn er vele tekortkomingen geweest, die als een kanker hebben gewerkt tot verderf en tot verval der Kerk. Mede hieruit te verklaren, daar onze Geref. vaderen de zuurdeesem van de z. g. n. Volkskerk-idee niet genoegzaam hebben uitgezuiverd, hopende door invloed van de Overheid héél het volk in het midden van de Gereformeerde Kerk te zullen vergaderen en te kunnen behouden.

Deze en dergelijke dingen zullen we niet hebben over 't hoofd te zien, als we over het wezen en het wèl-wezen van de Gereformeerde Kerk hier te lande handelen.

Vroeger was het dus lang niet in orde tusschen de beginselen van de Geref. Kerk en de practijken in het midden van het Kerkelijk leven.

Maar hoe is het nu? En dan meenen we te mogen getuigen, dat onze Ned. Herv. Kerk ook in 1816, toen een nieuwe organisatie aan de Kerk is opgelegd door den Koning, de oude lijn der gereformeerde beginselen inzake de belijdenis, inzake de evangelieverkondiging en de sacramentsbediening niet heeft verlaten.

En wij meenen te mogen zepgen, dat al onze Hervormde Kerken van Friesland tot Limburg en van Groningen tot Zeeland in wezen gebaseerd zijn op den alouden grondslag onzer geref. belijdenis en Gods Woord voor leer en leven stellen als eenigen regel en hoogste autoriteit,

— over de practijk van ons kerkelijk leven hebben we het nu niet.

Wat er hier en daar al gebeurt, bespreken we nu niet.

Dat komt straks.

Maar als met ei-st f: e7raagd wordt, bt is de grondslag v.ui onz3 Heir. Kerk; [at is de grondregel vcor al cnse Kerken; ^at is dus net wezc-: i v.vi d-: Keik waarin n < Teborenzijn, ge-: .cft-'ija enbelijcer.is les "geloofs hebben cf-vleg.i, i^ laoet [ezet'd worden: de Xed H3X7. Kerk van igie'is in wezen do alcu-ie Ger.if. Kerk, Lbbende de alouilj bel-.denijs r.ls eenig httige en eeni^ geldende confessie, tellende Gods \^oori als regel voor eer en leven.

"Xeen — nu moet men ons iiiet dadelijk ^de rede vsllen met vr£, ? on; „maar „3 is dit dan en lioe h dat dan? " "Want o, zeker! het htar.t iu do i)rac-[ijk van ons Kerkelijk levea niet zoo béel best. Laten we dat maar goed gaan levoelen. La: .t het OE3 miar tot zonde In schuld worden ! '•-

Laten we in de: : e mair gcta ons berust worden, di, t eazektiklijio ellende kroot is.

En we komen daar strf ; &Iuml;S wci op terug. Maar laten v.e ru eer: t vic-.en: wat _*de grondslag, het eig ui'.!; tirakler, iet wezen der Ned. E( rvrrniij Kerk;

dat Gereformeerd of 3 iet? "Waarop weaa-istoxids r.at7, - oord3n: ja! Wat we willen bewijz ii.

Hoe gaat het in al oi.zc 11 vv. Kerken 3e met het beroepings Terk?

Zóó: dat men in Fr eslaci en Lim-|)urg, in GroningiU en Zeeland, in KoordloUand en Gelderland van Kerk tot Lerk in den beroep-brief aan don bepredikant als eiscb stelt: „om loo'r leer en voorbeeld, bestu ar en opicht alles te doc-n wat cca J'trder en leeraar oversenkornttig God^ He'.!), ' Wc^y

Igens de verordeniugeu der Nederl. lerv. Kerk, betaamt; inzondsi'.iciddoor iet verkondigen van het Eva: gelie en iet bedienen van den H. Doop en van iet H. Avondmaal, '"' 't welk elke domii.é iie een beroep aan"oemi pkchtij bciooft : zullen doen.

Zulks achten wg iéer bekngr'Jk.

"Want nu heeft de Heere voor al onze lervormde Kerkea nog bewaai'^, dat aen overal verkkart, dat loer ea leven, ilvangelieprediking en Sacrament; be lie-Qing moet worden gericht naar u'.'.'.vij'^en ran Gods Heilig "Woord. Terwijltceo^ijk Is uitgesprokan, dat de Kerk van do V; r-Dnderstelling uitgaat dat de Keikeuj'.e rerorden&Iuml;Dgen overeenkomstig dat Heüig Toord zijn en in elk geval aan dat Wooi d les Heeren looeten ondergtschiktrijnen Eoodig naar uitwijzen vau dat Heilig ^Toord des Heeren moeten worden ge­

Dat achten wij van 't grootsto belang.

zulks overal in al onze E ei v. Kerken loet worden verklaarden beloofd: alles ^e zullen doen naar uitwijzen van Gcds Ieili.: T "Woord; in beginsel veildarende:

Reglementen der Kerk zijn de canrijzingen van do wegen kags welke wij les Heeren "Woord hebben te g hoo: zamen in leer en leven, iu pied.kiur-, icramentsbedieni g, en tuchtcef. nirg. Wat daar nu iu de practik van terecht

s; omt is een tweede zaak. Daar wille: : re straks nader OTcr spreken. M? .ar als lan eens blijken moest, dat er groote, lééi groote gebreken en zond a liggen dit terrein, dan houden we toch vol, in wezen onze Herv. Keiken (Jods [eiUg "^''oord erkennen als eenfgen en agsten regel voor Ier ren leven, waarbij kn meer gevoeld z? .i moeten Torden lat onze Herv. Kerken overeei ki mstig laar eigen karakter en natuur mieten gereformeerd worden, wat be tref 5 de wijze Kerkregeering. "Want aan hit v, èlezen der Kerken ontbreekt zooveel. "Waardoor onze Herv. Kerk niet 7ich penbaart als de Kerk der Ecformatie n dezen lande, gesproten uit de zad-n door Calvijn en zijne leerlingen hier gestrooid.

Eu daar moet verandering in komen.

Dat mag zoo niet blijven.

Onze Herv. Kerk verkeert in een inge-|zonken staat, krank zijnde en gedeforjmeerd, wijl zij zich niet openbaart naar jhaar wezen als Gereformeerde Kerk van [ Nederland.

(Wordt vervolgd).

Dan.

a Voor mij staat het vast — en reeds langen tijd — al wilde men er niet van Ihooren! — dat heel ons optreden, onze [gemeenschap en ens leven op Gerefor-I meerden grondslag door zeer ernstig gevaar en met ondergang bedreigd wordt [in Kerk en School, in Maatschappij en I Staat — principieel en da4rom ook I practisch.

Het leven en daarom de arbeid onder I ons, waarachtig en alleen uit het heilig beginsel der waarheid Gods, onvern-ijikt, zooals Calvijn dit beginsel grgpen mocht, ia in den wortel bij meerderen zwak en verzwakkend en kwijnend — in plaats van groeiend en dieper indringend; terwgl men naar buiten praktisch allerlei uitbreiding en aansluiting zoekt.

Daarmee gaat voor mij noodxakelijk het oordeel Gods uit over ontrouw en onwaarachtigheid.

Komt er niet door Gods genade machtiger drijving uit den wortel van het onverminkte Gereformeerde beginsel — en spoedig! — dan dreigt de Universiteit, in wat het hoofddoel is van haar stichting en bestaan, fiasco te maken.

Dan linken de Gereformeerde Kerken, wat hun hooge geeitelijke be teekenis als Gereformeerde Kerken van Christus voor volk en wereld aan'-aat, in oppervlakkig, zichzelf-behagend, bli.id séparatisrne weg."

Zoo schrijft, vol innig zielsverdriet. Ds. J. C. Sikkel, geref. predikant te Amsterdam in zijn brochure „In Heilige Roeping" in zijn „Ni'-schrift vooraf."

Op wak ing.

Met blijde dankbaarheid mogen we constateeren dat er iu de kringen van d3 gereformeerden in de Herv. Kerk 0]iwaking komt.

Men leert meer verstaan het gereforn.eerd beginsel, dat zoo schoon en zoo verheven is voor heehhet breede leven in Kerk en School, in Staat en Maatschappij.

Neen, neen! het i» alles geen goud wat er blinkt.' Er is veekzins een ellendig voortsukkelen in het oude zog; en een niet voelen van het diepgaand beginsel, dat de kracht en de bl'jdschap is van een gezond ger« formeerde levensbeschouwing.

"We wJlen ons geen oogenblik een blinddoek voor de oogsn binden.

Soms bf'reikt ons, ook uit den mond van voorgangers der gemeenten, een pijnlijk 'foord, dat heel de gereformeerde levensbeichouwing den doodsteek geeft. Wat 01.? niet weinig met smart vervult en ons bittere teleurstelhng bereidt. "We zouden van deze allerwonderlijkste beschouwir^gen, zooak die bij enkelen onzer collega's gevonden worden treffende staaltjes d, kunnen g«ven. Helaas! . . .

Maar dat neemt niet weg, dat we bij tijden tot blijdschap en bemoediging mogen opmerken, dat er in stad en dorp meer gevoeld wordt van de gezond gereformeerde levensbeschouwing, welke toepassing vraagt van onze heerlijke gereformeerde beginselen op elk terrein des levens, in Kerk en School, in Staat en Maatschappij.

Nu gaat het er om, dat we een geregelde en geordende, frissche en krachtige leiding en opkweeking in deze krijgen in het midden van onze Htfrv. kringen.

Aan alle dwaaste beichouwingen en ziekelijke redeneeringen hebben we niets.

Dat bei e: , ft maar.

Ook kunnen krachttoeren en krachtwoorden uDs niet helpen.

"We hebben behoefte aan geleidelijke, gezonde, frissche onderwijzing en leiding iu deze. Dan is er hoop, dat we verder komen.

Daarom moet ons Bondsleven worden aangewakkerd. Het vereenigingsleven moet vooruit geholpen worden. Onze Pers moet krachtig worden gesteund.

En we moeten niet denken, dat we er s\ zijn. Neen! we beginnen pas.

"We moeten ons toeleggen op de aankweeking van a. s. herders en leeraars, die in h«t midden van onze Herv. Kerk wahlra het "Woord onzes Gods mogen bedisnen in gezonden zin, met ontsluiting d" r Schriften naar den heüigen eisch Godf, met toepassing op heel het leven.

"Wo moeten de opleiding tot den dienst Iss W oor ds gaan verbeteren, wat 't beg'nscd bfcir=f* en wat de practijk aangaat.

"We moeten trachten meer onderwijzers te krijgen, die warm voelen voor de Herv. Kerk en het; ereformeerd beginsel mogen li. f hebben, om, gezalfd met de zalving des Geestes, naar dat beginsel op te inden in de lagere school, in onze scholen vo: : r meer uitgebreid lager onderwijs. (.)ok hebban we leeraren noodig op de Normaal, aan onze Kweekscholen — ook op Hoogere Burgerscholen en aan de Gymnasia.

Als het goed is, sal er opwaking onder oüs mo3tcn komen, onder afbidding v»n 's I'leercn Geest en Zijne genade.

Pr is zooveel te doen.

Ti doen naar den heiligen eisch Gods. O der vertroosting van 's Heeren rijke bolcfien, aan allen die Hem vreezen toegelegd.

Eu het zal er meer en meer om gaan of do gereformeerden in de Herv. Kerk hun hooge en heüige roeping leeren verst: ', an voor Kerk en School, voor Staat en Maatschappij.

"We staan nog maar aan 't begin. Ijaat er vma komen een ernstig overleggeji aangaande de dingen, die er te doen zijn.

En waar de Hecre ons aan de middelen bindt, daar wil Hij dat wij wegen en middelen zoeken, om het hooge ideaal te bereiken, dst het gereformeerd beginsel weer toi eeie wordt gebracht op elk teireiu de? levens.

Slapheid, lau s-heid klaagt ons aan.

"We pakle-n niet can.

Ons outbroken predikanten.

Ons o lihreken onderwijzers.

Ons ontbreken — ja, wèt ontbreekt ons niet?

Hervormde mannen, die kloeke belijders zi'n van het gereformeerd beginsel en lever uit een gezoitdo gereformeerde levensbeschouwing — die ontbreken ons.

Laat er ons om vragen in den ge bede. En laat ons toch meer ons gaan toeleggen op het gebruik van die middelen die eerlijk, nuttig, noodig—ja, gebiedend noodzakelijk zijn.

Laat er een uitstippelen van de lijnen mogen komen.

Een trekken van forsche streepen.

Een duidelijk aanwijzen van de wegen

En een kloek aanpakken — in de; mogendheid des Heeren!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen