Staat en Maatschappij.

Meten met twee maten.

Het moet ongetwijfeld verbaasd hebben, dat toen ten gevolge van het bekende arrest van den Hoogen Raad zich eene ongelegenheid bij het afleggen van den eed voordeed, de regeering er onmiddellijk bij was om door wetswijziging eene nadere voorziening te treff'en, maar dat zij werkeloos bleef zitten, toen ook in de begrafeniswet een leemte zich voordeed, waardoor in strijd met die wet tot lijkverbranding werd overgegaan.

Nog sterker, de regeering, die verklaarde, dat in het belang der rechtsorde, de ongelegenheid, waarin hes arrest van den Hoogen Raad den rechter met be­ trekking tot het eeds7raagsi.uk gebracht had, niet mocht be& tendigd blijven, diezelfde regeering hielp zelfs de vereeniging voor facultaüfive lijkverbranding, die de begrafeniswet overtrad, om minder gevaarlijk met het oog op de justitiëele belangen, de lijkverbranding voort te zetten.

Waaraan is dit verschil in handelwijze toe te schrijven?

De Minister van Binnenlandsche Zaken gaf in de Eerste Kamer het antwoord op die vraag. De^s .bewindsman zeide, dat elke regeling, die de rechtsche partijen iou bevredigen bij ds linksche partijen op een onoverkomelijk verzet zou stuiten en omgekeerd. Dat wil dus dit zegaeu dat eene voorziening in de begrafeniswet, waarbij het verbranden van lijken wordt strafbaar gesteld bij de vrijzinnigen en de socialisten sterke oppositie zal ondervinden.

Natuurlijk laat het het Kabinet Gort van der Linden koud of van antirevolutionaire zijde ook bezwaren tegen de voorgestelde eedsregeling worden ingebracht. Met die bezwaren behoeft de regeering geen rekening te houden, maar welf heeft zij de linkerzijde te ontzien, wanneer deze heidensche begrippen in onze christelijke zeden wil indragen.

Dit is een meten met twee maten, waartegen niet krachtig genoeg kan geprotesteerd worden.

Zedenbedervende invloeden.

Het antwoord van den Minister van Oorlog over het Amsterdamsch schandaal heeft bitter teleurgesteld.

Aan militairen — allen jongens van negentien jaar — was door de sub-commissie tot verschaffing van vermakelijkheden aan gemobiliseerden der Stelling Amsterdam een gratis tooneeivoorsteliing aangeboden in het gebouw Carré. Er werd opgevoerd de schunnige klucht: „Des nachts tusschen twaalf en een." Niemand der uitgenoodigden bleef thuis. Na afloop der voorstelling had eene vertooning plaats, die velen met walging vervulde.

Uit het antwoord nu van den Minister op de vraag van het Kamerlid den heer Arts blijkt, dat het gebeurde, sooals het in de bladen medegedeeld werd, volkomen juist was weergegeven. Toch achtte de Minister die liederlijke voorstelling niet af keurenswaard, ten minste hij denkt er niet aan, om de militairen tegen dergelijke demoraliseerende ontspanningen in bescherming te nemen. Het gaat — zoo betoogt de Minister — om een vraag van appreciatie, en omdat het daarom gaat, kan de Minister geen maatregelen nemen, welke het verschaffen van ontspanning aan militairen aan een vasten maatstaf kan binden.

Zoo staan dan onze militairen aan zedenbedervende invloeden bloot.

Voor ontspanning en ontwikkeling der militairen stelde de regeering reeds een ton gouds beschikbaar, doch de Militairen-Tehuizen ontvingen tot op dit oogenblik nog geen cent.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen