Allerlei.

Verborgenheid der Sehrift.

Er was een tijd in rnijn leven — schrijft de groote kerkvader Augustinus — dat ik vermoeid was van mijne vergeefsche pogingen om de verborgenhedeu der Schrift uit te leggen.

Eens ging ik wandelen om koelte en verademing aan het zeestrand te zoeken. Ik ontmoette aldaar een lieven levenslustigen jongen, die met de grootste inspanning een door hem gegraven diepen kuil met zeewater trachtte te vullen.

Ik vraagde hem, wat hij eigenlijk deed. „Ik wil den oceaan ledigen in den kuil, " antwoordde hij.

Was dit kind niet mijn beeld, die de onuitputtelijke en grondelooze dingen Gods trachtte in te sluiten in de enge kringen van het menschelijk verstand?

Wie de vervulling van een plicht uitstelt tot morgen, gelijkt den man, die wachtte om over de rivier te gaan totdat al het water was weggeloopen.

Kinderen in weelde opgevoed, zgn planten uit een broeikas, weinig geschikt om aan de kilheid van het leven te worden blootgesteld.

„Kinderen zijn geen tapijten". Dit mag men wel eens aan enkele opvoeders herinneren; want nog zijn er die meenen, dat men uit de kinderen, evenals uit de tapijten, al slaande de verkeerdheden kan wegkloppen.

Vele menschen schijnen niets te leeren uit de lessen die het leven ons en anderen geeft. In vele gevallen is heteigenwgsheid, onverschilligheid en onwil.

„Wat baet er kaersse ofte bril. Als den uil niet sien en wil? "

Als men een huis koopt en men heeft niet het volle geld, dan neemt men hypotheek. Maar nu zijn wij menschen zoo geneigd, om het met den Heere op een accoord te werpen. Wij geven zooveel als wij hebben en dan de Heere van Zijn kant ook wat tot aanvulling; een geestelijke hypotheek, waarvan wij de rente in onze dankbaarheid zullen opbrengen. Maar als wij nu zien, door Gods genade, dat wij niet een tekort, maar in 't geheel geen penning hebben om te betalen, dan zullen wij de vele woningen in het huis des Vaders alleen verkrijgen, wanneer een ander die koopt voor ons, en ze ons schenken wil.

* De weg der godzaligheid moge vaak een moeilijke zijn, en over steile bergen en door donkere diepten leiden, toch is deze weg een zekere weg. Het water moge den godzaligen in hunne veelvuldige verdrukkingen menigmalen tot aan de lippen komen. God zorgt, dat het er nimmer overkomt. Integendeel; Hij mi.akt het in hunne grootste verdrukkingen zóó goed met hen, door Zichzelven te geven, dat zij evenals de nachtegalen het schoonste lied zingen in den donkersten nacht.

Alles op zijn tijd.

Een jong predikant waz zeer verdrietig, omdat hij zoo weinig vrucht op zijn arbeid zag.

Eens door het veld gaande, ontmoette hij een landman die bezig was met ploegen. Aan dezen, een vroom man, klaagde de prediker zijn nood.

De landman antwoordde eerst niet, maar ging rustig voort met ploegen, terwijl de dominé naast hem liep.

Toen plotseling stilstaande, zeide de boer: zie ik ben aan het ploegen, maar den oogstwagen heb ik thuis gelaten.

Wat bedoelt ge daarmee? vroeg de leeraar.

Wel, was het antwoord, eerst ploeg ik; dan zaai ik; dan wacht ik van God regen en zonneschijn en wasdom; en eerst later, als de oogst rijp is, kom ik om te oogsten. Alles op zijn tijd. Dat moet gij ook doen, Dominé. Gij moet zaaien en met geduld op de vruchten wachten, die God den getrouwen arbeider op Zijn tijd schenkt. ^

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen