Uit het kerkelijk leven.

Een antwoord?

- Wg schreven onlangs een stukje in verband met de oprichting van een nieuwe Confessioneele Kiesvereeniging te Rotterdam, welke vereenïging op duidelijke wijze» te kennen geeft alle krachten te zullen inspannen, om het beroepen van een predikant van den Geref. Bond te verhinderen, alsook te zullen waken tegen de benoeming van Kerkeraadsleden die lid van den Geref. Bond zijn.'

Wij hebben toen gezegd, dat de oprichting van zoo'n vereeniging, welke ook geen candidaat zal steunen, die tegen de Gezangen is, ons niet verstandig en niet eerlijk voorkwana, daar men bg de jaarlijksche verkiezing van Gemachtigden als Confessioneelen en Gereformeerden schouder aan schouder staat en het dan niet opgaat, na dien strijd over heel de linie, te gaan zeggen: nu mogen de Gereformeerden niet meedeelen, alles is voor de Confessioneelen en voorGezangen-zingers,

En, gezien de oprichting van bovenbedoelde Confessioneele Kiesvereeniging te Rotterdam, hebben we gevraagd: wat „.„zegt De n. Geref. Kerk daar nu van; wat is het oordeel van de Confessioneele voormannen in Amsterdam, Leiden, Rotterdam nu in deze ?

De Redactie van De Geref .Kerk heeft tot nu toe niet geantwoord, maar in het No. van verleden week vonden we een. artikel onder „Kerkelijke aangelegenheden" (No. XXV) van de hand van Ds. Jac. Eringa te Woerden, dat op deze zaak ingaat en misschien min of meer een officieel stempel draagt. _

Nu spijt het ons, dat men dit aan Ds. Eringa heeft overgelaten. De Hoofdredactie bestaande uit mannen als Ds. Schokking te Leiden en Ds Kromsigt te Amsterdam, zijn anders wel gewoon om over „Kerkelgke aangelegenheden" te schrijven. Pas b V. nog over het recht van den Kerkeraad te Amsterdam om een aanbeveling bg predikantsberoeping te publiceeren en aan het Kiescollege voor tè leggen. Maar in de kwestie waar het nu om gaat, in betrekking tot het nieuwste snuifje op het gebied van het verkiezingswerk, schijnen ze niets op hun hart te hebben; en laten ze het blijkbaar aan Ds Eringa van Woerden — overigens geen groote stad — om hierin als geestelijk adviseur op te treden.

Dat spijt ons, omdat het vraagstuk van predikantsberoeping en benoeming van ouderlingen en diakenen in groote steden nu aan de orde van den dag is. En deze zaak dient wel degelijk eens flink onder de oogen gezien te worden. Waarbg misschien de vraag: wie moet predikanten beroepen, het Kiescollege in z'n geheel of de Kerkeraad, welke door het Kiescollege is gekozen, allereerst aan de orde zal korpjen.

Maar meer nog, omdat de kwesÜe van samenwerking tusschen gereformeerden en confessioneelen in de groote steden dringend noodzakelijk, roijaal èn eerlijk, in het openbaar dient te worden behandeld.

Daarom hopen we nog altijd, dat mannen als Ds. Kromsigt en Ds. Schokking i^i, deze met hun meening naar voren I zullen komen. Ten opzichte van de  samenwerking van de confessioneelen met de Kohlbruggianen schijnt het in orde te zijn. In Leiden en Amsterdam hebben loopt dat zoo blijkbaar den indruk, gesmeerd. dat Maar men ten we opzichte van dé samenwerking met de gereformeerden nog z'n hart vasthoudt en voorloopig de tactiek volgt: laat ze meewerken om öns er boven op te helpen, dan zullen wij wel zorgen dat zg er onder blijven!

Iets, wat ons uit den aard der zaak, niet aangenaam kan stemmen. En wat ook ten slotte spaak moet loopen.

Doch om hu op het artikel van Ds. Eringa te komen. Is dat nu een antwoord op onze vraag?

We kunnen niet anders zien, dan dat deze zaak op deze manier geheel ver-keerd wordt aangepakt.

'Ten eerste wordt de zaak vertroebeld door het onzuiver behandelen van de Gezangen-kwestie.

Dat men principieel handelen wil over over deze principieele vraag: of in de Nieuw-Testamentische Kerk Nieuw-Testamentische liederen mogen en moeten gezongen worden — vinden we best.

Daar willen we, als 'tnoodig is, ook nog wel aan mee doen.

Maar nu moest men eens ophouden om de gezangenstrijd, die voor een niet gering deel draait om onzen tegenwoordigen gezangenbundel en de Kerkrechtelijke en dogmatische vragen, die met dien bundel samenhangen, langer zoo dwaas té vertroebelen als Ds. Eringa dat nu weer doet.

Zijn er b.v. geen ras-echte Confessioneele predikanten die geen gezangen laten zingen? We denken aan Ds. Verschoor, die zoo herhaaldelijk in , Trofifel en Zwaard" schrijft. Wü men die nu maar zoo even buiten de deur zetten? Of zou misschien Ds. Eringa het over z'n hart kunnen verkrijgen, om dezen zuiver Confessioneelen predikant toegang te geven tot den kansel? ""

Wat ., .-1.1. draait j men i zichzelf _< j toch j-in allerlei moeilgkheden als nien de dmgen ^00 dom gaat s behandelen. Of staat het al onomstootelijk vast, dat men alleen echt gereformeerd is, als men in de Herv. Kerk onder de tegenwoordige omstan-

digheden uit de tegenwoordige gezangenbundels kat zingen ? En wil men alleen zulke menschen in de Herv. Kerk'dulden?

Koestert men werkelijk zulke dwaze denkbeelden, welnu laat men het dan maar eerlijk zeggen, dan, weten we ten minste waaraan we ons te houden hebben en we hebben hoop, dat niet weinigen er dan hun voordeel mee zullen doen.

Maar wat nu de zaak betreft waarom het nu eigenlijk gaat, dient, met het artikel van Ds. Eringa voor ons, te worden opgemerkt, dat Ds. E. de dingen leelijk met elkaar verwart.

Want hij wilde schrijven over de Geref. Bondsmannen en hij < gaat schrijven over menschen als Ds. Keek en diens geestverwanten, die niets met den Geref. Bond hebben uit te staan.

- Zulks doet Ds. Eringa geregeld. En dat is fataal. Reeds zoo dikwijls hebben we gezegd, dat het streven van de Geref. Bondsmannen ten opzichte van het Kerkelijk leven heel anders is, dan men ons van 'zekere zijde geregeld in de schoenen

wil schuiven. Maar men doet net alsof men niets weet en gaat maar geregeld voort om de schare wat op den mouw te spelden.

Laat men nu eens, — als men nu toch een eerlijk man wil zijn, die eerlijk in het publiek over de dingen schrijven wil — de moeite nemen om te onderzoeken hoe mannen als, Ds. Goslinga in Utrecht, Ds. Jongebreur in Veenendaal, Ds. Remme in Oud-Beijerland, Ds. v. d. Snoek in Ameide enz., enz. staan tegenover de dingen die in bedoeld artikel in 't geding zijn, en men zal aanstonds moeten erkennen als een blinde over de kleuren te hebben, geschreven.

Neen, neen! met zulke dooddoeners en leugenpraatjes laten we ons niet in den hoek zetten.'.

Wanneer het er om gaat wat gereformeerd is, zijnde overeenkomstig Gods Woord en naar onze belijdenisschriften, dan protesteeren we ten stelligste als door een van de voormannen der Confessioneele Vëreeniging zonder blikken of blo zen-de mannen van den Geref. Bond buiten de deur gezet worden.

Men weet wel beter.

- En zeker! er is in ons goede Vaderland veel verkeerds, ook onder de Gereformeerden van onze Herv. Kerk. Er is veel valsche mystiek, veel ziekelijk gepraat, veel ongereformeérd gedoe. Maar ten eerste moet men toch niet uit het oog verliezen, dat de jaren die aghter ons liggen, daar toch ook schuld aan hebben.

En ten tweede moet men gaan erkennen, dat de mannen van den Geref. Bond in alles bewijzen, dat zij er naar staan, de gemeente te leeren en te leiden naar Gods Woord en onze belijdenis.

Waarbij tusschen hen die waarlijk confessioneel zgn en hen die gezond gereformeerd zijn, hoe langs hoe meer samenwerking moet komen, vooral in de groote steden, zoowel met het oog op het Kerkelijk leven, alsook ziende op het werk der zending, het werk op schoolgebied, het werk op het teïrein van de Jongelingsvereenigingen enz.

En neen, dan moet men niet de dwaasheid uithalen, om, als het gaat om een geval als in Rotterdam, dat er een man als Ds. van Dorp begeerd wordt, te gaan schrijven over Ds. Keek enz.

Als men naar Londpn gaat om de Westminster Abdey te bezichtigen steekt men toch ook geen reiskaartje naar Keulen in den zak?

Een uitnemend middel.

Hebben we de vorige week met een enkel woord gerept over finantieele moeilijkheden aan de uitgave van „de Waarheidsvriend"'in deze buitengewone tigden verbonden en als middel om uit deze moeilijkheden uit te komen aangegeven het vermeerderen van het aantal abonné's, een van onze lezers is zoo vriendelijk geweest nog een ander middel te noemen, en wel het vrijwillig betalen «van hooger abonnementsprijs dan officieel is vastgesteld.

, Laat ons even afschrijven wat men ons berichtte:

„Baarn, 10 Febr. 1917. Met deze bericht ik "U dat ik voortaan voor het blad »de Waarheidsvriend"-f 1, 50 per half jaar wensch te betalen.

Met achting; R. B...."

Dat is een kloeke daad van onzen trouwen Bondsmakker R. B. Kort maar krachtig. Vlug en goed.

Wij willen openlijk onzen hartelijken dank hiervoor uitspreken en we hopen zeer, dat er meerden n gevonden mogen worden die ons op deze wijze willen helpen.

Wie wil No. 2 zijn?

Men schrijve even een briefkaart aan het Bureau van „de Waarheidsvriend" te Maassluis !

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen