Uit het kerkelijk leven.

„Onder ons is alles Gereformeerd".

Wanneer we iets gaan schrijven over , de Geref. Kerken", dan vragen we beleefd èn nu èn voortaan wel te willen bedenken, dat een redacteur van een Kerkelijk blad ook endere Kerkelijke bladen leest, zoowel van de kant der Hervormde Kerk als ook van de zijde der Geref. Kerken hem toegezonden.

Ook Kerkelijke bladen dus uit het midden van „de Geref. Kerken".

En wanneer iemand nu misschien bij dit artikel de opmerking zou willen maken: wèer óver «de Geref. Kerken»", dan zouden we aanstonds willen antwoorden: Gij die dit zegt, moest eens geregeld week aan week een partijtje Kerkelijke blad uit het midden van «de Geref Kerken thuis gestuurd krijgen, dan zoudt gij moeten  zeggen fheeft „de Waarheidsvriend" het nu al weer over , de Geref. Kerken"; maar dan zoudt gij moeten bekennen: wat schrijft „de Waarheidsvriend" weinig over „de Geref. Kerken".

Er gaat 'toch haast geen week voorbij of onze Hervormde Kerk krijgt in de kerkelijke bladen onzer gescheiden broeders duchtig er van langs; ongezouten; heftig; onbarmhartig en streng. We zullen geen namen noemen, maar er zijn Kerkelijke organen, die haar elke week een trap geven, zonder eenig mededoogen. Dèt nu willen we voorop zetten.

We gaan weinig of nooit op deze dingen in. We willen dat niet. Ook-in de toekomst zullen we dat niet doen.

Maar als we dan zoo nu en dan eens wat schrijven in antwoord op een of ander artikel, dan moet men ons van de zijde van onze gescheiden broeders niet toevoegen: „Gij moet toch niet zoo onbroederlijk handelen!" Want men weet heel goed, dat men zelf week aan week aanleiding geeft. En om dan héél verontwaardigd te kijken, als we zoo nu en dan eens even antwoorden, kan ons niet verschalken. We laten vons daarbij niet van de.wijs brengen. Even goede vrienden, maar de liefde kan niet van éene kant komen en wie kaatst moet den bal verwachten.

We lazen weer zoo'n echt stukje! 't Was nu in de Rijnlandsche Kerkbode. Weer eens héél anders dan anders. Maar weer zoo echt om onze Herv. Kerk een trap te geven en de Geref. Kerken een pluiïn op den hoed te zetten.

„De Poortwachter" — ds. Huismans van Zevenhoven — heeft over de vraag „Wat te denken over het kerkgaan van Gereformeerden bij Hervormden". En dan zegt hij o. a.: „Wel is het inderdaad pikant en hoogst merkwaardig om te midden van het bonte mengelmoes van Hervormde predikanten ook eens een , Gereformeerde" te zien optreden! „'n Goeie dominee", zooals de volksmond zegt.

Onder ons.is alles Gereformeerd. Iets pikants of merkwaardigs ligt er in het optreden ook zelfs van den besten Gereformeerden prediker onder ons niet. Dat valt niet op, zoo min als het opvalt, wanneer een blanke zich te midden van blanken beweegt.

Maar een blanke te midden van bruinen, gelen, rooden en zwarten, dat is pikant! dat is merkwaardig! „dat moet ik gaan zien!"

Tot zoover „de Poortwachter" in de Rijnlandsche Kerkbode van 31 Maart j.l.

Nu moet men dat maar weer slikken  en intusschen heel lief doen tegen de broeders van „de Geref. Kerken". Nu mag men daarop niets zeggen.

Want als men daarop nu ingaat, dan steekt er een storm op van geweld. Dan worden we .zelfs scheef aangezien in kringen waar men ons noodig heeft, maar waar men dan tegelijk ons zoo echt - wil laten voelen, dat we toch eigenlijk onwaardig zijn om er te komen.

Men voelt toch zeker wel, dat we er voor bedanken om ons stil zoo te laten trappen en dat we het aller belachelijkst vinden, als men van de zijde van onze gescheidene broeders van eigen kerkelijk leven zulke zotte dingen rondvent?

De dominee's in de Hervormde Kerk dus „bruinen, gelen, rooden, zwarten". En „wel is het inderdaad pikant en hoogst merkwaardig om te midden van hot bonte mengelmoes van Hervormde predikanten ook eens een „Gereformeerde", te zien optreden."

Wat heeft men toch een verkeerden blik op de Hervormde Kerk! Wat kent men de dominee's toch weinig; wat begrijpt men toch een bitter klein "beetje van 't geen in onze Hervormde Gemeenten leeft! .

Men heeft ten opzichte van deze zaak nu eenmaal een eigen meening, die vernietigend is over dat „Babel der ongerechtigheid" — en op dat stokpaardje holt men voort, zonder dat men ook maar iets opmerkt van 't geen daar geschiedt in het midden van die Kerk, die daar staat in het midden van ons land en volk.

Zooals de Koomschen vol domme en blinde haat oordeelen over de Protestanten, zoo oordeelen onze gescheidene broeders over de Hervormde Kerk!

Is het niet vreeselijk — terwijl meii beter kon weten?

Is het niet smartelijk - ^ terwijl de Heere groote en goede dingen doet?

In Amsterdam zijn de Hervormde predikanten geen roodhuiden of negers. In Rotterdam ook niet. In den Haag ook niet. In Utrecht ook niet. In Woerden ook niet. In Bodegraven ook niet, enz., enz.

Hoe of iemand die „klanken in het voorbijgaan opvangt" zoo iets zeggen kan, begrijpen we niet.

„De Poortwachter" is toch niet doof en blind?

Praten kan hij — maar kan hij ook zien en hooren? Een doof-blinde Poortwachter zou een paskwil zijn!

Neen, een Hervoönde dominee die de waarheid naar de Sclhriften verkondigt is geen rariteit in een kiek-kastje. Die is niet als een neger die in het land der blanken in éen kermistentje vertoond wordt.

Hervormde dominee's die het Evangelie des Kruises verkondigen naar de Schriften zijn er gelukkig bij tien-en bij honderdtallen !

Laat men in het midden van „de Geref. Kerken" daar tegenover toch eerlijk worden.

Wat heeft men aan dat laatdunkend schimpen op en dat verachtelijk vertrappen van het goede dat de Heere ons in deze schenkt, 's Heeren weldaden in deze zijn, ook met het oog op héél ons volk, zoo rijk en zoo verblijdend! Waar dan nog iets bijkomt.

Moet bijkomen. Want bij laatdunkend spreken over anderen komt altijd dom en onaangenaam roemen van zichzelf!

Bij onze gescheidene broeders is het nl. scheering en inslag om zichzelf verbazend in de hoogte te steken. .

Dat zien we ook bij den „Poortwachter". Waüt is .een predikant die zuiver het Evangelie brengt, naar uitwijzen van Scjtirift en belijdenis in de Hervormde Kerk als een blanke onder de negers, 'of als een neger onder de blanken; een rariteit; een eenling; een zeldzaamheid. Van „de Geref. Kerken" wordt zonder 'blikken of bloozen getuigd: „Onder ons ; is èlles Gereformeerd".

Nu willen we niet lachen; ook niet ' schelden.

Maar als we zien op de predikanten, op de kerkeraadsleden, op de gemeenteleden, op de onderwijzers, op de leeraren, op.... enz enz. en we hooren dan „de Poortwachter" zeggen: „bij ins is alles Gereformeerd", dan willen we alleen vragen aan de redactie van de Rijnlandsche 'Kerkbode: „is de Poortwachter ook mis-', schien blind en doof? "

Alles gereformeerd?

In de prediking, in de sacramentsbe-I diening, in de kerkelijke tucht, in het gemeenteléven, in het huiselijk-en in het I maatschappelijk leven, in de scholen, in de pers, in de politiek?

Alles gereformeerd?

We willen alleen zeggen, dat wie heden ten dage in het midden van „de Geref. Kerken" durft schrijven, in een smaadartikel aan het adres van de Hervormde Kerk, „Onder ons is alles Gereformeerd" diep te beklagen is.

Wij althans hebben meelijden met iemand die durft beweren : dat onder de anderhalf duizend Hervormde predikanten een dominee die de waarheid verkondigt als een blanke onder negers is; tegelijk verklarende: „onder ons in „de Geref. Kerken" is alles gereformeerd".

Och, kan men nu met zulken onzin niet eens uitscheiden. Wij 'vragen het om de wille van de waarheid en om de wille van de broederlijke liefde! ;

Bovendien : hoogmoed komt voor den val.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen