Christus, een teeken gezet, dat wedersproken zal worden.

Verdorren moog mijn  tong - eer ik mijn  Goël smade, niet neerbuige aan Zgn voet en stamel' God en Heer, Gij eeuwig Woord van God, vol waarheid en genade, Gij zijt des inenschen zoon -en Gods Zoon evenzeer.

Verstijven moog' mijn arm eer ik hem smaden late. Heeft dan Zgn bloedig kruis Zijn doodsangst niet verdiend, dat ik, de buit Zgns bloeds, zöu haten wie Hem hate? Wie Jezus vijand is. dien noem ik nooit mijn vriend,

O, ware macht mgn recht: o, hadde ik heldenkrachten, nog heden, heden wierd de ontaarde bent gericht, gij die, Christus' naam onwaard, reeds twee, ja, drie geslachten des Heeren Kerk beroert en, twist en onheil sticht.

Voor mg, ik mis de kunst een richting te waardeeren, die, toomloos onbeschaamd, met 's Heeren Godheid spot. Hg, die den Zoon niet eert, kan nooit den-Vader eeren en, hoe hg heet, wie Christus lastert, lastert God.

Daar gaapt, daar grijnst een kIove, een afgrond tasschen tweeën, zoo diep, zoo peilloos diep, zoo breed, zoo maatloos breed als alle heemlen saam en alle wereldzeeën. — Ach, dat — helaas, helaas! — die afgrond , Christus" heet!

H. 1917.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen