Kerk, School, Vereeniging.

NED. HERV. KERK.

Drietal te Delft IJ, Doornveld tev Oene, P, Kuijlman te Lunteren en ', J. van Rootselaar te Bergschenhoek.

Beroepen te Leiden K, H. E. Gravemeijer te Voorburg; te Harderwijk  . G, C. Steenbeek te Dinteloord; te Rottevalle F, Siega te Hijkersmilde; te Hoogeveen J, C, van Apeldoorn te Wouterswoude, te Groot-Ammers J. Bus te Enter; te Nijkerkerveen J. A., v. Voorlhuijzen te Vriezenveen; te Blauwkapel J, de Bruin te Zeist; te Wilsum W, Wesseldijk te Wapenvelde. -

Aangenomen naar Amsterdam H. E. Gravemeijer te Steenwijk; ' naar Callantsoog F, A, France te Stolwijk.

Bedankt voor Garderen W, L, Mulder te Arnemuiden; voor Leerbroek énvooi' Tholen J. Severijn te Wilnis; voor IJzendijke F. A, J, Westrik te Surhuisterveen

GEREF. KERKEN.

Aangenomen naar IJselmonde H. Idema te Workum.

Bedankt voor IJmuiden H.S.. Bosma te Hoogeveen; voor Meppel A, Groeneveld te Nijkerk; voor Giessen Oud-en Nieuwkerk G. V, d. Zanden te Renkum. _

CHR. GEREF. KERK.

Beroepen te Barendrecht J. A, Riekel te Veenendaal; te Utrecht A.M. Berkhoff te Zwolle,

—-Het was Zondag een blijde dag voor de Ned, Herv. Gemeente van Kethel en Spaland. Des morgens werd haar nieuwe herder en leeraar door zyn broeder, dr. M, M. den Hertog van 's Gravenhage, bevestigd in den dienat des Woords met een r«de over Exodus 25 vers 40; , Zie dan teo dat gij het maakt naar liet voorbeeld, hetwelk u op den berg getoond is." Wat Mozes op den berg mag zien en wat Mozes in de vlakte moet zijn, dit waren de groote gedachten zijner rede,

Aan de handoplegging namen deel behalve de bevestiger, ds. Halffman van Schiedam, ds. den Hertog van Rotterdam en ds. Kalkman van Nieuwerkerk aan den IJsel.

Des middags deed ds. G. A. den Hertog zijn intree, sprekende over Efeze 3 vers 8 en 10. Hij handelde achtereenvolgens ovar: Een prediker uit den nacht van zonde en schuld. Met de prediking van den dageraad des heiIs. Hoe zij, die de prediking gehoord en verstaan hebben, den vollen dag tegengaan.

Na de gebruikeljjke toespraken van consulent, ds. Tonsbeek, van Schiedam, nög liet woord om leeraar en Gemeente hartelijk geluk te wenschen, waarna bij de Gemeente verzocht den predikant toe te zingen Gez. 91:8. Beide malen was het vriendelijk kerkgebouw stampvol.

Tholen. Men schrijft ons: Tot groote toleurstelling der gemeente werd het bericht uit Wilnis ontvangen dat ds Severijn voor het beroep naar onze gemeente heeft bedankt. Moge er maar spoedig een herder en leeraar worden gevonden die de plaats inneemt van ds Enkelaar, die D.V. 7 April van deze gemeente afscheid hoopt te nemen en 14 April d.a.v. zijn intrede hoopt te doen in Wierden na bevestigd te zijn door zijn neef ds. A, C. Enkelaar, van Jaarsveld.

Emeritaat. Ds. D. J. van Aalst, pred. der Ned, Herv. Gemeente te Rotterdam, die wegens voortdurende ongesteldheid emerltaat aanvroeg, is zulks verleend met ingang van 1 Mei a.s,

— Dr. J. W. Pont, wonende te Bussum, verkreeg eervol ontslag als pred. der Evang. Luth. Gemeente te Amsterdam. Hij blijft het Genootschap uitsluitend als hoogleeraar dienen.

Het Zettensche Gymnasium. Onder groote belangstelling van het publiek is in den gemeenteraad behandeld de overbrenging van het Zettensche Gymnasium naar Zeist .

Twee voorstellen van B. en W. waren aan de orde: 1 e. Afwijzend te beschikken op hel verzoek tot oprichting ran een Gemeentelijke H. B. S. en 2. het voorstel om mede te werken tot overbrenging van het Gymnasium te Zetten, dat omgebouwd zal worden in een Chr. Lyceum. Het eerste voorstel werd ten slotte aangenomen met 9 stemmen tegen 5 het tweede werd aangenomen met 12 tegen 2 stemmen.

L. Looyen.. Zaterdagmorgen is te 's Gravenhage overleden de heer L. Looyen, hoofd der Groen van Prinstererschool, in breeden kring zal het heengaan van den heer Looyen worden betreurd.

Hij was een man die het Clrristelijk onderwijs in al zijn vertakkingen lief had en die zyn beste krachten aan dit onderwijs heeft besteed.

Vooral het M. U. L. O. had zijn liefde en als hoofd der Groen van Prinstererschool heelt de heer Looyen deze inrichting gemaakt tot een der beste op het terrein van het Christelijk Onderwijs.

Hoofdbestuur Vereen. Chr, Ond. enz. De heer P. Oosterlee, directeur van de Kweekschool op den Klokkenberg te Nijmegen, is met 624 van de 842 uitgebrachte stemmen gekozen tot lid van liet hoofdbestuur der Vereeniging van Christelijke Onderwijzers en Onderwyzeressen in Nederland.

Prof. Dr. P. A. E. Sillevis Smitt. De slag die gevreesd werd, is gevallen. Prof. Sillevis Smitt is Zondagmorgen in „Eudokia" te Rotterdam overleden. Sinds verleden jaar vertoefde hij voor verpleging wegens een ernstig maaglijden in deze inrichting. Na een operatieve behandeling mocht hij aanvankelijk weer herstellen, en ook zijn arbeid aan dti Vrije Universiteit hervatten.

Evenwel herhaalde zich het lijden. En twee weken geleden moest hij wederom in „Eudokia" opgenomen worden. Opnieuw bleek operatie noodzakelijk, zelfs tot twee malen toe. 't Heeft echter niet zoo mogen zijn, dat de voortgang der krankheid nog gestuit kon worden en die ongesteldheid weggenomen. Zijn toestand werd ernstiger en thans is hij uit het leven weggenomen.

Professor Sillevis Smitt verkeerde nog in het midden der jaren. Op pas'50-jarigen leeftyd ging hij heen.

Petrus Abraham Elisa Sillevis Smitt werd 22 Augustus 1867 te Den Haag geboren. Hij was de zoon van wijlen ds. W. G. Smitt, eenmaal predikant der Geref. Kerk te Den Haag, in 1912 gestorven.

Op 20 September 1888 werd Sillevis Smitt ingeschreven als student in de Theologie aan de Vrije Universiteit. Op 4 Februari 1893 legde hij zqn candidaatsexamen af. Hy bleef toen niet voortstudeeren voor een promotie, doch stelde zich beroepbaar en aanvaardde 27 Aug. 1893 den dienst des Woords, bg de Geref. Kerk te Monster. Naar Rotterdam (toenmaals Geref. Kerk B) beroepen, vertrok hij daarheen en deed er 9 Februari 1896 zijn intrede» Hij arbeidde daar gedurende veertien jaren. Voor een tweede maal naar Amsterdam 'beroepen, nam hij die roeping aan en deed er 27 Augustus 1910 zijn intrede.

In zijn ambtelijke loopbaan heeft hij. zich in de drie gemeenten, die hij diende, zeer vele vrienden verworven. Zijn prediking had altijd een groot „gehoor."

Vooral in Rotterdam was dr. Sillevis Smitt geliefd. Men hield er van zijn prediking, die mede door haar schoonen vorm steeds meer hoorders trok.

De Rotterdamsche Gereformeerden, blijven levendige heugenis behouden aan den nu overledene. Ook om zijn groote bemoeiingen die hij zich gaf voor den bloei der stichting „Eudokia, " Hij was er voorzitter van het district Rotterdam van Geref. Schoolverband, had in een Schoolbestuur zitting en leefde in allerlei zin met de Christelijke actie levendig mee.

In een der laatste jaren van zijn verblijf te Rotterdam legde hiij nog doctoraal examen in de Theologie af en op 9 December 1910, toon hij dus reeds te Amsterdam stond, promoveerde • hij tot Doctor in de Godgeleerdheid met den hoogsten graad „cum laude." De promotie had plaats op een academisch proefschrift getiteld: „ De Organisatie van de Christelijke Kerk in den Apostolischen tijd."

In 1912 werd hij benoemd tot hoogleeraar in de Godgeleerdheid aan de Vrije Universiteit, om onderwijs te geven in de ambtelijke vakken, waaronder ook de theorie der Zending en der Evangelisatie,

Op 6 December 1912 aanvaardde hij het ambt meteen oratie over: , , De beteekenis van het Gereformeerd beginsel voor de ambtelijke vakken, "

Zijn arbeid als hoogleeraar is alzoo slechts van betrekkelijk korten duur geweest. En door zijn zwakke gezondheid moest dat werk meermalen worden onderbroken.

Daar is nog veel te noemen waaraan dr. Sillevis Smitt zijn krachten en steun gaf, als de Geref. Scholen te Amsterdam, de Geref, Kweekschool en de Geref. Ziekenverpleging aldaar, den Schoolraad, de Theologische School te Kampen (als Curator) enz.

Wat dr, Sillevis Smitt door den druk in het licht gaf, is niet gering. Een hoofdwerk van hem is „Johannes de Dooper, de wegbereider des Heeren." Verder noemen we bundels leerredenen: „Tusschen de.gouden kandelaren", „De springader Israels", „Verzekordheid", afscheids-en intreepredikatiën en preeken in de serie „Menigerlei Genade". Voorts zijn er nog geschriften van hem als „De leer van Lombroso", „Diaconie en Overheid", „Paulus en Pilippi", en een „Handleiding voor de Heilige Geschiedenis". Van zijn hand verschenen onderscheiden artikelen in het „Geref. Theol. Tijdschrift", „Stemmen des Tijds", „Christendom en Opvoeding" enz.

Het leven van dr. Sillevis Smitt is alzoo een leven van veel arbeid geweest, waarom hij ook zeer geliefd was. Thans is dat alles voorbij en mag hij genieten van de eeuwige rust, die er voor Gods volk overblijft. (Rott.)

— Uit betrouwbare bron vernemen wij, dat de nieuwe Kerk van de Ned, Herv, Gem. in het Westerkwartier, den naam zal ontvangen van Prinsessekerk, zulks ook met instemming van Koningin Wilhelmina. De plechtige inwijding zal plaats hebben in de Paaschweek, n.l. op Donderdag 4 April. De Koningin zal daarbij tegenwoordig zijn.

Een feestcantate zal bij die gelegenheid worden uitgevoerd door een koor, onder leiding van F'rans Hasselaar, organist der Koepelkerk. ' {Ned.)

Niet den bijval der schare zoeken. De jongste pauselijke Encycliek „Humanigeneris" gaf aan de Roomsche predikers  de volgende wenken, waarin ook onze Dienaren des Woords zich best kunnen' vinden;

„De predikers moeten niet den bijval der schare zoeken, maar het heil der zielen' beoogen. Zij behooren Evangelieverkondigers te zijn en geen ijdele praters. Bij de behandeling van de eeuwige dingen, dwale men niet af naar politieke aangelegenheden! Men strove niet naar woordenpraal! Wie zich daaraan schuldig maken, hun dient het voorrecht van te prediken ontnomen te worden. Ook hun, die zich niet voldoende op de preek voorbereiden. De prediker behoort verder theologisch goed onderlegd te zijn. De inhoud van de preek zij slechts Christus en Dien gekruist". (Rott.)

_ Predikantenvereeniging. De Friesche Pre dikantenvereeniging hield Maandag jl. haar 63ste vergadering in Leeuwarden, onder leiding van Ds. H. van Eyckvan Heslinga. Door Ds. G, J. van Ingen, van Augustinusga, werd een lezing gehouden over: „De Pensees van Pascal als apologie van het Christelijk geloof". De Voorzitter sprak een woord van hartelijken dank en afscheid tot den secretaris Ds. H. Q. W. Briedé, van Franeker, dien men noode ziet vertrekken naar Amsterdam .Als secretaris wordt hij opgevolgd door Dr. W. Lodder, van IJlst.

Kerkgebouwen. Schoonheidszin en stichting. Naar aanleiding van de opmerking bij de herdenking van de Reformatie hier en daar gemaakt over het al te sobere aanzien van onze kerkgebouwen, die zoo weinig hebbeu dat het oog boeit, schreef Ds. Knap in „Oude Paden" o.a.:

„Het is kort gezegd, meer dan ergerlijk, dat in tal van dorpskerken de schoonheidszin grof beleedigd wordt; men vindt er vaak vochtige, beschimmelde muren, een tochtige holle ruimte met vervelooze banken, gescheurde gordijnen, ramen waardoorheen een kachelpijp geleid wordt, terwijl de spinnen er rustig hun weefsel maken, versleten Bijbels, die nat van het vocht zijn, en waarvan de hoeken geheel weggevreten zijn, en een valsch orgel of ook wel in het geheel geen orgel, terwijl de kansel soms weinig meer is dan een vierkante kist. Over het doopbekken moet men zich in vele plattelandsgemeenten wezenlijk schamen, en de Avondmaalbekers herinneren in niets aan het kunstig graveerzel van de beide kunstenaars, die hun talenten aan vervaardiging van het heilige vaatwerk in den tabernakel besteeddêii, zelfs zijn zij niet altijd van het edele metaal dat toch eigenlijk alleen in het Huis des grooten Konings betaamt, maar van tin, dat met de noodige deuken voorzien is.

„Zijn er werkelijk geen voldoende middelen voorhanden om zulk een ondragelijken toestand te veranderen, dan moet men er zich bij neerlegden; maar een kerkvoogdij die waarlijk de stichting der Gemeente begeert te bevorderen, zal al het mogelijke doen om aan de kerkgebouwen een eerbiedwekkend en schoon aanzien te geven, zoodat de aanblik van buiten en van binnen rustig stemt. Alle overdaad moet natuurlijk zorgvuldig gemeden worden, en het restaureeren van een vervallen kerkgebouw kan niet aan den eersten den besten opgedragen worden, maar behoort onder de leiding te staan van een man die vertrouwd is met het moeilijke en veelomvattende terrein van de kerkelijke kunst. Een onoordeelkundig „opknappen" gelijk het heet, heeft reeds menige kerk van binnen deerlijk bedorven; de heerlijkste muurbeschilderingen zijn onder de streken van den onbarmhartigen witkwast verdwenen; en de prachtigste eikenhouten banken zijn met een glimmende verflaag bedekt, waarvan het voorzichtige wegruimen zeer veel hoofdbrekens aan het nageslacht kost.

„Het zal nog wel eenigen tijd duren voordat on:5e dorpskerken alle in behoorlijken staat gebracht zijn".'

Waardeering van het predikdmbt. Het is een treurig teeken, dat het groote publiek aan het ambt van predikant geen waarde meer hecht. Zoodra hij als dienaar des Woords, als herder en leeraar der Gemeente optreedt, moet men heel weinig of liever niets van hem hebben. Wel gedoogt men hem als leidsman op humanitair, sociaal-philantropisch en politiek gebied. Dat is de verwereldlijking van het ambt, die steeds meer voortgaat. Alle arbeid die in verband met de Kerk geschiedt schuwt men. Want van de Kerk wil men nu eenmaal niets weten.

In de , N. Rott. Ct, " werden doos een schrijver juiste opmerkingen gemaakt, toen hij er op wees, dat de politieke redenaar, hetvlugschrift, het tendenz-tooneel, de humanitaire apostel de wereld op aantrekkelijker en gemakkelijker wijze brengen waar zij zijn wil, dan de Christelijke liturg, wiens taal en gebaren zij ontwend is. De psychiater, de onderwijzer, de wgkverpleegster nemen in zijn plaats de biecht af. Het is niet zelden roerend, hoe eeu „stampvolle zaal", hunkerend naar idealisme, in oprechte argeloosheid het pathos van een achttienjarigen melkmuil indrinkt, terwijl zij de gedegen rede in de Kerk versmaadt.

Die opmerkingen in het liberale blad  waren gericht aan de vrijzinnigen. Een juist adres.

Nu merkt Prof. Bouwman in de „Bazuin" op, dat deze uiting toch ook voor ons van beteekenis is. Niet om mee te gaan met de daar uitgesprokeïi gedachte. Want de vrijzinnigen aanvaarden het goddelijke karakter van het ambt van dienaar des Woords niet. Zij beschouwen het predikambt als een ambt dat bedoelt de zedelijke verheffing des volks. Zij rekenen niet met het feit der zonde en met verlossing in Christus, met de roeping der Kerk om het Evangelie der zaligheid te prediken en om voor Christus, een Koninkrijk te veroveren.

Maar juist omdat het waar is dat de Kerk de leiding in het volksleven verloren heeft, en een groot deel d«s volks - niet meer vraagt naar de Kerk en naar het Evangelie van Christus, daarom mag dit woord van den vrijzinnigen schrijver de Kerk wel herinneren aan haar roeping om toch de breede kringen van het volk niet te verwaarloozen, en om door den heerlqken arbeid der Evangelieprediking, ook door de Evangelisatie, het volk terug te roepen tot Christus.

Wórdt bij een groot deels des volks het predikambt niet geëerd en geacht, laat ons volk het toch recht waardeeren laat het zijn zonen geven om opgeleid te worden tot bedienaar des Woords, en laat het zorg dragen dat de dienaren zonder zorg kunnen leven, en opgewekt hun heerlijke taak, om gezant van Christus te zijn, kunnen vervullen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen