Allerlei.

Doe desgelijks.

Toen eenmaal Keizer Theodosius zijn handen had bevlekt met onschuldig vergoten bloed en kort daarop toch het Avondmaal wilde gebruiken, had de godzalige Ambrosius, die het Avondmaal bediende, den moed om den Keizer wegens dit misdrijf te weren. De Keizer wilde zich verontschuldigen door te zeggen : „Ook David heeft wel onschuldig bloed vergoten ; " waarop Ambrosius antwoordde : „Doe dan ook als David en verootmoedig u voor God, smeekende om genade, en kom dan terug."

* Groot en klein. Klein en groot.

Wie gelooft, die is groot en rijk Hij heeft God en hemelrijk I Wie gelooft, die is klein en arm, Hij roept slechts: „God - erbarm !"

Om het Paradijs.

Wat zoo diep treurig stemt in al de zangen van de heidensche dichters is, dat hun lied wel zingt van een verloren paradijs, maar het herwonnen paradijs kennen ze niet. Het zijn liederen zonder hope. Zangen vol heimwee naar een gulden verleden, dat voor goed voorbij is, nimmer wederkeert en over welks verlies geen verwachting der toekomst troost.

Homerus laat zijn held Achilles dan ook klagen:

„Alzoo bepaalden de goden het lot der ellendige sterfelijken, Om angstig in smart te leven; alleen zij zelf zijn zorgeloos."

En dat ongelukkig pessimisme vermoordt ook in onze dagen vele zielen, inplaats dat men leert nazingen het lied der hope van den christen, die' in Jezus Ohristus, erfgenaam is van een eeuwig* heerlijkheid. Vol heilig heimwee kan het Kind van God, roemend in Gods liefde, uitroepen:

Maar (blij vooruitzicht dat mij streelt!) Ik zal, ontwaakt, uw lof ontvouwen, U in gerechtigheid aanschouwen, Verzadigd met Uw godlijk beeld.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen