Uit het kerkelijk leven.

Onze Internationale.

Om ons nationaal, om ons Nederlandsch volkslied geven de socialisten niet; ze hebben veel meer op met de Internationale; om dat lied te zingen met de proletariërs van alle landen is hun lust, vooral ook in deze tijden. Ze zien over de enge grenzen van ons Vaderland heen en strekken de handen uit tot over rivieren, bergen en zeeën, om saam met de socialisten van alle landen en uit alle werelddeelen bezig te zijn voor wat hun is als een heilig en hoog ideaal: de omvorming van het maatschappelijk leven, door het te ontrukken aan de handen der burgerlijke partijen en het te brengen onder de macht der proletariërs. Zóo zal het verloren paradijs weer terug komen hier op aarde. En ze hebben er alles voor over, om dat te bereiken; ingaande in eiken weg, waarvan zij meenen, dat die leidt tot het gewenschte doel.

Beschamend voor de christenen van alle landen Die zgn zoo weinig internationaal.

Die zien zoo weinig over de enge grenzen van eigen kring, van eigen Kerk, van eigen Vaderland heen.

Die zoeken elkander zoo weinig, die leven zoo weinig met elkander, die zingen zoo weinig saam.

En dat, waar zij, veel meer dan de socialisten, eenzelfde ideaal mogea en moet^ hebben in Jezus Christus.

Héél de Kerk moest meer in heilige gemeenschap met elkaar leven.

En de Internationale van Christus' Kerk moest meer gehoord worden, tot roem van den Koning die van Israels God is gegeven en Wiens Koninkrijk reikt over de rivieren, de bergen en de zeeën, tot de uiterste einden der aarde; waarvan de christenen van alle landen weten mogen, dat het gekomen is, dat het komt en dat het komen zal tot in eeuwigheid.

Wat is de gemeenschap weinig onder de christenen. Wat blijkt het weinig, dat het is éen heilige, christelijke Kerk, onder éen Koning, onder éen wet, rondom een en dezelfde waarheid, reizende saam met het aangezicht naar Jeruzalem.

Wat is er weinig saamwerking voor éen en dezelfde zaak: de opbouwing van Christus' Koninkrijk, het bevorderen van Christus' eere, het verkondigen van Christus' heil.

En waar duizenden en millioenen door socialisten en bolsjewiki nu saam gebracht worden, om om te keeren der volkeren bestaan en te bevorderen het koninkrijk der toekomst naar de idee van het socialistisch proletariaat — daar klaagt dit de christenheid aan, vanwege het gemis dezer dingen ten opzichte van de zaak des Heeren, welke toch zooveel heiliger en heerlijker en heilzamer is voor alle volkeren saam.

Laat de Internationale van Christus' Kerk toch weer gehoord worden! We belijden toch, dat er is „de gemeenschap der heiligen." We belijden toch, dat de Kerk van Christus éen is, gelijk ook Christus éen is. We hebben toch tenslotte éen doel, éen streven.

Hier in Nederland moet er weer meer gemeenschap komen, van wat Kerk ook, die saam éen Christus roemen, zich scharend rondom het Kruis.

Een weinig' meer verdraagzaamheid zou geen schande zgn, en een weinig meer saamhoorigheid zou ons niet schaden 

En in Europa, over heel de wereld, moet weer meer gaan uitkomen, dat de leden éen zijn, omdat het Hoofd éen is, al is dan het éene lid weer dnders gevormd, naar Gods wijs bestel, dan het andere lid.

De leden los naast elkaar liggend zijn armelijke stukken van een uiteengerukt lichaam, zonder kracht of heerlijkheid.

Maar de onderscheidene leden saamgevoeg*^ onder éen Hoofd, Jezus Christus, vormen een schoon geheel, om zoo te mogen verkondigen de deugden desgenen die hem geroepen heeft uit de duisternis en overgezet in Gods wonderbaar licht.

Laat dan in kleinen, laat ook in grooteren en breederen kring gezien worden, dat er is een gemeenschap der heiligen. Laat de wereldkerk meer openbaar worden.

Juist nu, in deze bange tijden is het zoo noodig en zou het zoo heerlijk zijn. Laat onze Internationale weerklinken over bergen en door dalen, over rivieren en over zeeën:

„Uw Koninkrijk koom'"toch, o Heer! Ai werp den troon der Satans neer Regeer ons door Uw Geest en Woord Uw'lof word' eens alom gehoord, En d' aarde met uw vrees vervuld, Totdat G' Uw Rijk volmaken zult!

Naar de eischen des tijds.

Bij alles geven we er acht op, of 't ook is naar den eisch des tgds. Iets wat ouderwetsch en uit den tijd-is zetten we liefst niet op ons hoofd, hangen we ons liefst niet om de schouders, verkiezen we niet om er mee onder de menschen te komen.

Dedingen moeten van „onzen" tijdzijnl Daarom worden oude dingen wel gefatsoeneerd, als ze nog bruikbaar zijn, of nieuwe worden aangeschaft.

Nu denken we daar niet altijd aan ten opzichte van onze godsdienstige, geestelijke kennis. We praten over Pelagius — en dat is goed. Ook Arminius krijgt z'n beurt — en dat is niet af te keuren.

Van Anselmus wordt gesproken en van Origenes wordt verhaald.

. En zoo krggen we veel goede en veel kwade, veel uitnemend-schoone, veel heel slechte en veel half-verkeerde dingen uit de oudheid onder de oogen en we oefenen ons zelf en anderen' in de kennis daarvan.

Bestl Dat hebben we noodig.

Veelszins toch zijn en blijven het dezelfde waarheden en dezelfde dwalingen, die aan de orde komen, , eeuwen geleden reeds en ook nu nog.

Waarvan we op de hoogte moeten zijn. De hoofdwaarheden en de hoofddwalingen waren en zijnenblgven; daarom is de kennis van vroegere tijden ook voor dezen tijd zoo nuttig en noodig.

Maar terwijl we 't over Pelagius hebben en over Arminius, geeft onze tijd zooveel religie-surrogaten; breken er zooveel nieuwere geestelijke stroomingen door in het midden van ons tegenwoordig geslacht, en — daar geven we veelszins veel te laat en dan nog veel te weinig acht op.

Ddt is niet goed!

Onze religieuze gymnastiek is dikwgls zoo ouderwetsch en zoo weinig naar de eischen des tijds. En zoo gaan velen, die aan onze zorgen zijn toevertrouwd, 't zij in 't huisgezin, of op de catechisatie, op de vereeniging, of in de gemeente, dikwijls verloren, door die nieuwere geestelijke stroomingen meegetrokken en door die religie-surrogaten vergiftigd, zonder dat wij genoegzaam moeite gedaan hebben de aloude waarheid Gods te ónzen tijd. Dat moest niet zoo zijn.

De nieuwe religie en hare wijsbegeerte moet onze aandacht trekken en de aloude waarheid moet naar de eischen des tijds daartegenover worden gesteld.

Moderne Theosophie roept ons om nog over dndere dingen te denken dan over de paapsche mis en ook eens over andere dingen te spreken dan b.v. over Pelagius en Arminius.

-Neen, we geven daarmee onze belgdenis, onzen Catechismus niet prijs. Volstrekt niet!

Die oude stukken, in gespierde taal opgezet en van geheiligde kennis vol, laten we niet los.

De hoofdlijnen, , de hoofdwaarheden daarin vervat, zijn ons veel te lief en zullen dan ook wel blijven in het midden van de Kerk in dezen lande, al zgn de formulieren zelfs 800 jaar oud. Ze zijn veelszins onmisbaar en nog geheel en uitnemend geschikt voor onzen tijd.

Maar wat we niet mogen en moeten ontkennen is, dat we de waarheid Gods toch ook moeten leeren gebruiken tegenover de dwalingen en 'valsche leeringen van ónzen tijd, waaraan uit den aard der zaak onze belijdenisschriften geen aandacht schenken en waarover zegeen woord zeggen, om de eenvoudige reden, dat 300 jaren geleden endere dingen aan de orde waren en men van deze tegenwoordige dwalingen en leeringen niet wist.

Moesten de belijdenisschriften nu, in dézen tijd worden gemaakt, ze zouden zeer zeker in wezen 't zelfde zgn, maar nochtans er beslist geheel inders uitzien; geheel Anders van vorm en indeeling; ook gedeeltelijk Anders van inhoud wel.

We willen onze belijdenisschriften dus niet weg doen; we willen ze bewaren en ook gehandhaafd zien in het midden van onze Kerk, maar we moeten met dezelfde waarheid, daarin vervat, nu ook gaan staan tegenover andere dingen, dan onze vaderen voor oogen hadden.

Neen, we willen onze belijdenisschriften niet wegdoen.

Die dèt willen, zijn veelszins menschen die de oude, soliede, schoone, gewijde symbolen onzer Gereformeerde Kerk nooit hebben gezien, gelezen, begrepen en gewaardeerd.

Men bazelt maar wat; en men maakt dan ook al spoedig den indruk, dat men over de formulieren van eenigheid spreekt als een blinde over de kleuren.

Laat men eerst maar eens de oude .oorkonden van ons gereformeerd protestantisme gaan lezen en bestudeeren. Maar wat we toch wel zullen moeten toestemmen is het feit, dat onze tijd andere dingen naar voren schuift dan de 3de of de 16de eeuw. We leven nu in de 20ste eeuw. En elke eeuw heeft zoo haar eigen leven, dat eigen eischen stelt.

Wel is de zonde in beginsel 't zelfde, vroeger en nu. Ook zijn 't dan ook dikwijls oude dwalingen die weer opnieuw opduiken. Maar er is toch ook in deze zoo'n rijke variëteit, dat we alles maar niet over éen kam mogen en kunnen scheren, 't Komt nu weer zoo heel ènders uit wat Satan wil, dan in vorige eeuwen.

Of wie denkt hier niet aan de nieuwe mystiek, met haar verleidelijke geheimzinnigheid; aan de theosophie, het spiritisme enz.?

En hiertegenover moet de Kerk optreden met haar belijdenis en met haar verweer en wederlegging, waartoe naast de oude ook nieuwe schatten uit het Woord moeten worden te voorschijn gegehaald.

Zeker, onze oude hebben we lief. belijdenisschriften. Ze passen nog zoo uitnemend voor onzen tijd. Maar ze moeten aangevuld, naar den eisch des tijds. En de Kerk kan tenslotte haar taak in deze niet straffeloos en zonder groote schade nalaten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen