Staat en Maatschappij.

Geestelijke verzorging van militairen

Blijkens mededeeling van de Algemeene Synode heeft op 18 Juni 1.1. het destgds door den Minister van Oorlog toegezegde overleg met de hooge Kerkbesturen in zake de geestelijke verzorging der militairen en het daarmede verband houdende voorstel tot definitieve regeling van het instituut der legerpredikanten plaats gehad.

Naar aanleiding van dit overleg, dat door regeeringsafgevaardigden met vertegenwoordigers van de Algemeene Synodale Commissie gehouden werd, zond de Synode het schrijven aan den Minister, dat de lezer op een andere plaats in ons nummer van heden afgedrukt vindt.

Geheel duidelgk Igkt onsditschrgven van de Synode niet. Het big kt niet helder of het in de bedoeling der Synode ligt, dat de Kerk, dan wel de overheid de geestelgke verzorging der militairen tot zich zal trekken.

Schrgft de Synode toch in den aanhef van het 3e lid van haar memorie, dat zg met groote ingenomenheid gezien heeft, dat de regeering de geestelgke belangen der militairen zal behartigen, in hetgeen daarop volgt, wordt echter weer gesproken over de schakel, die door het instituut van legerpredikanten zal gevormd worden als adviseurs en tussohenpersonen tusschen de regeering en de Kerkeraden.

Wij hopen, - dat dit laatste standpunt dat der Synode zal zgn. Misschien blgkt dit ook wel uit hetgeen zg in het verder van haar schrgven laat volgen.

Intusschen doet het slot van het stuk weereenigen twgfel rgzen, waarde Synode voor haar niet meer opeischt dan eene voordracht tot benoeming.

De vraag blgft, wat wil de Synode?

Het geruisch van een gang in de toppen der moerbeziënbootnen,

(2 Samuel 5 ; 24)

Een heil'ge stilte heerscht alomme, Geen blaadje dat beweegt rondomme, En in het groen moerbeziëndal Staat Koning David stil te wachten Vol edelen moed en heldenkrachten Totdat zgn God hem wenken zal.

Hoort! Ritselt daar met zoet getoovet Geen koeltje suizend door het loovet! 't Speelt o, zoo zachtkens door 't gebladett'l 't Zwelt aan, hoe dichter 't David i Eu hg, reeds wachtend op dat Hij luistert toe, wat God zal spreken.

Hij moest zijn oor te luist'ren leggej De Heere had hem iets te zeggen; Een onweer was hier niet toe noodij Een stormwind? ook al overbodig, Maar in dit suizen zacht en stil Toont God aan David Zijnen wil!

God laat hen nimmer vruchl'loos wachten Die lijdzaam naar Zgn sprake smachtes Of dacht u, staat 't geval alléén? O, neen! tot 's Heeren eer en glorie Herhaalt zich dit in de historie, Gods Woord bewijst 't aan iedereen!

Gods Woord bewijst 't aan iedereen! En nog, hoe vaak in 't rust'loos^ Der wereld, dat geen vröe doet In 't hart dat 's Heeren troost verbeidlJ Geeft Hij in 't midden van 't gewemel Een zachte sprake uit den Hemel Zoodat men vreugdetranen schreit.

Of — is ook ons niet bggebleven. Uit vroeger tgden van ons leven, Zoo menig onvefgeetbre stond, Waarin 't ons duid'lgk is gebleken, Dat God ook juist tot óns kwam sprekenI „Let op de woorden van Mgn mondff

Vaak was 't een schier onmerkbaar 'fluistren; ! Zoodat we scherp'lgk moesten luist'ieii| Of haast was ons 't geluid ontgaan. Maar dan, bg 's harten diepst' ontroering| Sprak onze ziel al in vervoering: „O, Heer', doe mg Uw wil verstaan!"|

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen