Feuilleton.

VAN STERVEN EN LEVEN. Een waar verhaal door JAN VELTMAN, 37)

Neen, Mien wist veel, maar kende niet, wat zij kende, en daarom wou ze er met haar niet over spreken.

Zg zou 't dan maar voor zich zelf houden, en wachten, tot het haar klaar zou worden, en bidden, dat de Heere haar bewaarde voor alle afdwalingen.

HOOFDSTUK XIV.

't Was 'n Woensdag.

Ombra was thuis geweest, en nu weer op weg naar „De Polen". Daar zou ze even een mand halen en dan naar 't dorp gaan, om er eenige boodschappen te doen en een poosje bij haar oom en tante te vertoeven, \

Zij was den weg hier nu al zoo vaak gegaan, dat ze er huizen en hagen, boomen en slooten en hekken alle precies op hun eigen plaats kende. Een nieuw

gordijn voor een raam hier of daar trok terstond haar aandacht, omdat het wat nieuws was, wat vreeinds. Een enkele lat aan een hekje of kippenhok, dat hersteld was, maakte den indruk op haar, dat er iets aan de wereld was veranderd, en wanneer zulk een lat dan meteen was bggekleurd, dan was ze even in de war, omdat ze iets zag anders dan altijd, en ze moest dan even zoeken, waar zich de oorzaak van dien nieuwen indruk schuil hield.

Al de menschen en kinderen hier kende ze: al de wqfjes en elk met haar eigen rok en eigen schort, d' een meestal op klompen, d' ander geschoond, en een enkele op sloffen. Antje had nu de schoenen aan en een hoedje op: ze was zeker naar 't dorp geweest! Brechtje? Waarom liep die zoo hard over den weg ? De geit was zeker weer los gebroken! Ze zag het aan 't gejaagde uitkgken naar alle kanten heen. Wat in de wereld kon Brechtje anders zoeken dan haar geit?

Kqk! nu was dan eindelgk die rechter mouw van Marten z'n boezeroen versteld I Wat had ze 'm daar nu al vaak gezien

op 't weiland, altgd met den blooten elleboog door de versleten mouw. Trijntje was dan ook maar een huisvrouwtje van zoo zoo! Zoo'n druk huishouden had ze toch waarlijk niet!

Wel, alle menschen! dien jongen kerel daar achter den kruiwagen had ze meer gezien! Nee, 't was beslist, niet iemand van hier langs den weg. 't Zou er een uit 't dorp zijn, en daar kende ze niet alle menschen.

En toch, die stap, die houding, dat hoofd En wat keek hij naar haar, juist of haar kende.

Daar! — hij zette den kruiwagen neer, en — ja, 't waren de oogen wel, maar die baard, ... Zij zag, dat hij plots kleurde en lachte.

„Dag Ombra!" Ze voelde zich bijzonder bigde. „Is 't tóch Wijnand? " Hg stak zijn hand naar haar uit. „Maar Ombra, ben ik dan zóó veranderd? "

Zij kleurde nu sterk en lachte gelukkig. Elkander schudden ze de hand, lang, zooals buitenmenschen gewoon zgn, omdat ze 't zelden doen.

„Je bent in je werkpak, Wijnand! Je wooAt toch niet hier? "

„Nou, óf ik hier woon! Heb je mij dan Zondag niet gezien in de kerk? Ik heb jou wel gezien. — Ik heb mg voor een jaar verhuurd bij Van Loon".

Zg keken elkander vlak in de oogen, „Voldeed het je niet bij den baas daar? Dat had ik nooit gedacht, dat jij hier ook zoudt komen wonen. Je hield zoo van je baas!"

Hg raakte verlegen. Hg had het wel graag willen zeggen, dat sedert zij Termole had verlaten, hg 't daar zoo vreeselijk eenzaam had gevonden, en dat hij terstond besloten had, haar zoo spoedig mogelijk te volgen. Maar dan had het verwijtend in hem gevraagd, of hij zulk een wereldsch meisje mocht liefhebben. Toch had hij zgn gebed om Ombra's bekeering voortgezet, en bovendien gevraagd, of de Heere, indien 't niet naar Zgn wil mocht zgn, zgn hart van haar af mocht trekken. En dan soms meende hg, dat stil-aan de liefde tot haar ging verkoelen. Miiar eindelijk had zijn baas hem meegedeeld, wat die van den wagenmaker had gehoord, dat Aardt Hoffkamp

geen herberg meer hield, en zijn dochters ernstig den Heere en Zgn dienst zochten. Dan had hg zgn plan gemaakt, om in Ombra's nabgheid te komen, en zich hier verhuurd bij den tuinman Van Loon.

Gaarne zou hij dat haar nu hebben verteld, maar zijn schuchterheid weerhield hem; later kon hg 't haar misschien beter zeggen. Zij zag wel zgn verlegenheid om haar vraag te beantwoorden, en zei:

„Een mensch wil wel eens veranderen, niet waar? Maar dat je naar hier gekomen bent! Daarom zou 'k nu nooit hebben gedacht!"

„Hé! — zei hg — 't is hier toch een goed oord!"

„Ja, maar 't is toch vreemd, dat jij de eerste van Termole bent, dien ik hier ontmoet, 't Gebeurt niet veel, dat men iemand bg ons vandaan, hier tegenkomt. Je zult dat ondervinden".

Die voorspelling liet hem koud; hq was veel te blij, dat hg haar hier zoo spoedig had gevonden.

„Je vader heeft geen herberg meer, hé Ombra? " {Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen