Feuilleton.

VAN STERVEN EN LEVEN.

Een waar verhaal door JAN VELTMAN, 38)

„Nee, gelukkig!" „En jij hebt belijdenis gedaan, heb ik gehoord!"

„Jal — Van wie weet je dat? " , Van den baas, die 't wist van je oom!" Zg knikte met het hoofd. „Een heel verschil bij vroeger 1" zei hg. Zij liet een lichten zucht en antwoordde: „Ja, 't kan wonderlgk gaan!" Beider blik doolde rond, en ze zeiden niets.

Vooral "Wgnand voelde zich erg verlegen, want hg wilde wel gaarne haar veel zeggen, maar wist op eens niet, wat. Eu dan meende zij er een eind aan te moeten maken.

„Kom, ik ga heen, want ik moet nog naar 't dorp!" „Dan ga je zeker ook naar je oom? Ik moet hem nog de groeten brengen van den baas. Zondag heen, denk ik!"

„Ik ...." zij bedacht zich. Wat behoefden ze bij oom Johannes te weten, idat zij nu al met Wijnand had gesproken ? "Ze deed een paar stappen achteruit, knikte met het hoofd en zei: , „Nou, dag Wijnand!"

„Dag Ombra! — We zullen elkander toch wel meer zien, zeker? "

„Wel ja, dat zal zeker nog wel eens gebeuren!"

Hij keek haar nog even na, vatte dan de handboomen van den kruiwagen en ging ook zijns weegs.

Eer ze 't hek van „De Polen" inging, ze nog even terug, en — ja — ginder zag ze hem nog, en hg keek juist om.

Langs 't breede pad stonden, van 't hek af rechts, in een sierlgk gebogen lijn een aantal Igsterbessenboomen, en nader aan 't pad, in gelijke lijn en veel talrgker, hooge stamfuksia's, volgehangen met roode, paarse eu witte klokken. Links liep een smal paadje, met aan weerszijden perkjes met rozen eu rezida ten heuvel op naar een open zitje onder hooge boomen.

Toen Ombra 't hek was doorgegaan, traag, alsof iets haar terug trok, bleef ze staan, de oogen verdwaald in 't beeldig en weelderig mooi om haar heen. 't Nevelde haar; daar dook iets op in haar eu om haar, eu dan plots stond ze bij haar boonenakker, achter de Gouden Posthoorn, waar 't zoo machtig geurde, en zoo schoon was, met die wondere rijke lucht over al die heerlijkheid heen als een koepel die al 't eigene omsloot als 't haar alleen toebehoorende, haar alleen — met nog iemand in haar nabijheid.

Hoe dat nu kwam, dat ze in eens met al haar denken, zulk een langen tijd terug, heel in Termole zat en 't alles zoo klaar voor oogen zag! Hem ook, zooals hg tóén was. Nu was al't jongensachtige er af, en de rustige ernst in zgn blik was nog zooveel verhoogd!

Ze voelde 't wederzien als't hervinden van iets, dat wel 't hare was, maar dat ze nu toch al dien tgd nooit had gemist, iets als zonder beteekenis voor haar, zonder uut; maar uu was 't als eeu oude bekendheid, diep uit een verborgen lade te voorschgn gekomen.

En nu had ze haar behagen daarin, en bezag dat wedergevondene enkeerde 't om en om, en 't werd haar iets goeds, iets schoons, iets liefs; en ze glimlachte, en hief haar oogen ten hemel.

Haar gelaat glansde, en, in huis gekomen, zag Stientje haar en zei:

„Wat heb jg een schik!"

„'t Is ook zoo heerlgk buiten", — was 't antwoord — „'k ben blij, dat ik er dadelgk weer uit kan".

Ze haastte zich om weer weg te komen; als mevrouw zich nu ook maar haastte met den brief, dien zij in 't dorp op de post zou brengen.

Mevrouw belde al, eu als ze Ombra in 't gelaat zag, merkte ze daar ook 't bgzondere en zei: „Je hebt zeker wat goeds gehoord thuis, Ombra!"

Wat goeds van thuis .... I

„O, mevrouw! vader en moeder wonen daar toch zoo aardig, en de vruchten staan al zoo mooi, eu vader heeft het best naar zgn zin".

„Gelukkig, kind! gelukkig! — En hoe maakt Roosje het sedert de vorige week? "

„Best, mevrouw! Ze begint er zoo echt gezond uit te zien; en 't schokken en schudden mindert bg den dag!"

Mevrouw kwam heel dicht naar haar toe en fluisterde, alsof anders eeu luistervink 't zou hooren:

„Laat ze maar niet te veel naaienI Op 't land bg haar vader is 't beter voor haar. Gezondheid is de eerste voorwaarde  van een gelukkig leven: laat er't meest voor haar gezondheid gezorgd worden; al-'t andere komt dan vanzelf'.

„Ze gaat nu maar halve dagen naaien mevrouw, en overigens is ze meest io den tuin!"

Mevrouw kwam weer heel dicht me' den mond aan Ombra's oor:

„Laat ze maar eens heele dagen thuis blijven, als 't mooi weer is. Mooi weer is alles voor een mensch. 't Slechte weer is maar goed voor in huis te werken' Onthoud dat, Ombra! En laat Roosje dat ook goed weten!"

{Wordt vtwolgi)'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen