Uit de Pers.

Dr. Locher te Leiden geeft in Kerkblaadje het volgende artikel over: De oude Synode,

„Wat is de Synode? Oüze tegenwoordige Synode namelijk! Een bestuurslichaam, een echt bestuurslichaam, dat er op staat, dat het ordelijk en netjes in de Kerk toegaat, dat de rust niet verstoord wordt, dat de reglementen stiptelijk worden nageleefd. Het Evangelie, de Leer der Waarheid, moet gehandhaafd worden „naar geest en hoofdzaak", maar de lieve reglementen, daar mag geen lettertje aan mankeeren. Wie aandringt op werkelgke handhaving van den geest en de hoofdzaak der leer, die loopt gevaar, een letterknecht te worden genoemd. Wie de reglementen stipt handhaaft, ook al wordt daardoor het geheele wezen der Kerk miskend, de orde omvergehaald—als het maar juristisch alles in orde is, dan is er niets tegen te zeggen.

Dat is de geest, die in de Synode een eeuw , lang geheerscht heeft. En zoolang ze blijft, wat ze is, een bestuurslichaam, zal 't nog wel zoo blijven.

Of er verandering komen zal? De Synode heeft nu besloten, hare samenstelling te veranderen. Ze zal niet meer verkozen worden door de Provinciale Kerkbesturen, maar door de Classicale Vergaderingen, die de Kerk vertegenwoordigen. Als die reglementsverandering doorgaat, zijn we formeel een stap verder op den goeden weg; maar we moeten niet meenen, dat we er daarmee alzgn. Dan zal de Kerk eerst moeten buigen onder het Woord vfin Christus en Hem waarlgk belijden, zooals ze nu formeel nog doet. Maar in elk geval, de Synode heeft in zekeren zin haar doodvonnis als bestuurslichaam geteekend. De deuren gaan wat verder open. Of er werkelgk de Geest des Heeren als een stormwind doorheen waait, de Geest des oordeels en der uitbranding, de Geest des Levens?

Maar ondertusschen heeft deze Synode zich nog weer eens betoond als de echte oude Synode. Daarover beklaagt zich ds. Bakker te Amsterdam. Het Provinciaal Kerkbestuur van Haarlem had een uitspraak te doen aangaande ds. Schermerhom, die in de revolutiedagen in Amsterdam en elders mee had opgeruid. Hg was aangeklaagd wegens verstoring van orde en rust. Maar het Provinciaal Kerkbestuur oordeelde, da' de kerkelijke orde en rust niet was verstoord, en sprak daarom ds. Schermerhorn vrij. Ds, Bakker wilde dat besluit niet teekenen en bedankte voor het lidmaatschap van dat bestuur, zooals onze lezers vernomen hebben.

Wat had nu de Synode op te merken ? Heeft ze haar misnoegen over de uitspraak zelve te kennen gegeven? Neen! De zaak was in kracht van gewgsde gegaan, er mocht niet meer aan getornd worden. Maar éen ding heeft ze wel betreurd, dat namelgk ds. Bakker geweigerd heeft, de uitspraak te teekenen. Dat mocht er zoo maar niet door. Dat was niet volgens de reglementen. De zaak zelve, een geweldige zaak, of onze Kerk den wereldbrand der revolutie moet aanblazen of helpen blusschen, daar gaat ze over heen. Maar in den vorm moet alles in de puntjes zijn. De motie der Olassicale vergadering van Amsterdam, die de zaak afkeurt, wordt terzgde gelegd, en ds. Bakker krijgt een standje wegens den vorm.

Arme Synode! Hoe schrikkelijk het ook geweest ware, sympathieker ware ze nog geweest, als ze ds. Schermerhorn in bescherming had genomen, dan nu. O, begrijpt ge niet, dat uw heele huis in vlammen opgaat, terwgl ge er over peutert, of de meubels wel precies op haar plaats staan.

Dat is het stelsel. Het is de positie, waarin de Synode nu eenmaal staat. Dat wordt de beste leden te machtig. Het is de miskenning van de Kerk, hare verwording tot een juristisch, administratief bestuurslichaam."

Ziekenbezoek.

Ds. de Geus hield op de Ouderlingenconferentie, te Leeuwarden een referaat over de vraag: ; , Behoort het ziekenbezoek (in onze Geref. Kerken) mede tot de taak der Ouderlingen"? Hij kwam tot eene conclusie, vervat in de volgende stellingen:

1. In de Christelgke Kerk is het ziekenbezoek altijd opgevat als een ambtelijk werk.

2. De Gereformeerde Kerk heeft het ziekenbezoek gerekend tot het herderliijke werk van den Dienaar des Woords.

3. Onder den invloed van de leidingen Gods met zijne kerk is het ambt van den „regeerenden" ouderling tot klaarder uitdrukking gekomen,

4 Ook de ouderlingen zijn de aangewezenen voor het krankenbezoek, even goed als de Dienaren des Woords.

Een bladzqde uit de gedrukte rede schrijven wij hier af. Ds. de Geus zegt: Deze waarheid, namelijk dat de ouderlingen evengoed als de Dienaren des Woords, aangewezen zijn voor het krankenbezoek, die wel altqd in de Gereformeerde kerkelijke practqk geleefd heeft, is in de laatste eeuw, niet het minst onder den invloed van de reformatie der 19de eeuw, tot heldere, welbelijnde uitdrukking gekomen. De ouderling, die zgn waardigheid langzamerhand achter die van den dominé in de dominocratie had zien verdwijnen, werd in de reformatie noodgedrongen weer in zqn waardigheid hersteld als autoritatief regeerend presbyter, maar door die reformatie ook krachtig geroepen tot de uitoefening van het ander deel van zijn ambt, de geestelijke regeering of herderlijke verzorging van des Heeren kudde met de Dienaren des Woords. De ouderling treedt dus niet in eens anders ambt, als hij de zieken bezoekt en hen troost en met hen bidt, zoomin als de Dienaar des Woords, dit werk verrichtend, eens anders plaats inneemt. En ouderling èn Dienaar lies Woords staan ten aanzien van deze «zielzorge" met gelijke rechten en gelijke verplichtingen.

Deze waarheid heeft enkele consequenties, die wij niet mogen verzwggen, consequenties voor de ambtsdragers zoowel als voor de gemeente. De ambtsdrager, die ambtelijk de kranken bezoekt, zij er levendig van doordrongen, dat hij bij zgn bezoek in de plaats van den Heere Jezus gaat en dat de zieke de stem des Herders moet hooren tot troost en bemoediging, tot leiding en bestiering. Ook de ouderling moet wel weten, dat bij een kranke geen ijdel gesprek op zqn plaats is en dat een ziekbed ook niet de geschikte plaats is voor een inquisitoriaal onderzoek. Zooveel mogelijk worden de kranken bezocht door ambtsdragers die hen kennen. In de gemeente moet ook worden versterkt het besef, dat het bezoek van den eenvoudigsten ouderling in de ziekenkamer evengoed ambtelijk is als dat van den meest bekwamen en geliefden Dienaar des Woords. Dat besef ial wel versterkt en verdiept worden, wanneer de ouderling, zich maar bepaalt tot de zorge voor de ziel, en dat doet niet als huisvriend, noch als broeder, maar zeer bepaaldelgk als ouderling, die den Herder en Opziener der zielen laat spreken. , ^ Wie óók hg het krankenbezoek niet zich zelven doet vergeten, om uitsluitend als dienaar van Christus te verschijnen, heeft den zegen zgner bediening weg". 

De Bazuin waaraan we bovenstaand ontleenen merkt dan voorts op: „Kort en zakelgk geeft ds. de Geus aan wat onder ziekenbezoek moet worden verstaan. Worde zijn woord ter harte genomen.

Is de behandeling van zielen zulk een gewichtige en moeilijke taak, vooral het spreken met de kranken. De krankenbezoeker komt aan het ziekbed in den naam van Jezus om leiding en bestiering te geven, om woorden van troost en bemoediging te spreken. Trouw aan zijnen zender mag hg niet de zieken troosten met een ijdele hoop, maar hq moet heenwijzen op den eenigen geneesmeester voor ziel en lichaam. Hij vermoeie de zieken niet met een lang verbaal van woorden, maar wijze in korte bewoordingen op het recht Gods en de bedoeling des Heeren in het Igden, en trachte het oog te openen voor de wondere ontferming van Christus voor allen, die met hun zonden en ellenden tot Hem om uitkomst en troost zich wenden.

Het ziekenbezoek vraagt heilige tact, maar kan onder Goda zegen zoo rijke vrucht afwerpen".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen