Stichtelijke overdenking.

Om Mijnentwil.

Daar wordt veel geklaagd onder de kinderen der menschen.

Onnoembaar is 't getal der jammerklachten, die dagelijks opklimmen uit den boezem van ons geslacht. Kondt ge ze 8aa.mlezen en bqeenvoegen, 't werd een bruisend koor, éen dreunende zee van klaagtonen, waardoor elk ander geluid wierd overstemd.

Gods getuigenis breekt heel dien stroom van jammerklachten af door het forsche, ontdekkende woord: wat klaagt dan een levend mensch? een ieder klage vanwege zqne zonden! De zonde, ziedaar een nood, die — krachtig opgebonden op de ziel — alle andere klaagtonen doet verstommen! Maar ach, hoe weinig wordt die nood gekend en gevoeld. Hoe zeldzaam zgn de tranen, geschreid om de diepe, bange levensverwoesting door de zonde; hoe schaarsch zgn de zuchten, geslaakt om de smartelqke verbreking van 's levens sehoonsten schat; de gemeenschap met God.

Als Gods Geest zgn ontdekkend licht laat uitstralen over den ziele-akker, dan wordt de zonde geschouwd in haar gruwelijk karakter als opstand tegen den heiligen God; dan wordt het een groote schuld, die ons met schrik vervult; dan rigst de bange zelfaanklacht, die alle klachten tot zwggen brengt: 'k heb tegen U, ja U alleen misdreven, Uw wil en wet, hoe heilig, stout versmaad.

Dan klaagt de mensch vanwege zqne zonde.

Heil dien armen klager! Ja, heil, want God heelt gebrokenen van harte, En Hg verbindt ze' in hunne smarte, Die, in hun zonden en ellenden, Tot Hem zich ter genezing wenden.

En Hq heelt ze door den wonderen balsem der zonde-vergeving in Jezus' bloed.

Van die heelende, heilrqke weldaad der zonde-vergeving is sprake in bovenstaand Schriftwoord.

Gods heilig Woord laat geen twqfel over, maar leert dat de tonde de bron is van alle ellende; de scheidsmuur tusschen God en de ziel; de afgrond, wgaruiï de nevel der verwoesting opdoemt. 

Als dit wordt verstaan, dan — 't kan geen verwondering baren — dan wordt er omgezien naar middelen, om van die zonde verlost te worden. 

Dan wordt in veler leven menige bange worsteling gestreden, om vrq te komen van de macht der zonde.

O gewis, daar zijn ook vele onverschillige wereldlingen, die zich in 't minst niet bekommeren om de heiligheden des Heeren, maar daar zqn er ook, die zich krampachtig inspannen, om Gode aangenaam te worden; die zich zoeken te ontworstelen aan den greep van 't zondemonster, maar niet vermogen. Met vlgmende smart moeten sq 't aanzien, dat in weerwil van al hun pogen, het zonderegister onrustbarend stggt, en dat zq niet vorderen, ook geen stap op den weg der gerechtigheid.

In dien bangen strqd zoekt de mensch allerwege hulp, alleen niet bij dien Eenige, die meerder is dan ons hart.

Als 't recht Gods de zware hand op ons legt, dan wordt 't ons bang temidden van de bergen onzer zonde en dïe afgronden onzer ongerechtigheid; het is een bange wedloop, waarin zich de zondaar zoekt - t« , bergen voor den bloedwreker der gerechti'gheid, die hem op debielen volgt; o dat geweldige zwaard der Wet, dat zich om en omkeert op den weg naai den Boom des levens! 

Gód toornt over de zonde. Zq verstoort den levensomgang met God; zq maakt ons den dood waardig; zq grendelt de poorten des hemels dicht, en ontsluit den toegang naar 't eeuwig verderf.

En tegen haar geweldige zuigkracht is niets bestand.

Maar is er dan nooit meer te ontkomen aan haar ijzeren greep?

Is er dan niemand in den hemel of op aarde, die dat monster kan vellen, dat ons onder houdt met metalen vuist?

Ja, lezer, daar is er Eén, die macht heeft over dezen geweldigen tyran.

En die Eene spreekt hier: Ik, Ik ben het, die uw overtredingen uitdelg.

Met kracht en nadruk, tot tweemaal l toe, roept de Heere 't uit, dat Hq, Hq alleen macht heeft om van de zonde te v verlossen, als 't ware om ons te bezweren, t dat wq op geen andere wegen zullen r zoeken.

Oj wanneer er onder degenen, wier oog op deze regelen rusten zal, mochten zqn, wier ziele zich kromt onder den last der overtredingen en machtig begeert verlost te worden; die ten bloede gestreden en — als Luther — hun ziel en hun lichaam gekweld hebben in den harden kamp tegen de zonde-heerschappij, maar altqd weer eindigen moesten met overmocht te worden, en nu de treurige zekerheid hebben: wq komen er nooit, o voor u, voor u is hier een lieflqke boodschap: Ik, Ik ben 't, die uwe overtredingen uitdelg.

O strqdende zondaar, die veel beproefd, schier alles aangewend hebt, is er nog niet éen ding, dat gq niet gedaan hebt ? zqt gq reeds als 'n arme zondaar, als een bevende tollenaar met 't aangezicht ter aarde neergevallen voor den hoogen God, die in Christus zich neerbuigt over het verlorene; hebt gq reeds de smeekende bede om gena uitgeschieid in het oor des Heeren?

Daartoe wil Hq u bewegen, als Hq te midden van die arme worstelaars, die w niet vorderen, den ..t-^p laat uitgaan: Ik, Ik ben 't, die uwe overtredingen uitdelg.

Lezer, het is een droevig misverstand, dat den mensch van nature gevangen houdt; hij meent beter, heiliger te moeten worden, alvorens hq bq God terecht zal kunnen.

Hq denkt, o als ik maar van die gruwelqke zonde vrqkomen kon, misschien werd ik dan wel in genade aangenomen.

Maar eilieve, dit berust op dwaling.

Wie hebben den Medicqnmeester van noode? Wie behoeven den Borg?

Wat is genade? Immers dit: zonder eenige verdienste, enkel gunst, ja terwql alles tegen pleit, en gq tegen al de geboden des Heeren gezondigd hebt, nochthans zóo aangenomen te worden, dat, dat is genade.

Het is waar, hier wordt den mensch al de eere ontnomen en de glans van de verworven kroon Gode geheel toegekend; dit is een struikelblok van 't hoogmoedige vleesch, voor het hoovaardige eigen ik, maar dat afgodsbeeld is omgeworpen in 't hart van den tollenaar; en dat bq vrqe genade tot behoudenis, al de eer van 't werk Gode toekomt, hindert niet, maar verheugt veelmeer den armen zondaar, wien deze weg ontsloten wordt, 't Verheugt hem, gewis, want ook dit is genade-vrucht, de levende begeerte des harten, dat God tot Zqn eer kome, dat God alleen groot gemaakt worde I

Meen niet, leter, dat dit Dagonsbeeld in 't hart altijd omvergeworpen blqft liggen; 't gaat er precies als in den tempel der Filistqnen, maar de Heere wordt niet moede, den eigengerechtigen zondaar te onttronen, en dat behoort ook tot zqn behoudenis.

Als alles hem ontvalt, en hq niet overhoudt om voor God te bestaan, dat belemmert 't werk det vergiffenis niet, 't wordt er veeleer door bevorderd.

Want de grond, waarop die weldaad rust, is: om Mijnentwil.

Gelukkig, want elke andere grond zou te zwak, te onvast blqken om die heelende weldaad te dragen.

Om Mijnentwil: verstaat gq den zin van dit veelzeggende woord, zoo vernietigend voor 't hooggevoelend, eigengerechtig hart, maar tegelqk zoo balsemend en bemoedigend voor allen, die met eichzelf moeten omkomen.

Om Mijnentwil: d.w.z. niet bewogen door iets of iemand buiten Mq, enkel redenen puttend uit de diepte vanMqn heilig en Vrqmachtig Wezen.

Maar dan 't heilig offer van Golgotha? gaat die weldaad doen buiten om? In geenen deele, lezer; maar wie heeft dit offerlam bereid ? Wie heeft dien weg tot redding uitgedacht en gebaand ? Wie eeft Zqn eeniggeboorne geschonken?

Jezus Christus is de gave van Gods Vrqmachtige Ontferming aan in nood en dood verloren zondaren, opdat er — met behoud van al de deugden en rechten en heiligheden des Heeren Heeren voor verlorenen ontkoming zou zqn, voor doemschuldigen vrqspraak.

Ook door Golgotha wordt 't ten volle bevestigd: om Mijnentwil. Vernietigende waarheid voor't hooggevoelend vleesch!

Ontdekkend en vermanend woord voor wie oprecht begeert zalig iH mogen worden!

Troostvolle boodschap voor 't arme volk van God, dat geen penningske bezit om zqn schuld bq God te voldoen en enkel van genade moet leven.

Die heelende, heilrqke weldaad wordt op volkomen wijze geschonken: Ik geden uwer eonden niet. 't Is dus niet maar zóó dat God zwijgt van de zonde Zqns volks, neen, Hq gedenkt ze niet; zoo volkomen, zoo ten volle, zoo onbeperkt en onvoorwaardelqk vergeeft God de zonde Zqns volks:

Zoover 't West verwqderd is van 't Oosten, Zoover heeft Hq, om onze ziel te troosten, Van ons de schuld en zonde weggedaan!

O welk een zoete, zalige heilsdaad! Geen schuld meer! Niets meer tusschen God en de ziel!

Geen scheiding of donkerheid, geen verstooting of verberging meer! en met Hiskia wordt 't uitgeroepen: Gq hebt mqne ziel liefelqk omhelsd, want Gq hebt al mijne zonde achter Uwen mg geworpen 1 In de diepe zee der vergetelheid!

Hoe moeilqk valt 't ons, om te vcrgietjen en te vergeten!

Vergeven, er over zwqgen, iemand 'tu aangedaan onrecht niet meer verwqten, niet meer laten voelen, 't gaat nog, maar zelfs de heugenis van 'tu aangedaan leed uit uw ziel te bannen, 't valt niet licht. „

En zoolang 't daartoe nog niet kwam, was uw zwqgen nog geen ten vollevergeven, nietwaar; zoolang de heugenis van. 't grievend onrecht u nog pqnde, was 't niet als tevoren.

Hieruit ziet ge, dat 't volle, hartelijke, volkomen vergeven een werk Gods is.

Hq alleen verstaat 't volkomen: Ik gedenk uwer zonde niet.

Maar dan de tegenheden in 't leven van Gods volk? Zqn die dan geen straf op hun zonde?

Neen, maar bemoeienissen, liefdekoorden ; zooals de herder 'tafzwervendeschaap 'n aardkluit nawerpt, of den hond zendt, niet om te pijnigen, maar om terug te brengen.

Maar daar rqzen toch telkens weer wolken en nevelen tusschen God en de ziel?

Zeker, lezer, maar dat doet uw God niet, maar gij, als gq de afdwalingen vernieuwt; en ook die wolken zqn liefdesbemoeienissen, opdat gij in 'tafzwerven geen vrede zult hebben, maar belqden: ik zal henengaan en keere weder tot mijn vorigen man, want toen was mij beter dan nul

O heerlqke, heilige, zalige, heelende weldaad: Ik, Ik ben 't, die «toe overtredingen uitdelg !

Gq wilt nog weten, lezer, voor wiezq bestemd is?

Maar dat is toch immers reeds duidelijk geworden! Wie hebben den Medicqnmeester, wie den Borg, wie de schuldvergiffenis van noode?

Gods weldaden zijn voor Zqn volk; ja, gq kunt 't ook zóo zeggen: Gods weldaden zqn voor wie ze noodig hebben. Maar allen hebben ze toch immers noodig ?

Ja, maar lang niet allen beseffen dit; Gods weldaden dan zijn voor al degenen, die diep gevoelen, dat zq die van noode hebben; die ziek zqn, die behoeven den Medicqnmeester!

Hierop komt 't dus aan, of gq gevoelt en beseft, dat 't u noodig is, dat de Heere ook tot uw dele zeggen zal: Ik, Ik ben 't die uwe overtredingen uitdelg I O, leerde uw harte reeds om die weldaad roepen, als 't dorstige land om de droppelen der wolken?

Als gq daarop in oprechtheid ja moogt antwoorden, dan zqt gq gelukkig te , prqzen; niet omdat ge er dan zqt; neen, want 't schrqnen van den honger kan u niet gelukkig maken; maar voor u wellen dan die wateren des heils; voor u daalt dan dat manna der schuldvergiffenis van den hemel; tot u, die dorst hebt, komt dan de noodiging: die dorst heeft, die kome, en die wil, die neme van 't water des levens, om niet.

Om niet; o blqft dan niet van verre staan! 't Is niet genoeg, dat de dorstige van verre het ruischen der wateren hoort; 't geruisch dier wellende bron is liefelqk, omdat het lafenis spelt en belooft; 't lokt nader, en 't noodigt en dringt om neer te knielen, opdat uwe ziel besproeid worde met de wateren der zonde vergeving; alleen door gena in Jezus' bloed.

.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen