Uit het kerkelijk leven.

Nagekomen stukken.

Tragisch heengaan.

Zondag preekte ds. W. J. Roscam Abbing, van Leiden, afscheid. We zouden daarvan in deze rubriek geen bizondere melding maken, indien het niet onder zeer bizondere omstandigheden had plaats gegrepen,

Wat toch is het geval. Ds. Roscam Abbing is een rechtzinnig predikant en hq heeft zqn geloof niet verloren. Hij is een man in de kracht van zqn leven en is niet ziek of zwak, Hq had een gemeente, welke hem veel liefs ook wist te bieden. En toch is ds. Roscam Abbing moedeloos heengegaan, zqn ambt neerleggend om als een stil, ambteloos burger te Baarn te gaan wonen.

Waarom ? In een breed betoog heeft hq daar Zondag bg zgn afscheid 'in het midden der gemeente mededeeling van gedaan. De positie van de Kerk vindt ds. Rosam Abbing verschrikkelijk.

Daar staat ze — en niemand geeft er acht op.

Heel het drukke, volle leven gaat voorbg die Kerk en houdt met de Kerk geen rekening en de Kerk trekt er zich niets van aan. Ja — voor geloofszaken, voor stichting van dezen of genen heeft de Kerk nog wel beteekenis. Hoewel dan weer de ellendige partgschap, het onderling vechten, de schrikkelgkste verwarring ellende op ellende baart. Ook dinkomt zg niet uit als een getrouwe getuige der waarheid. En zg wordt door velen, ook voor heilzoekenden, geschuwd, die ergens elders stichting zoeken en een onderdak vinden.

De Kerk staat buiten de cultuur; buiten het maatschappelgk leven; alle werk van Zending, werk van liefde en barmhartigheid gaat buiten haar om.

Te midden van het vreeselqke wereldgebeuren van de laatste jaren is het christendom zoo krachteloos gebleken. De Kerk van Christus heeft geen mond, geen orgaan gehad om te getuigen. Zij is niet een dam geweest om het grootste onrecht tegen te houden; zg heeft geen sterkte . gehad om er tegen in te gaan.

En daar staat dan de predikant, de stadspredikant in een centrum van leven, van cultuurleven, van maatschappelqk leven, en hij kan als een herdershond heen en weer loopen, dan hier en dan daar zqn, maar de waardeering is zoo gering, zqn kracht wordt gebroken, zijn arbeid wordt gedrukt en waar de Kerk krachteloos is, en verdeeld ligt, daar is het, alsof van alle kanten op hem aanstormt, dat vreeselqke: het is de tqd van werken niet.

. En zóo is ds. Roscam Abbing tot het besluit gekomen om zqn leeraarsambt neer te leggen, om de herdersstaf uit de hand te geven en hq is heengegaan, om als ambteloos burger nu te gaan wonen in het stille, mooie Baarn.

Neen, hq heeft zqn geloof niet vaarwel gezegd.

Hq heeft afscheid genomen, met de belqdenis des geloofs: „Maar het welbehagen des Heeren zal door Zqne hand gelukkiglqk voortgaan."

't Zal voortgaan. 't Zal toch voortgaan.De Heere regeert.

Maar omdat de Kerk, omdat de uiting van de Kerk, van het kerkelqk leven beneden een normaal peil van warmte en onderlinge liefde blqft; omdat haar kracht in het midden des volks gebroken is; omdat twist en tweedracht hoogtq viert; omdat het ambt van bedienaar des Goddelijken Woords verlaagd wordt, tot het werk van een herdershond; omdat de waardeering zoo gering is; omdat ook de finantiëele positie voor een predikant zoo allerellendigst is, daarom gaat ds. Roscam Abbing heen.

We voelen het pijnlijke van dit afscheid. We vinden het zoo vreeselgk. We vinden het niet goed. We vinden het verkeerd. Heel, héél verkeerd.

Maar omdat het zoo ernstig is, omdat het zoo vreeselgk eigenlijk is, omdat het zoo ontstellend en zoo benauwend is, maken we er hier melding van en bidden van onzen God, dat het mee mag werken ten goede, opdat de oogen meer mogen geopend worden, voor de benarde positie, voor de zondige plaats, welke de Kerk ten onzent inneemt en opdat het mee dienstig mag worden gemaakt, om de zondige wegen te verlaten en weder te keeren tot de wegen des Heeren naar uitwijzen van Zqn Woord.

En de Heere vermeerdere ons het geloof.

Hq geve den moeden kracht. Hq Zelf trekke Zqne hand niet van ons af en zij onze kerk, ons land, ons volk — heel de christenheid genadig!

Een teeken des tyds.

Te Rotterdam heeft zich een comité gevormd, waarin ook protestanten van naam zitting hebben, om te bevorderen dat de pater-Jezuiet Dr. Jac. van Ginneken, een man van zeer hooge litteraire ontwikkeling, ook voor protestanten cursussen leidt, tot uiteenzetting van hetgeen de Roomsche Kerk leert in geloofszaken.

Maandag 13 Oct. j.l. is de eerste cursusavond gehouden en de bladen melden ons, dat honderden tegenwoordig waren, om te luisteren wat pater van Ginneken te zeggen had.

De cursus is geopend met een rede over het Godsbestaan, de schepping, de verhouding van God tot den mensch, enz., waarbij in 't bizonder werd stilgestaan bq het cosmologisch Qodsbewgs en de devotie.

Is het op zich zelf genomen verbligdend, als honderden zich opmaken om te luisteren als er over geloofszaken gesproken wordt; een bewqstemeer, dat velen in dezen materialistischen tqd aan iets anders toch behoefte hebben dan aan de koude dingen van het laagvloersche leven; toch is het niet zonder groote zorg, dat we deze cursussen door den geleerden pater Jezuiet zien houden, onder protectie van vooraanstaande protestantsche mannen en vrouwen.

Wat zal hier op volgen?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen