Feuilleton.

OMBRA.

VAN STERVEN EN LEVEN. Een waar verhaal door JAN VELTMAN. 46)

Hg strekt zijn armen naar mg uit, om mg bg Zich te nemen. O, moeder! moeder nu kan ik sterven en nu wil ik sterven, omdat ik nu altgd bij Hem zal zgn. - — En toen hief ze haar handen omhoog en zag ze omhoog alsof ze Hem zelf zag, en ze zéi: O, ' moeder I ik weet, dat het Hem meenens is met mg. Hg noemt mg bg mgn naam; Hg kent mg geheel, zooals ik in alles ben, en toch zegt Hg, dat Hg mg liefheeft, en dat Hg mg altgd bg Zich wil hebhen. O, nu verlang ik zoo naar HemI Moeder, nu kan ik sterven van verlangen naar Hem! — O, Ombra, mgn hart smolt, toen ik 't hoorde, en ik zei: Dat moet vader dadelgk weten, — en ik liep naar den winkel en zei: Vader! gauw, want nu is er heerlgk nieuws. En hg begreep het dadelgk, want hiij klapte in de handen en zei: Is Mien tot ruimte gekomen? En meteen liep hg naar binnen. O, kind, wat we nu rijk zijn. 'i Is, of we zelf van de banden des doods zgn verlost." —

Ze scheen nog meer te willen zeggen, doch 't gemoed was haar zóó vol, dat ze zich nu eerst eens moest uitsnikken. En onder dat snikken sprak ze dan ook wel enkele woorden, maar niemand verstond ze, al voelde men dat alles duidelijk als een overstelping van heilig geluk.

Ombra deed niets, dan telkens met den zakdoek in haar oogen wrgven, terwgl haar gelaat niets anders was dan één glanzenden labh. Zij was onuitsprekelgk gelukkig.

„Vertel jij maar verder, Johannes!" zei tante Betje, en oom scheen daar al op gerekend te hebben, want hg begon terstond.

„Ja, Ombra, je begrgpt, dat ik Mien dadelijk niet meer durfde vermoeien, en daarom liet ik Betje vertellen, wat ze wist; 't zelfde, wat jg nu gehoord hebt, behalve dat Mina al heel gauw zei: Moeder I zeg het dadelgk aan vader, want vader zal er ook zoo blij mee zgn. Maar nu verder: een paar uur daarna docht me, dat ik nu wel eens met haar kon spreken, en ik ging dan naar haar toe. — Mien, mijn kind — zeg ik —• hoe is 't? — En met een heiligen lach op 't gelaat zegt ze: Vader! de strik is gebroken, en ik ben ontkomen. Jezus is mgn en ik ben zgn. Over mij, groote zondares, heeft Hij zich'ontfermd; Hg heeft naar mijn roepen gehoord, en mg met Zijn genade overladen. O, vader!.. Ze scheen geen woorden te kunnen vinden, om iets van haar zalige blgdschap uit te drukken, en daarom nam ik de gelegenheid te baat, om haar wat te vragen. Ik zei: Maar mijn lieve! hoe is dat nu in eens zoo anders feg je geworden? Wat is er dan toch wel gebeurd ? —Gebeurd ? — zei ze — Wel, als God spreekt: Er zij licht, dan is er licht, hemel en aarde vol licht. Maar licht in de ziel is nog veel meer, en dat licht heeft de Heere mg gegeven, en ik zag dan dadelgk mg zelf als een verlorene, maar ik zag ook dadelgk den Heere Jezus, die verlorenen zoekt. Vader! ik zag het, dat Hg mij zocht, mg, en Hg riep mg bg mgn naam, en ik hoorde 't en ik zei: O, mijn Jezus! U moet ik hebben, U alleen en anders niets. En 'k heb dan in eens gezien, dat  Hij mij liefhad, al van eeuwigheid, mij — en dat Hij voor mg is gestorven aan 't kruis, voor mg. Vader! O, 't is niet te zeggen, hoe, ^root zijn liefde tot mij is! O, vader I . . . — en dan klapte ze in de handen als het allergelukkigste kind. — Ombra, 'k heb het nooit zóó gezien, en nooit zóó gehoord. O, wat zullen we den Heere vergelden voor al Zgn weldadigheid en trouw! Och kind, wg zgn er zoo rgk mee; de Heere alleen weet dat ten volle. We zgn nu zoo rgk, zoo rgk. Ons hart is nu vol licht en heilige vroolgkheid: 't was zulk een lange, bange, donkere nacht! Vader Jakob is niet zoo big geweest, toen hg hoorde, dat zijn zoon Jozef leefde en heerscher was over gansch Egypteland, als wg, nu we weten, dat we onze lieve Mien voor eeuwig bezitten, en haar nooit meer kunnen verliezen."

Ombra's gelaat bleef 6én lange, heilige lach, en de dikke tranen bleven biggelen over haar gelaat.

, Heerlgk! heerlgk! — «ei ze — o, wat ben ik nu big. Wat is de Heere machtig!" Ze zaten dan een poos zwggend bij elkander, allen inwendig volop genietend, immer bezig elk aan zgn groote blgdschap.

„'t Is misschien beter — zei Ombra eindelgk — dat ik haar nu maar met rust laat, en morgen eens terug kom."

„Ja, Ombra, dat is beter!" zei haar oom, en haar tante stemde dit, 't hoofd knikkend, toe.

„Ik ben nu toch voldaan, nu ik weet, dat Mien tot rust is gekomen, zei de nicht. — O, ik ben zoo big!"

Ze groette en ging heen, doch bg de voordeur gekomen, herinnerde ze zich, dat zede druiven nog niet had afgegeven.

„Egk eens, ik ben van blgdschap zóó in de war, dat ik dit zou vergeten!"

Nu ging ze dan voor goed heen, weer zoo vol gedachten, dat ze niets zag van al wat haar omgaf. O, zeker, ze was zoo onuitsprekelgk big met wat de Heere aan Mien had gedaan, dat al haar binnenwaartsch bezig zgn niets was, dan één lange, levende dankzegging, een voortdurend nabg zgn bg haar Heer, 't voelen van Zgn tegenwoordigheid, alsof ze naast Hem te pad liep.

(Wordt vervolgd).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen