Feuilleton.

OMBRA.

VAN STERVEN EN LEVEN.

Een waar verhaal door JAN VELTMAN. 2)

Als geloovige bleef ze een kind, een ewillig, gemakkelgk te leiden kind zonder zorg en vrees: ze was in leven en sterven 't eigendom van haar getrouwen Zaligmaker Jezus Christus; dat was zoo en dat bleef zoo. Maar naar de diepte afsteken kou ze niet.

Zoo leefde ze maar stil en gemakkel^k voort van den eenen dag in den anderen. Haar denken was 't innerlgk bezig zijn van een kind; voor haar beide schapen, en voor de kinderen van de buurlui was ze een zorgzaam moedertje, ja zelfs over haar vader had ze iets moederlgks, de goede, altyd stemmige Roos.

Nu was Ombra gekomen en had van trouwplannen gesproken en Roosje wist dan, dat haar zuster eerlang met Wijnand in een eigen huisje zou samenwonen. En vader maakt« daar dadelijk weer een grapj» van met haar.„Roos, meid! uu zal je je moeten haasten, om nóg de eerste te zijn. 'k Heb je dat altqd beloofd, maar je moet ook zelf wat meehelpen. Kan je zelf geen man vinden, dan zal ik er wel een voor je zoeken!"

Roosje's gelaat verplooide geen zier. Of vader dé, t zei, of wat anders, was haar precies hetzelfde. Toch moest ze er iets op antwoorden en ze zei:

„Wat vader belooft, dat moet vader ook doen!"

Nu deed hij, alsof hg dat hoog ernstig opvatte en zei tot zijn vrouw:

„Geef mg eens mijn Zondagsche kleeren."

„Wel, wat wou je nu met je Zondagsche pak ? "

„Ik ga er dadelijk op uit om een man voor onze Roos!"

De beide zusters lacheen en de moeder, ook in goeden luim, ging terstond naar de kast en reikte haar man zijn Zondagsche kleeren toe.

„Dan moest je maar dadelgk gaan, Aardt!"

Roosje had schik, dat moeder vader zoo mooi te pakken had. Ja, maar vader liet zich niet zóó gauw pakken.

„Je hebt vanzelf liefst een, die ook van je geloof is, en een kuap gezicht, en iemand, die van aanpakken weet!"

„Nou — zei Ombra tot Roosje — vader heeft het goed met je voor!"

„Ik weet er een hier in de buurt!" — zei hij, — terwql hij al zijn daagsche jas uitdeed.

Moeder had het dadelgk begrepen, sloeg lachend de handen in elkaar, en zei:

„Willem Verheij! — 't Kan niet beter !" Ombra klopte haar zuster op den schouder en lachte:

„Willem Verheg! — Nou, daar mag je 't dadelgk voor doen!"

Roosje verroerde geen Ign in haar wezen en zei stemmig:

„Goed, vader, haal Willem dan maar!" Ombra was verrukt over dat antwoord, en wgzend naar Roosje, zei zg: „Vader, dat is uw evenbeeld!"

„Ja" — zei hg — „zg neemt meer van mg aan dan jij ooit gedaan hebt. Wat niet van mevrouw Brants en van je oom en tante komt, dat deugt voor jou niet." Ombra kleurde.

„Zie je wel? " zei haar vader en wees met den vinger naar haar gelaat.

Ombra kende haar vader door en door en had met recht zijn woord als ernst opgevat, wat hg terstond had gezien. Nu was 't ineens met alle scherts gedaan, en de moeder droeg de kleeren naar de kast.

Opnieuw werd er nu weer ernstig over 't waarschgnlijk op handen zijnd huwelgk gesproken en precies op tijd trok Ombra weer naar „De Polen."

HOOFDSTUK XVIII.

Nauwelgks een paar honderd schreden buiten de bebouwde kom van Termole stond een allerliefst eenvoudig huisje met overhangend rieten dak, dat aan de voorzgde op wit geverfde houten pilaartjes steunde.

Van den weg kwam men er dooreen damhek, van waar een pad eerst gebogen óp, en dan weer evenzoo neer liep tot aan een oude breede slotgracht, waar omheen men op de «toep tusschen de pilaartjes kwam. Vóór en terzg den van het huis stonden eenige hooge linden in hun eigen natuurlijken vorm volgroeid, en 's zomers heel het bovengedeelte van 't lieve gedoe in hun overvloedig groen verborgen houdend.

De eigenaardige achthoekige vorm van 't huisje, de breede slotgracht half er omheen, de oude wier of weer met haar twee rgen aartsvaderlgke eiken, wezen duidelijk de overblijfsels aan van een oud slot.

Allerlei akkertjes en bedden met groenten, knol-en peulvruchten met sierheesters en jonge vruchtboomen, lange rijen bessenstruiken en frambozen deden dit gedoe terstond kennen als de tuinderg van Termole. Op een bordje aan een paal dicht bij den ingang, en duidelijk van den weg af te lezen, stond geschilderd:

WIJNAND DOORNENBAL,

Alle soorten van tuinzaden, vruehtboomen en heesters te koop. Alleen de naam blonk met nieuwe letters; wat er meer «tond was al oud.

(Wordt Vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen