Uit de Pers.

Ontslagaanvrage -Ds. Zillinger Molenaar.

We lezen in de N. Rott. Ct. van Zaterdag 22 Nov.: Na van de ontslagaanvraag van ds. J. L, N. Zillinger Molenaar melding te hebben gemaakt, schrgft De Waarheidsvriend :

„Aan dit besluit zal wel niet vreemd zijn het feit, dat de modernen in de Kerk, die zich daar eenige jaren geleden weer de overwegende positie wisten te veroveren, welke zij vroeger innamen, nu zg op het kussen zitten, al meer in liefde tot den godsdienst verflauwen, zoodat zg steeds minder ter Kerk komen."

Hierbg teekent dr. C. J. Niemeyer in het Weekblad voor de vrijzinnige Hervormden aan: , Wg achten het waarschijnlgk, dat deze woorden meer zgn ingegeven door de zacht om een hatelijkheid aan het adres der vrijzinnigen kwijt te worden en hun godsdienstigen zin verdacht te maken, dan door het verlangen, om een verklaring te zoeken van het besluit van den heer Zillinger Molenaar, en daarbg geen gissingen voor te stellen ala feiten.

Wg meenen, dat de heer Zillingeis Molenaar volstrekt niet te klagen heeft over geringe belangstelling voor zgn prediking, en dat de oorzaak van zgn besluit niet is gelegen in de houding der Dordtsche vrijzinnigen."

Tot zoover dr. Niemeyer. Wg hebben ons naar aanleiding van deze zaak tot da. Zillingen Molenaar gewend, en deze heeft ona medegedeeld, dat de reden van; zijn bealuit eenvoudig is geweest de onmogelijkheid om onder de tegenwoordige organisatie van een stadsgemeente het predikantsambt naar behooren te vervullen. Ds. Zillinger Molenaar, die getrouw: huisbezoek placht te doen, heeft ervaren, dat deze ambtsarbeid in het massale gemeenteverband geenszins tot zijn recht komt en noodwendig een voortdurend gevoel van onbevredigdheid met zich moet brengen. Het massale huisbezoek kan nimmer het toch allereerst noodzakelijke, persoonlgke en vertrouwelgke karakter dragen.

Met het richtingaprobleem noch met de meerdere of mindere belanstelling van de vrgzinnige Hervormden in Dord^ recht heeft het besluit van ds. Zillinger Molenaar dus iets te maken".

Wij twijfelen geen oogenblik aan de juistheid van déze mededeeling der N. Rott. Ct. Maar zou hiar ten slotte toch weer niet het ongelukkig en onwaarachtig samenwonen der verschillende richtingen onder één kerkelijke bestuursinriehting de moeilgkheden zóo groot, maken, dat een conacientieua modern predikant er ten slotte wanhopig bij wordt ?

Hoevelen sluiten de deur voor hem — al is 't dan niet in letterlijken zin — omdat ze niets van een modern predikant moeten hebben, daar ze in het hoogste en heiligste vierkant van hem verschillen. Waarbij dan een onverschillige massa komt, die nergens aan doet. Om ten slotte niet te vergeten, dat de vrgzinnig Hervormden dikwijls o ! zoo laks en traag zijn. Is het niet om den moed te verliezen?

De Heraut gaf onlangs het volgende artikel als antwoord op een vraag of het geoorloofd ia op Zondag per fiets naar de Kerk te gaan. We laten het hier volgen:

Fietsen naar de Kerk.

, Men vraagt ons, of het geoorloofd is voor degenen, die ver van het Kerkgebouw afwonen, om zich op Zondag per fiets naar de Kerk te begeven. Het schgnt, dat op sommige plaatsen hierop captie wordt gemaakt. We begrijpen dat niet. Gods Woord gebiedt toch nergens, dat op Zondag de fietsen rust moeten genieten. De rustdag is ingesteld voor den mensch, niet voor machines en werktuigen.

En is het dan niet al te dwaas, dat op den Zondag de mensch zou moeten arbeiden en zich vermoeien door een lange wandeling om naar de Kerk., te gaan, en dat de fiets, een dood werktuig, rust zou moeten genieten ?

Prof. Visscher sprak op de studentenbgeenkomst van een „zuur Christendorn". De uitdrukking is niet fraai, maar is een Christendom, dat over zulke dingen valt en daarvan gewichtige quaesties maakt, niet metterdaad op weg een zuur Christendom te worden ? , „

Of wil men liever een woord van Christus zelf, lijkt dan een dergelijke vraag niet wonderwel op wat Christus aan de Pharizeën verwijt, dat zij de mug uitzggen en den kernel doorzweigen ?

Het fietsen naar de Kerk is niet alleen een volkomen geoorloofd iets, maar het dient in niet geringe mate om de ware Sabbats-heiliging te bevorderen, vooral op onze dorpen.

Menigeen, die op grooten afstand van de Kerk woont en wanneer hg loopen moet, ligt in de verleiding komt, om slechts eenmaal ter predikatie te gaan, kan nu, per fiets, zonder eenige vermoeienis tweemaal ter Kerk gaan.

En wat nog meer zegt, menigeen, die slecht ter been is, zoodat de verre wandeling hem te moeilgk zou vallen, kan door een fiets te gebruiken met de gemeente opgaan naar 's Heeren Huis.

Terwijl eindelqk als derde voordeel er wel op mag worden gewezen, dat waar anders de vermoeienis van de verre wandeling licht ten gevolge heeft, dat men in de Kerk inslaapt, juist het gaan per fiets naar de Kerk dit gevaar voorkomt.

Het is dan ook een feit, dat sinds het fietsen zoo algemeen geworden is, de Kerk, vooral op onze dorpen, veel drukker bezocht wordt en de aandacht onder de predikatie er bij gewonnen heeft.

Menige verstandige Kerkeraad heeft dan ook gezorgd, dat bij het kerkgebouw een afzonderlijke gelegenheid werd ingericht om deze fietsen te stallen. Er spreekt daaruit meer wijsheid, dan door allerlei strenge maatregelen het fietsen naar de Kerk te willen beletten.

De Sabbath is ons gegeven om den mensch, en niet de menseh om den Sabbath."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen