Feuilleton.

OMBRA.

VAN STERVEN EN LEVEN.

Een waar verhaal door JAN VELTMAN. 53)

Rechts terzqde van het huis, in de nabijheid van een openstaande achterdeur speelden twee kleine meisjes, degelijk netjes, en, volgens 't oordeel der dorpsgenooten, wel wat boven hun stand gekleed, doch wat men verdroeg in de moeder, omdat ze jaren had gewoond op het wqd en zijd bekende „De Polen."

Een eenvoudig net gekleede jonge vrouw kwam van het dorp in, opende hier het hek, en op 't zelfde oogenblik kwam te voorschqn door een terzgde geschoven, gordijn voor éen der beide ramen, 't hoofd van —-Ombra, die! terstond haar zuster herkende en de deur voor haar opende.

„Kom, ben je al weer terug? — En wat zeg je ervan? "

„'t Staat mij best aan, Ombra! 't Huis is erg laag, maar ruim genoeg. En 't moet werkelgk een nog al druk beklante winkel zgn. Ik begrgp nu best, dat Willem er zooveel zin in heeft. En dan hier zoo dicht bij jou wonen!"

„Maar 't zal voor mg ook een heele gezelligheid zijn. Roos, dat jullie je hier komt vestigen. — Toe, kinderen  moet je niet naar tante Roosje gaan? "

„Tadde Oosl brabbelde de jongste en kwam met de oudste aandribbelen. Samen gingen dan alle vier in huis.

Wat had de guitige vader een schik gehad, dat werkelijk Willem Verheij om zgn jongste dochter was gekomen, en nog altijd eischte hg bij vernieuwing Roosje's dank er voor, dat hij zulk een flinken man voor haar had gezocht. Roosje en Ombra wisten beiden wel, dat het malligheid van vader was, en hg nooit met Willem had gesproken, en van dat gezin zelfs een afkeer had. Roosje en Ombra dachten, dat het was, omdat Willem, zooals vader het noemde, „fijn" was, doch vader zelf zei, dat de oude Verheg de schrieperigste, hebberigste kerel van de wereld was, en hg geen behoefte gevoelde aan omgang met zulke vrekken. Inwendig had hij een afkeer van Willem, doch omdat het zoo zeldzaam was toegegaan, en hg zelfs hem Roosje „aan de hand had gedaan", toonde hij dien afkeer nog niet.

Een halfjaar na Ombra's huwelgk was Willem met Roosje gaan verkeeren, en nu vóór een jaar waren ze getrouwd. Ze woonden in de nabijheid van beider ouders, hadden heel wat bouwerij, waaraan Roosje met plezier haar meesten tijd wijdde, en Willem, die van zessen klaar was, verdiende heel wat als rietdekker.

De jonge menschen gingen flink vooruit, maar naar 't oordeel van Willem lang niet hard genoeg. En nu ze wisten, dat het Wgnand en Ombra zoo goed ging in Termole, dacht ook Willem daar zijn fortuin te zoeken, in de vaste hoop, dat zgn zwager en zwagerin daar hem wel geldelijk zouden kunnen en willen helpen. Eerst sprak hij er met zijn schoonvader over; maar deze had al gemerkt, dat hij wel zelf dag en nacht wroette, maar ook zgn dochter afbeulde. En hij zei het hem zoo plat en ruw als hij alles zei-:

„Je leest veel in den Bijbel; maar je leest er niet genoeg in. Want wat er voor jou geschreven staat, dat sla je over. Je moet eens lezen, wat er staat, dat-de geldgierigheid de wortel is van alle kwaad. En ook dit: Die rijk willen worden vallen in verzoeking en in den strik, en in verderf en ondergang. Jg dient twee goden: den een met je gladde tong, en den anderen met je hart en ziel; met je kracht en verstand, met je handen en voeten, dag en nacht. En als je niet ophoudt, met ook m^n dochter die voor jou veel te goed ie, te offeren aan jouw geldgod, dan zal Aardt Hofkamp je nog eens aan je gierige huid komen. En vrome praatjes wil ik van jou heelemaal niet meer hooren."

Willem kwam dus niet meer bg zijn schoonouders, en stond ook Roosje niet; toe, er nog heen te gaan. Hg ging zijns eigen weg.

• In Termole was een aardig winkelzaakje over te nemen, en hg was er naar toe gegaan en met den eigenaar overeengekomen, dat hij de zaak op de gestelde voorwaarden aanvaardde, mits zgn vrouw hier eerst zelf eens kwarn, zien, en er in bewilligde.

't Heette nu, dat Roosje naar Termole was, om te zien, of 't haar daar zou aanstaan, maar haar opdracht was, haar zuster Ombra te bewegen, dat die geldelijk de overname mogelg'k zou maken.

Wgnand en Ombra kenden Willem als een handigén kerel, die vooruit wilde, en tevens als een belijder van het geloof, goed ter taal en van onbesproken gedrag.

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen