Feuilleton.

OMBRA.

VAN STERVEN EN LEVEN.

Een waar verhaal door JAN VELTMAN. 58)

Maar wat er ook van haar mocht worden, och, dat Wgnand toch mocht blgven. Als hg maar bleef leven, al kon hg nooit weer werken. Zg zou wel zwoegen en slaven dag en nacht, als hij maar bij haar bleef!

En 't jammerde, jammerde in haar en 't werd zoo donker. . .Zij zijn in 't vlekloos wit gekleed, En dragen overwinningspalmen ..”

"Nu gilde hg weer  In welk boek stonden die woorden toch? Zg wist zeker, dat Wgnand haar eens daarvan iets had voorgelezen... Overwinningspalmen , .. in vlekkeloos wit eens - had ze Roosje - daar hg Jezus - bijna de hand kunnen reiken. Slechts een schrede was er tussehen haar beiden En Mina was daar ook daar ... alle  smart en leed en rouw - en al 's werelds .zwoegen en slaven, jagen en draven nevelde weg, ver, ver weg voor eeuwig - en kwam nooit meer terug. Het was daar om dien heerlijken troon énheilige vreugde in top... en bloemen hadden ze in hun handen, allen, kleinen en grooten - en die hemelsche bloemen waren 't lijden, der aarde geweest. En in die bloemen lazen ze als in een boek, en dan loofden, allen God vanwege Zgn ondoorgrondeligke wgsheid en vanwege Zijn eeuwige, Goddelgke liefde....

„Ombra!" Dat was weer geen ijlen. Of wel?

„ .... Wa't baat het den mensch, dat hij de heele wereld gewint, en Igdt zijner ziele schade? .... Ombral voed de kinderen op in de vreeze en vermaning des Heeren.... De wereld gaat voorbg, en hare begeerlgkheid; maar die den wil van God doet, blijft in der eeuwigheid... Straatarm is niets: maar zonder God leven, dét is de eeuwige uiterste armoede. - Ombra! zeg dat aan de kinderen; zeg het  altijd, en leid ze naar Jezus, en laten ze bg Hem blgven: dat is de eeuwige, onvergankelgke schat......"

't Schreeuwde en scheurde niet meer in Ombra's ziel. 't Was er stil, wondor stil, ais wanneer een storm is uitgewoed. Uit haar oogen parelden groote tranen, en 't geleek of daaruit heerlijk licht glom, doch als ze de tranen had weggeveegd, was heel haar gelaat met hemelsehen glans overspreid.

Zij week van zgn sponde niet, en at noch dronk, en roerde zich niet; maar de kleinste begeerte van hem vervulde ze met de snelheid van een hinde. Haar blik rustte in zijn gelaat, en haar hand hield de zgne vast, en ze hoorde niets, niets, dan alleen zijn woorden, en het vragen der kinderen.

De kinderen.... Moeder had het haar gezegd, dat vader missehifin naar den Heere Jezus ging, en dat ze moesten bidden. En die kinderen wisten 't allen reeds, dat aan 't gebed nooit mochten ontbreken de woorden: Niet mijn wil, maar Uw wil geschiede !

Den vierden dag had Rika haar broertje en zusje maar mee genomen naar haar eigen huis, omdat oom Wgnand zoo ziek was, en de eigen kinderen zaten bgna heel den dag met betraande oogen bg moeder naast vaders bed, eu deden gaarne alles voor haar, opdat ze bg vader kon blijven.

En de zieke sprak nu al niet anders dan als iemand, die zeker weet, dat de tgd zijner ontbinding aanstaande is. Doch meestal was hij buiten bewustzgn, en toch getuigden bgna al zijn woorden, die hg in ijlenden toestand sprak, van de heerlgkheid der nabgheid van zgn Heere en Zaligmaker. En al wat hg sprak, wisselde hg af met woorden uit de Schrift, en vooral uit de Openbaring van Johannes.

De predikant bezocht den zieke alle dagen, soms een paar maal; hg zei het Ombra, dat zgn ziel hier verkwikt werd, en zg meende dan, dat die verkwikking van Wgnand uitging; maar 't was veel meer haar kinderlijke eenswillendheid met den Heere, haar getroost heen zien over alle gemis, dat hem verbaasde. Want zg sprak, alsof zg en de kinderen spoedig vader zouden volgen naar 't oord dei' stoorlooze vreugde en lieflgkste rust in de volle gemeenschap met haar Jezus. Hij voelde zich een kind tegenover deze vrouw nu. Hij had haar gevraagd, of ze werkelijk geloofde, dat zij en de kinderen haar man spoedig zouden vol­ gen, en met glanzend gelaat had gezegd:

„Ja, dominee! spoedig. De tijd is maar nevel, en drijft zóó snel weg, dat meB^ een jaar bgna niet kan onderscheidenj van tien jaren. En voor den troon van God is duizend jaar maar als een enkele dag. Maar die troon staat eeuwig, en wie daar zal mogen staan, zal eeuwig blgven."

Morgen zou ze iemand naar oom Johannes zenden, om te zeggen, dat Wijnand ernstig ziek was; oom zou dan wel spoedig eens overkomen, en ook hem zou 't een zielsverkwikking zgn, haar man zoo bereid te vinden!

Ombra wist het al van den dokter, dat de ziekte een zeer snel verloop zou hebben, en hoewel de hoop op herstel haar niet geheel begaf, en ze zich niet kon voorstellen, dat er vooreerst een dag| zou komen, die Wijnands laatste zou zijn toch bleef ze bij zgn sponde, alsof ze vreesde, dat toch plots de dood hem zou wegnemen, juist als zg daar niet was

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen