Eloi Eloi, Lama sabachthanl.

„Mijn God, waarom, Mijn God, " Klonk onder al 't gespot En hoonen der soldaten, Des Heilands bange kreet. Uit 't felle zieleleed, „Waarom Mij toch veriaten ? "

„Waarom veriaat Gij Mij ? " Zoo klonk Zijn klacht, als Hij Met pijnen overladen, Aan 't smart'lijk kruishout hing, De lastertaal ontving, Dérgenen die Hem smaadden.

„Waarom verlaat Gij Mij ? " Zoo klaagde Hij, Die, vrij Van alle schuld en zonden, Als Borg en Middelaar Gekomen was, vanwaar Nooit droefheid wordt gevonden.

Opdat een schuldig volk. Niet eeuwig in de kolk Der toorne Gods zou zinken ; Niet eeuwiglijk hun klacht, Vanuit den duist'ren nacht Der helle, zou weerklinken.

„Waarom verlaat Gij Mij ? " Ach wist ik maar dat Hij Die klacht voor mij liet hooren ; Opdat 't rampzalig lot: Voor eeuwig buiten God, Mij nimmer is beschoren.

Soms, denkend aan mijn schuld. Roep ik met schrik vervuld: „Zou, zou 't voor mij wel wezen? " Maar soms ook door Zijn Woord, Dat nimmer faalt, bekoord, Vertrouw ik zonder vreezen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen