Uit de Pers.

In de Rotterdamsche (Geref.) Kerkbode schrijft ds. Landwehr het volgende over j

Kerkelijk Conservatisme.

Het woord conservatief, dat vroeger van zoo groote beteekenis was op staatkundig terrein, wordt tegenwoordig ook op kerkelijk gebied vaak gebezigd.

Er is inderdaad een meer behoudende en een meer geavanceerde strooming in onze kerken, maar men moet hier niet overdrijven. Het is onze overtuiging, dat beide stroo mingen zeer wel in eene bedding gehouden kunnen worden, als men de dingen maar goed onderscheidt. En dan beginne men met het woord „conservatief" goed op te vatten. Wanneer iemand onder conservatief verstaat, dat er duizenden zijn, die aan de waar heid, zooals die onder de leiding des Heiligen Geestes in Gods kerk tot ons gekomen is, vasthouden ; • die voor die beproefde waarheid strijden ; die haar gaarne aan hunne kinderen achterlaten gelijk zij die van de vaderen ontvangen hebben, dan willen wij wel zeggen : dan zijn wij ook conservatief. Wij willen behouden, wat in het goedertieren bestel des Heeren ons overgeleverd is, niet omdat het oud is, maar omdat het beproefd en echt is gebleken. Conservatief in dezen zin behooren alle ware Christenen te zijn, dat is hetzelfde, wat de Heilige Schrift ons leert: „vraagt naar de oude paden", en wederom : „blijft in hetgeen gij geleerd hebt" en wederom : „strijdt voor het geloof eenmaal den heiligen overgeleverd." Hierin moeten allen, die de kerk des Heeren liefhebben, het eens zijn.

Als men echter onder conservatief verstaat, dat men bij het oude blijft enkel en alleen omdat het oud is ; dat men geen acht slaat op de behoeften des tijds ; dat men geen verbetering wil aanbrengen in tiet kerkelijke leven ; dat men geen nadere formuleering van de waarheid bijzonder voor onzen tijd begeert — neen, dan zijn wij niet conservatief. Dan vreezen wij zelfs dat conservatisme. Het is in strijd met het leven. Het plaatst u ten laatste buiten het leven. In dat starre conservatisme dreigt de Kerk een petrefact te worden.

Daarom ondersteunen wij elke poging, die onder biddend opzien tot God aangewend wordt, om tot aanvulling van onze schoone belijdenis te geraken, om aan de jeugd een leerboek, een catechismus te geven, die berekend is op de behoeften van onzen tijd, om onze liturgie meer in overeenstemming te brengen met wat het hart vraagt.

Het is noodig deze dingen eens duidelijk te zeggen. Naar aanleiding van enkele wenschen, die reeds zijn uitgesproken, willen wij ons, als het noodig blijkt, wel nader uitspreken. Alleen bedenke men, dat, wie iets goeds wil doen, niet beginnen moet met te veel te doen. Wie te veel wil doen, blijkt doorgaans zeer weinig te doen. Dat geldt óók voor het kerkelijk erf. :

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen