Godsgemis.

Waarom ik zoo neergeslagen. Zoo vol zorg en kommer ben ?  Waarom ik in al mijn dagen. Zelden vreugd of blijdschap ken ?

Ach, 'k word immer neergebogen, Door 't gevoel dat ik nog mis Mijnen God, dat doet mijn oogen Staren vol van droefenis. Dat toch doet mij altijd weder. Mijnen weg vol kommer gaan ; Dat toch drukt mij zoo terneder, Doet mijn oog zoo droevig staan.

Hoe, ach hoe zal 'k mij vérblijden. Mij verheugen in mijn lot; Zou 'k niet altoos, altoos lijden Bij 't gevoel : ik mis mijn God ?

Daarom blijf ik zuchten, klagen. Naar Hem zoeken, tot 'k Hem vind ; Tot Hem roepen al mijn dagen. Dien mijn ziel zoo teer bemint.

Hem, Dien ik zoo lang verachtte, Naar Wiens raad 'k niet heb gehoord ; En Wiens wet ik nooit betrachtte. Of daardoor ooit werd bekoord.

Hem, Hem zoek ik met verlangen, Thans gedurig, dag en nacht; Hij toch is 't, Wien 'k op mijn bangen Weg des levens steeds verwacht.

'k Zoek totdat 'k Hem heb gevonden. Dan, dan ben ik weer verblijd ; Dan met Hem te saSm verbonden, Smaak ik vreugd in eeuwigheid.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen