ZIELEKLANKEN.

Zielsvertroosting.

Als ik voor mijne sponde kniel, Nadat een dag is heengevloden, Die mijn van schuld bewuste ziel Vervuld deed zijn met duizend nooden. 

Komt in mijn moegestreden hart, Zoo menigmaal de vraag naar voren : Zou Hij, Dien 'k zoolang heb getart. Naar mijne-stem wel willen hooren ?

Zal Hij wel luist'ren naar mijn klacht ? Naar mijne bede d' ooren neigen ? Zal Hij, in dezen bangen nacht Van zondenschuld, niet altoos zwijgen ?

Zal Hij, Die rein en heilig is, Mij, als ik tot Hem zucht, gedenken ? Zal Hij in mijne droefenis, Mij Zijnen vrede willen schenken ?

Maar dan, dan is 't alsof het woord Tot mijne ziele wordt gesproken : Hebt gij dan ooit van Mij gehoord, Dat 'k Mijn belofte heb verbroken ?

Of weet gij niet, dat Ik 't gebed, Van wie door schuldbesef verslagen Mij aanroept, altoos hoor en let Op wie Mijn hulp en bijstand vragen ?

Weet gij dan niet, dat Ik het hart. Dat vraagt naar Mij en Mijne gangen. Niet om laat komen in de smart, Of laat bezwijken van verlangen ?

Dan durft mijn moegestreden ziel. weer hopen, uitzien en vertrouwen. Dan klinkt als ik terneder kniel De bee : wil Heere, mij aanschouwen.

Niet in Uw toorn, maar in gena. Niet handelen naar mijne zonden ; Ach, sla zulk eene toch nog ga. Die Uwe wetten heeft geschonden.

'k Heb tegen U en Uw gebod. Zoo zwaar en menigmaal misdreven. Vergeef mij toch, wees mij een God, Die mij, ook mij nog schenkt het leven !

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen