Feuilleton.

Mogen wij de Herv. Kerk verlaten ?

Een antwoord op deze vraag gegeven door ds. A. VAN VEELO, destijds ± 1868 Ned. Herv. predikant te Waarder, later (1887 tot 1910). predikant bij de Geref. Kerk te Rotterdam.

„Leer mij, Heere ! Uwen weg !" Ziedaar de begeerte van den dichter, als hij zijn hart voor het aangezigt des Heeren uitstortte. Maar dit is evenzeer de begeerte van al Gods kinderen. En geen wonder, want zij is de ademtocht van dat nieuwe en geestelijke leven, hetv^elk als eene hartvernieuwen de genade door den Heiligen Geest in hen is; uitgestort. Zij openbaart zich van af het begin tot aan het einde van den weg des Iffvensi want zij ontstaat uit een steeds meer toenemend gezicht van geestelijke blindheid en onkunde, alsook uit de hartgrondige geloofservaring, dat God hun Heere de algenoegzame en alwijze Beschikker van ieders weg en toestand is, Die, zoo dikwerf als zij in het duister moeten rondwandelen, of met aanvallen en bestrijdingen van uit-of in­ wendige vijanden te kampen hebben, hunnen weg opgeklaard, de nevelen van donkerheid weggenomen, en de vijanden op de vlucht gedreven heeft. Niet minder ontstaat die begeerte door het zien van al wat hen omringt, en zich als om strijd beweegt om, kon het zijn, hen van den rechten weg af te leiden. En slaan wij, vooral in onze dagen, een blik op den kerkelijken toestand, ' dan kan het toch niet anders, of elk kind van God moet, bij de reeds geslaakte zucht, ' ook deze ontboezeming van den dichter voe gen.: „Twist, Heere ! met mijne twisters, strijd met mijne bestrijders ; want zij hebben zonder oorzaak gegraven voor mijne ziele. Onder de huichelende spotachtige tafelbroeders knersten zij over mij met hunne tanden. Heere ! hoe lang zult Gij toezien ? Breng mijne ziel weder van hun lieder verwoestingen ; mijne eenzame van de jonge leeuwen. Zoo zal ik U loven in de groote gemeente ; • onder machtig veel volks zal ik U prijzen !"

Het mag, dunkt ons, dan ook niemand bevreemden, dat zoo dikwerf uit het gezicht en het gevoel van de kerkelijke ellende, de vraag wordt gedaan : , Mogen wij de Hervormde Kerk verlaten ? " Eene vraag, vol­gens ons oordeel, van het hoogste belang, met de beantwoording waarvan de schrijver van dit werkje zich eenige oogenblikken wenscht bezig te houden.

Tot recht verstand zal hij trachten :

le. De belangrijkheid dezer vraag te overwegen ;

2e. Haar antwoord uit de Heilige Schrift

op te spoten, en 3e. Dat antwoord te bevestigen met geschiedenis en ervaring.

I.

De belangrijkheid van deze vraag zal ons blijken, wanneer wij het oog vestigen : .

a. Op de Hervormde Gemeente ; 

b. Op onszelven ; 

c. Op alles wat zich rondom ons beweegt

a. Vestigen wij ons oog op de Hervormde gemeente, dan staan wij waarlijk als verlegen. Wij duizelen bij den zeer grooten en i verregaanden afval, die zich daarin op veel­vuldige wijze openbaart. Zien wij op haar gezegend eertijds en op haar treurig heden, ons hart krimpt als ineen, en onwillekeurig wordt de klacht van Jeremia ons van de lippen geperst: .Och, of mijn hoofd water ware en mijn oog eene springader van tranen, zoo zou ik dag en nacht beweenen de verslagenen van de dochter mijns volks." Gaan wij toch na haar gezegend eertijds, zoo zien wij haar als de verlichte en uitgedoschte bruid van haren geestelijken Bruidegom Jezus, omhangen met heilige sieraden. Wij zien haar als eene geestelijke stad, door muren en bolwerken omgeven, geregeerd door den grootsten Koning. Die stad trotseerde niet al leen, maar overwon ook al hare vijanden. Die muren en bolwerken, uit onverbeterlijke belijdenisschriften bestaande, waren gehard tegen de aanvallen der bestrijders. Zóó prijkte zij als de zon op den vollen middag, te midden van een chaos van verwarring, waarin on-en bijgeloof den hoogsten trap hadden bereikt. Zóó stond zij daar, om onwetenden te onderwijzen, om dwalenden te recht te brengen, en om de leer van Gods vrijmachtige genade voor reddeloos verlorenen (de verkwikking en het leven van al Gods gunstgenooten) tegenover hare vijanden te verdedigen, zóó zelfs, dat zij voor de kracht dier waarheid moesten bezwijken. Ook zien wij hare muren bezet met trouwe wachters, door God niet alleen aangesteld om de belangen van Zion te behartigen, maar die zich niet minder getrouw kweten van hunne roeping, waarvan zij door hunne»! üoddelijken Zender wetenschap en verstand! hadden ontvangen, om met den moede te spreken een woord ter rechter tijd. Zij waren geenszins snoode huurlingen, maar getrouwe herders, die de kudde van den eenigen goeden Herder langs de grazige weiden van 's Heeren dierbaar en heilbevattend Woord voerden.

" Die stad was versierd met heilige pronkjuweelen van godzaligheid en vrooniheid| met de banieren van onderlinge liefde en trouw. Zij werd bestuurd door Goddelijke wetten, geput uit 's Heeren onfeilbaar getuigenis. De heilige dag des Heeren werd gevierd ; de lastering van Gods naam overeenkomstig Gods wil strengelijk gestraft de ontucht gestoord, de weelde beteugeld. Ons land was de veilige toevlucht voor allen, die om der waarheidswille vervolgd worden. Met één woord : 't was, gelijk men 't' in den vreemde noemde : „Het Nederlandsch Zion."

Dit artikel wordt op verzoek geplaatst als overdruk van een oud boekje.

(Wordt vervolgd.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen