Feuilleton.

Mogen wij de Herv. Kerk verlaten?

Een antwoord op deze vraag gegeven door ds A. VAN VEELO, destijds ± 1868 Ned. Herv. predikant te Waarder, later (1887 tot 1910) predikant bij de Geref. Kerk te Rotterdam.

2)

Maar geven wij acht op haar treurig heden, hoe wordt ons hart met weemoed vervuld, bij het gezicht van hare pulnhoopen en ruïnen. In nachtelijk duister is zij immers gehuld. Haar lieflijk schoon heeft zij verloren ; hare sterkten zijn omvergeworpen. De dierbare belijdenisschriften, voor welke onze voorvaderen goed en bloed, vrijheid en leven hebben opgeofferd, worden miskend, gelasterd en bespot. Waar voorheen onkundigen onderwezen werden, neemt nu, onder den schijn van wetenschap, diepe, ja, heidensche onkunde meer en meer toe. Waar weleer dwalenden terecht werden gebracht, maakt men hen nu het heilspoor bijster. En waar men oudtijds moedig het hoofd kon bieden en den vijand weerstaan, daar laat men thans den moed zinken, en geeft zich gevan gen in de macht der vijanden, waardoor men aan hunne goddelooze wetten onderworpen is.

Is het wonder, dat, bij de beschouwing dezer treurige ervaring, ons de klaagtoon van den treurenden profeet van de lippen vloeit : „Hoe zit die stad zoo eenzaam, die vol volks was. Zij is als eene weduwe geworden. Zij, die groot was onder de heidenen, eene vorstin onder de landschappen, is cijnsbaar geworden." Of zijn hare muren nog door trouwe wachters bezet? Immers neen ! Hunne plaatsen toch zijn ingenomen door kwade arbeiders, geestelijke dieven en moordenaars, zooals de rationalisten en modernen. In die gebouwenen van die predikstoelen, waar weleer het zuivere Godswoord werd gehoord, daar wordt nu eens ieders eigene opinie vernomen, zoo zelfs dat men het bestaan van God durft ontkennen. Gods Woord wordt verdraaid, ontzenuwd en van zijn kracht beroofd. De eenige grond der hoop, de verborgenheid der godzaligheid, dat God geopenbaard is in het vleesch, wordt bespot en geloochend. De borgtocht van den Zaligmaker, Zijn schuldverzoenend lijden en sterven, wordt onder schimp en hoon, met den scheldnaam van bloedtheologie bestempeld. De mensch, van nature een vijand van God en Zijn zaligen dienst, vervreemd-van het ware leven dat uit Hem alleen voortvloeit, ja reddeloos verloren, wordt geprezen en verlieven. Het hoogmoedig verdorven verstand wordt-gestreeld, en aldus worden duizenden-menschen met een ingebeelden hemel ter helle gevoerd ! Doch niet alleen hierin, maar ook' onder den vorm en het geroep van orthodox, openbaren zich anderen van hare leiders, die echter niets anders in hun schild voeren, dan om de kracht der waarheid te ontzenuwen, en aldus evenzeer een bedriegelijk liberalisme trachten in te voeren, waardoor zij inderdaad, gelijk Julianus de afvallige, de fundamenten der Kerk ondermijnen. Hinkende op twee ge dachten, ontkennen zij de eeuwige vrijmacht Gods in het zaligen van zondaren. Zij spreken den volstrekten doodstaat van den mensch tegen, niettegenstaande deze ontegensprekelijk in Gods Woord geleerd wordt. Wel maken zij een groot geraas, doch het is slechts gelijk aan het slaan op een ledig vat. Het is maar een gerammel onder de dorre doodsbeenderen. Zij misleiden inderdaad, door hunne schijn van rechtzinnigheid en door hunne dubbelzinnige klanken, vele een voudige menschen. Zij ontrooven inderdaad den kinderen het ware brood, en zoeken hen hunnen troost en hunne sterkte te ontnemen. Ja, ook zelfs die leeraren, die door Goddelijke genade uit de waardheid geboren zijn, en alzoo die waarheid hebben leeren verstaan en prediken, laten toe, dat bij het bedienen der sacramenten, het heilige den honden gegeven wordt, daar ook zelfs openbare tegenstanders en verloochenaars der waarheid van het gebruik der bondzegelen niet worden geweerd. Zulk een gedrag hebben onze voorvaderen geenszins getoond, daar zelfs keizer Theodosius door Ambrosius geweigerd werd tot het Avondmaal des Heeren te naderen. Letten wij op de hoogere en lagere kerkbesturen, zij zitten als zoovele pausen verheven, en voeren heerschappij over het erfdeel des Heeren. Hoe menige bittere klacht is reeds voor hen geuit ; hoe menige dringende begeerte hun geopenbaard ; hoe dikwerf een protest hen toegezonden ; maar alles tevergeefs ! Al wat zij verrichten ademt goddeloosheid, en, waarin zij ook met elkander verschillen, hierin zijn zij het allen ééns : dat zij Sion gram zijn en eene gelijke afkeer hebben van ware godzaligheid. Is het wonder, dat wij een oprecht gemoed, bij het zien van dat, en nog zooveel meer, met ernst hooren vfil gen : „Mogen wij nog in die gemeente blijven, of wel haar bepaald verlaten ? De belangrijkheid van die vraag zal ons blijken, wanneer wij letten :b. Op ons zelven.

Immers waar wij door genade een ander leven dan dat der natuur hebben ontvangen daar hebben wij ook leeren kennen : wat is tot God en Zijne eer; behoefte aan geestelijk voedsel ; begeerte om Zijne getuige te zijn.

Liefde tot God en Zijne eer is de drijfveer van het leven des Christens. Door die wordt de zonde gehaat, en alles wat in strijd is met de verheffing van Gods volmaakte heden.

En kan dan wel meer de eer des Heeren te kort gedaan, aangerand en ontluisterd worden, dan door de ontkenning van Zijn bestaan, door Zijne daden te wederspreken Zijn Woord te miskennen, te verdraaien, te verminken ?

(Wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen