Allerlei.

Na vele jaren.

Het altoos weer indrukwekkende Avondmaal zou bediend worden. De met eensneeuwwit kleed gedekte tafel, vooraan in het kerkgebouw, vertelde den binnenkomenden, dat niet alleen het Evangelie der genade gepredikt zou worden, maar dat ook het brood gebroken, de wijn vergoten zou worden, als zichtbaar teeken van het offer door Christus Jezus gebracht tot bemoediging van Gods kinderen op hun pelgrimsreis door het leven.

Langzamerhand werd het gebouw gevuld door kerkgangers, waaronder er één was, die, bij het binnenkomen' de Avondmaalstafel gadeslaande, opeens een beeld uit lang vervlogen dagen voor zich zag, welke herinnering hem de tranen in de oogen deed springen en toch die oogen met een dankbaren blik omhoog deed slaan.

Waar hij aan dacht ? Waarom de tranen in zijn oogen opwelden en waarom gelijkertijd die oogen zoo dankbaar opwaarts blikten ?

Het gezicht op de Avondmaalstafel deed hem terug denken aan de laatste maal, dat hij in diezelfde kerk de tafel gereed zag staan. Vele jaren was dat reeds geleden, hij was nog slechts 'n knaap, maar zijn hart ging uit naar alles wat de wereld bood, daar heen was zijn lust en begeeren, daar wilde hij in leven en verkeeren.

Vele jaren was het reeds geleden, maar nu hij de tafel wéér aanschouwde, kwam alles wat sindsdien gebeurde hem voor den geest. Hij zag hoe hij toen de kerk verlaten had, niet willende toeven aan de plaats waar Christus' dood voor een zondig volk werd verkondigd ; hij herdacht hoe hij de wereld was ingegaan ; hoe hij gejaagd had naar ijdel, zondig genot. Dat deed hem de tranen in zijn oogen opwellen, want nu had hij geleerd, dat al die zonden bedreven waren tegen een heilig en rechtvaardig God. Een God, Die het kwaad niet kan gedoogen, doch die nochtans niet deed naar zijne werken, - nochtans in genade, liefde en ontferming op hem nederzag. En dat deed hem dankbaar den blik omhoog slaan, want hij gevoelde : nooit zou hij zijn zondigen weg verlaten hebben, nooit zou hij het ijdel genot den rug toegekeerd hebben, als de Heere hem niet eerst had opgezocht, als Die hem niet had afgevoerd van het pad, welks einde een eeuwig verderf is. ja, de Heere wilde ook hem Zijn genade nog betoonen ; daarvan sprak de tafel die hij daar toebereid zag. Immers, wanneer de Heere met hem naar recht had gehandeld, was hij reeds voor eeuwig verstooten, zijn lot reeds beslist. En nu mocht hij nog zijn, nu mocht hij de tafel nog aanschouwen, waar straks het brood gebroken, de wijn vergoten zou worden als teeken dat in Christus Jezus de weg der genade ontsloten was.

Voor zulk een als hij was nog genade ; o, dat scheen hem te wonderlijk, te groot, dat deed de tranen in zijn oogen opwellen, tranen van berouw over zijn vroeger zondig leven, maar tevens deed het hem dankbaar den blik omhoog slaan, tot Hem, Die naar zulk 'n diep gevallen schepsel wilde omzien.

Kent gij de stonden, waarin 's Heeren genade u zoo'n onbegrijpelijk wonder toeschijnt ?

Kent gij de stonden, waarin gij moet erkennen : Nooit had ik naar den Heere gevraagd, als Hij niet eerst tot mij was ge­komen ?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen