Geef mij Geloof!

De zonne gaat soms schuil al achter weemoedswolken, —

Droef grijs en grauw, schoon met een zilv'ren rand, —

Zóó als daar rust heerscht in de zeeën diepe kolken.

Ofschoon de igolven beuken 't rotsig strand.

Diep onder 't dorre zand daar schuilen koele bronnen ;

Diep onder 't woeste meer daar woont een zoete vree ;

Verborgen voor ons oog zijn duizend^ duizend zonnen,

Die voeren schatten in haar loopbaan meê.

Wij weten weinig nog van wat daar is verborgen ;

Wij leven vaak bij 't geen ons oog kan zien ;

En grimme vrees en nijpend-bange zorgen Verbergen ons wat God ons aan wil biên.

Geef mij 't geloofsoog, Heer, dat dringt door dichte wolken ;

Dat U kan zien in nacht en donkerheid ! 't Geloof, dat moedig daalt in droefheids

diepe kolken, V/aar Gij Uw kind de ruste hebt bereid !

Geef mij 't geloove, dat de Bronnen Gods kan vinden,

Waar, heet, beproeving als woestijnzand brandt, —

De schatten, ongezien, bewaard voor Gods beminden.

Die durven gaan bij nacht, geleid door Zijne hand.

(De Rotterdammer),

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen