Als de stormen loeien.

Als de storm in duist'ren nacht loeit met onweêrstaanb're kracht. Klinkt dat vaak mij in de ooren, ls de storm, die telkens weer Bij vernieuwing keer op keer, In mijn ziele zich laat hooren.

Want zooals de storm verwoed. Alles schudden, beven doet. Wat ontmoet wordt op zijn v/egen ; Zooals hij in duist'ren nacht. Op zijn paden beukt met kracht. Alles wat daar is gelegen.

Zoo ook, als 'k mijn zware schuld zie, wanneer 'k met schrik vervuld, Denk aan al de ijd'le dingen. Waar 'k in toefde keer op keer. Woeden in mijn ziel steeds weer Stormen van vertwijfelingen. stormen, die zoo menig nacht. Voor hun onweêrstaanb're kracht, Mij doen beven en doen vreezen. Die m' ontnemen alles wat Mij op 't donker levenspad. Tot vertroosting nog kan wezen. Stormen, die de hoop en moed. Welke mijne ziel nog voedt, Welke nu haar nog doen vragen : „Zie mij in genade aan !" Steeds weer willen doen vergaan, Door hun telkens feller vlagen. Dan, dan vreest mijn ziele toch. Dat zij eenmaal eeuwig nog, In 't verderf zal nederzinken ; Dat haar klacht van Godsgemis, In de plaats der duisternis Eeuwiglijk zal moeten klinken. En dat doet dan weer de klacht. Uit mijn ziele, in deez' nacht Vol vertwijfelingen stijgen. Tot Hem, Die toch slechts gebiedt Met één woord en 't is geschied : „Heere, laat de stormen zwijgen." Als 'k dan weer het 'biddend oog. Op mag heffen naar omhoog. Kan 'k weer hoop, vertrouwen voeden, Daalt in mijne ziele weer. Stille rust en vrede neer. Heeft de storm gedaan met woeden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen