Feuilleton.

Van 's levenspad

door COR.

Waarom de idealen vervlogen.

Vol blijde vreugde vierde een meisje haar twintigsten verjaardag. Vol blijde vreugde, want zij was met vele idealen vervuld voor het leven dat vóór haar lag, wat zij wilde besteden om anderen te helpen en te ondersteunen. Haar leven voor anderen te geven was haar ideaal, haar levensdoel, waar zij reeds zoolang over gedacht had, waar zij zoolang naar uitgezien had, wat zij steeds meer en meer naderbij had zien komen, totdat eindelijk het hoogtepunt harer idealen bereikt was, daar de weg geopend werd te leven zooals zij dat wenschte : anderer leed heelend en verzachtend.

Zij stond aan het sterfbed van een geliefde vriendin, een jonge moeder, die twee kinderen moest achterlaten, welke zïj in haar hoede overgaf om daar in het vervolg voor te zorgen ; die grootbrengende, zooals de moeder zich dat voorgenomen had, in de vreeze des Heeren.

Nu was de tijd gekomen dat haar idealen vervuld werden. Nu kon zij, naar de begeerte haars harten, anderen helpen en tot troost zijn. Welk een vreugde was het haar, die moederlooze kinderen te kunnen verzorgen, hun steeds opnieuw weer vertellende van hun moeder, die heengegaan was naar de plaats der eeuwige welgelukzaligheid. Welk een blijdschap, als zij den man der zoo jong gestorven vrouw, woorden van troost en bemoediging kon toespreken, als hij nederzat vol diepe smart, bitter schreiende over het verlies van haar, die hem het liefst op aarde was. Welk een blijdschap, als ' zij hem kon wijzen op het groote voorrecht haar tebeurt gevallen, dat zij niet was gestorven als degenen voor wie geen hoop is, doch dat zij gegaan was naar de plaats, waar nooit geen droefheid of smart meer gekend wordt, waar eeuwige vreugde en blijdschap is.

ja, nu zag zij haar idealen in vervulling gaan, nu mocht zij voor anderen leven, nu kon zij anderen tot hulp en steun zijn op 's levenspad.

Maar ach, haar vreugde en blijdschap duurde zoo kort, want heel spoedig daarna werd zij op het ziekbed neergeworpen, moest zij, inplaats anderen te helpen, zelf geholpen worden. Langen tijd had zij naar de vervulling harer idealen uitgezien en toen die het hoogtepunt bereikten, toen 't scheen alsof die verwezenlijkt werden, zag zij die allen als rook verdwijnen. Bitterder teleurstelling was wel niet denkbaar. Inplaats voor anderen te leven zelf geheel afhankelijk te zijn ; op 't ziekbed neerliggende, niet slechts enkele dagen of weken, maar maanden en jaren. Op het ziekbed neerliggende, maand na maand en jaar na jaar, gedenkende aan al de idealen, welke zij zich voor gesteld had en die zoo opeens waren verdwenen. Te moeten liggen, zich zoo nutteloos gevoelende, ziende op anderen, die een doel hadden om voor te leven en zelf niets te kunnen doen, zoo hulpbehoevend te zijn, dat deed haar zoo'n pijn, dat deed haar zoo vaak bitter schreien. 

Niets van al haar idealen bleef meer over en waarom ? |

O, dat „waarom" rees zoo menigmaal op in haar gedachten, als zij in de stille eenzaamheid nederlag, blikkende in het wijde veld, in de schoone natuur, waar de vogels den lof vertelden van hun Schepper en boomen en planten spraken van Zijn grootheid en macht.

Waarom, zoo dacht zij dan, waarom moet ik hier nu nederliggen, waarom mag ik niet als zoovele anderen mijn ideaal verwezenlijkt zien, waarom gaat mijn leven zoo nutteloos voorbij ? Vele vragen rezen op, waar eerst geen antwoord op gevonden werd, maar langzamerhand mocht zij, door 's Heeren genade, het daarom leeren. En ofschoon het lang duurde voor zij dit geleerd had, toch kwam de tijd waarin zij met den wil des Heeren vereend was, want toen zag zij, dat het alles slechts om haar bestwil was. In het licht der eeuwigheid werden al die raadselen voor haar opgelost. De weg, welken zij zich voorgesteld had, zou haar in strikken verward hebben, die zij toen nog niet zag. Daarom wierp de Heere haar op het ziekbed en daar kwam Hij haar onder­ wijzen, daar liet Hij haar zien dat zij alles moest verlaten om Hem na te volgen, Hem aan te kleven, Die haar er voor bewaarde om in het navolgen harer idealen te vergeten dat het leven zoo kort is, dat het slechts een doorgang is naar de eeuwigheid. Al haar idealen zien vervliegen, het levensdoel wat zij zich voorstelde zien verdwijnen, maar inplaats daarvan te mogen ondervinden, dat de Heere Zijn hand naar haar uitstrekte om haar te grijpen en te redden van het eeuwig verderf, dat werd haar zoo 'n onbegrijpelijk wonder. Te moeten erkennen niets anders waardig te zijn dan dat de Heere haar aan haar lot overliet, nooit meer naar haar omzag en nochtans te zien dat Hij haar leidde, dat Zijn oog haar zelfs in den donkersten nacht bewaakte, dat Hij voor haar zorgde zoo liefderijk en teer, gelijk een moeder voor haar kind, deed haar zoo dikwijls in verwondering wegzinken, weer een waarom in haar hart oprijzen. Een geheel ander waarom echter dan voorheen, want klonk eerst het w a a ro m als zij zag, dat wat zij zich voorgesteld had, was verdwenen, nu klonk het waarom als zij zag op de wondere genade haar bewezen, dat de Heere inplaats haar te laten voortgaan, naar haar had omgezien en, alhoewel door harde, pijnlijke slagen wilde leeren aan Hem alleen genoeg te hebben. Nu had zij geleerd waarom al haar idealen waren vervlogen, waarom haar wenschen niet verwezenlijkt waren. Nu kon zij den Heere danken, danken dat haar idealen waren vervlogen.

Wellicht bliktet ook gij eenmaal het leven in met idealen vervuld, die alle als rook zijn verdwenen, die gij alle als rook zaagt vervliegen. Wellicht weerklinkt ook uw waarom als gij met droefheid daaraan gedenkt, doch dat het u dan gaan mocht als dat meisje, dat ook uwe idealen, alle vervlogen, tot uw eeuwig behoud, tot uw eeuwig weizijn.

En wanneer gij nog bezig zijt uw idealen op te bouwen, die steeds grooter en grooter u voor te stellen, bedenk dan toch tevens dat de Heere regeert, dat Hij kan komen om alles wat gij u voorstelt te doen verdwijnen. In een enkelen dag kan alles, wat bijna bereikt was, weer weggeslagen worden. Bedenk dan toch, wat ge ook wilt, wat ge ook doet, dat uw eerste, grootste en hoogste levensdoel de Heere moet zijn. Hem den lof, de dankzegging en aanbidding toebrengende, die Hij zoo waardig is te ontvangen. Doch dat zult ge niet kunnen doen, als ge niet eerst geleerd hebt, dat uw zondenschuld zulk een groote scheiding maakt tusschen den Heere en uwe ziel, een schuld die alleen kan weggenomen worden door Christus Jezus, den Borg en Middelaar, Die de zondenschuld betaalde met Zijn eigen bloed.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen