Staat en Maatschappij.

De Grondwetsherziening.

De vorige week heeft de regeering de wetsontwerpen ingediend tot wijziging der Grondwet. Bij de elf voorstellen van wet bevindt _zich ook een ontwerp tot verandering van het VIde hoofdstuk der Grondwet: „Van de Godsdienst."

Zooals te verwachten was, geeft de regeering echter geen verandering in overweging van het bekende artikel 171, regelend : de tractementen enz. van de predikanten.

Er wordt noch een voorstel gedaan tot losmaking van den financiëelen band tusschen den Staat en de Kerk, noch eene regeling getroffen, waarbij de Staat, gelijk van sommige zijden begeerd wordt, in nauwere financiëele relatie dan tot nu toe het geval is, tot de Kerk treedt.

De zaak van de verhouding van den Staat tot de Kerk wordt gelaten, voor wat ze is.

Dit nu valt te betreuren. Niet het minst om den principiëelen kant, welke het vraagstuk beheerscht.

Het zou van zulk een groote beteekenis zijn, als het eindelijk eens tot afrekening kwam en de Kerken vrij werden.

Natuurlijk zou van losmaking geen sprake mogen zijn voor en aleer aan de rechthebbenden het rechtens verschuldigde zou zijn betaald.

Er was hoop, dat dit alles zou in orde komen, omdat verschillende moeilijkheden waren weggenomen, het terrein heel wat was geëffend en het in de bladen reeds sinds langen tijd verluidde, dat de Minister van Financiën met eene regeling tot verbreking der z.g. zilveren koorde doende was. Doch van een initiatief van de zijde der regeering schijnt ook ditmaal, als wij het goed zien, niets te komen.

Nog eens : dit is teleurstellend. Intusschen er blijft nog een kleine hoop bestaan, dat er van de zaak iets komt. Maar dan moet de Kamer de hand aan den ploeg slaan.

Gelijk bekend is benoemde de antirevolutionaire partij een Grondwetscommissie, die o.m. ook hoofdstuk VI der Grondwet in studie nam en in haar rapport over dit punt belangrijke beschouwingen leverde.

Zij kwam daarbij ten opzichte van de verhouding van Staat en Kerk tot een viertal conclusies, waarvan de laatste conclusie luidt : „dat de financiëele band, die thans tusschen den Staat en verschillende Kerkgenootschappen bestaat, verboken worde".

Naar wij ons goed herinneren, heeft de Deputaten vergadering van het vorig jaar zich met het rapport der Grondwetscommissie en dus ook met ide genoemde conclusie vereenigd.

Met het oog daarop hebben wij goede verwachting, dat wat de regeering naliet te doen door de Kamer, . althans door de antirevolutionaire partij, zal worden verricht n.l. bij de komende Grondwetsherziening naast de andere gewichtige voorstellen ook de wijziging van art. 171 der Grondwet aan de orde te stellen.

De Kerk en de sociale kwestie.

Onderscheidene kerkeraden zoowel uit 't midden van de Hervormde Kerk als van de Geref. Kerken hebben als hun gevoelen uitgesproken :

a. dat aansluiting bij organisaties, die staan op het standpunt van den klassenstrijd door een geloovig Christen behoort gemeden te worden ;

b. dat bij aansluiting bij eene Christelijke organisatie, waar die bestaat, over het algemeen aanbeveling verdient en behoort bevorderd te worden.

Wij meenen, dat men alom goed zal doen hierop acht te geven in de Gemeenten. En de kerkeraad zal bij huisbezoek goed doen om ook aan deze zaak aandacht te schenken

De School van de ouders.

Het Christelijk Schoolblad „Onze Vacatures" wijst in het nummer van 10 Februari in een hoofdartikel op de veranderde verhouding tusschen sohoolbesturen en onderwijzers. In die verhouding heeft o.a. ook de salarisstrijd een scheiding gebracht, welke wij van harte moeten betreuren.

Het blad schrijft : „Wij onderwijzers, moeten nog iets anders doen. Wij moeten aan onze ibesturen, de ouders van onze schoolgaande kinderen, de school teruggeven. Het moet weer worden : hun school.

En daarvoor moeten we werken, werken uit alle macht. Een hoog salaris brengt een gevaar met zich mee ; het gevaar, dat we niet meer met die heilige bezieling van vroeger zouden arbeiden. De nieuwe wet brengt een gevaar met zich mee : het gevaar dat wij onzerzijds den band, ons bindend aan besturen en ouders, nog losser zouden maken.

Maar wanneer wij doen wat onze voortrekkers gedaan hebben, wanneer ook wij bidden, alsof we niets vermochten en werken, alsof alles kon volbracht, dan zal het toch blijven, ook voor de toekomst : de school van de ouders."

Dat is een kloek woord dat onze Christelijke onderwijzers hoogelijk eert; en we nemen er hier dan ook gaarne nota van ! De Heere zegene onze Scholen met den Bijbel en stelle ze ten zegen voor het opgroeiend geslacht, voor héél ons volksleven!

Wie is proletariër?

Op deze vraag gaf onlangs op een Katholiekenvergadering in Weenen de aartssscliop 'dr. Gruscha 't volgende antwoord : Niet de bedelaar op zichzelf is een proletariër, want deze kan .geloof en godsdienst bezitten, en dan is hij, ondanks zijn armoede rijk te noemen. Een proletariër is veel eer hij te noemen, die aan de armoede des lichaams ook de armoede der ziel paart ; een echte proletariër is hij, wien men zijn God en zijn geloof uit het hart heeft gestolen en hem zoodoende, geheel arm en ongelukkig, geschikt heeft gemaakt voor elken stand en revolutie. Want het spreekoord zegt zoo juist : „Geld verloren, weinig verloren. Eer verloren, veel verloren, God verloren, alles verloren !"

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen