Leer mij het kruis te dragen.

Ach Heere, 't is alles zoo donker en bang, Het kruis drukt zoo zwaar mij, de weg schijnt zoo lang, Dien 'k gaan moet daaronder gebogen, 'k Zie nergens geen uitkomst, 'k ga moedeloos voort, Geen enkel bemoedigend woord wordt gehoord. Dat blijdschap verwekt in mijn oogen.

En telkens weer wil in mijn harte, dat stil steeds volgen zou moeten Uw Godd'ilijken wil Dat zondige „waarom" weer komen , Dan wil 't mij vervoeren 't thans droevige oog, Met wreev'lige blikken te slaan naar omhoog, Wijl 't , , waarom" tot U wordt vernomen.

Het „waarom" tot U, Die, vol wijsheid, zoo goed Mijn pad kan besturen, Die al wat 'k ontmoet, Gewiss'lijk ten beste zal keeren, Die nimmer vermaak in mijn tegenheên vindt. Maar enkel mij slaat als •een vader zijn kind, Om daardoor m' Uw wegen te leeren.

Ach, leer mij dan nu ook, berustend en stil, .Ms wijsheid erkennend Uw Godd'lijke wil, Het kruis, dat Gij m' oplegt, te dragen ; Den weg te betreden, waar Gij mij op Jeidt, Dien, ^wat 't ook moog wezen, wat Gij mij bereidt. Te gaan zonder „waarom" te vragen.

Om straks te ervaren : Gij wilt mijnen druk. Mijn droefheid verand'ren in vreugd en geluk, Uw hand schenkt weer voorspoed in 't leven ; Wijl 'k dan toch, o Heere, met 't harte vol dank, U lovend en prijzend met jub'lenden dank, U daarvoor de eere kan geven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen