Kroniek van de Week.

Noodkreet der Zending, Alleen snelle en onmiddellijke hulp baat!

Zóó staan de zaken in óns land. De samenwerkende Zendingsvereenigingen, die een zoo breed terrein van duizenden en duizenden rijken en middenstanders en ook kleine luijden hebben om af te visschen, weten geen raad meer. Bezuinigen, bezuinigen is de boodschap. En zelfs is er reeds een telegram naar Indië, dat de zendelingen en hun helpers er maar niet op moeten rekenen dat ze hun salaris op tijd zullen kunnen in ontvangst nemen.

Vreeselijk !

En het zegt ons, juist waar de samenwerkende Zendingsvereenigingen een zoo breed en ruim en r ij k terrein altijd hadden om af te visschen — Protestanten van alle mogelijke schakeering, ook onder de hoogere en hoogste standen behooren voor die zending onder de gevers, vaak milde gevers — het zegt ons, dat het in ons land met de financiën niet rooskleurig staat

Wat een geldzorgen overal (

Zal men het gelooven ? Zal men er ook mee rekenen gaan in het leven ? Zal men leeren inbinden, bezuinigen ? Zal men alle dwaze dingen die zoo enorm veel geld verslinden durven afschaffen ? Zal men durven doortasten, kloek en flink ?

Onze Regeering komt ook hoe langs hoe meer voor een moeilijke taak, en onze Minister van Financiën in 't bizonder. Zoo'n groote huishouding kost wat! En waar nu de uitgaven al zooveel miljoenen hooger zijn geweest de laatste jaren dan de inkomsten, daar doet zich het verschijnsel voor, dat de inkomsten hoe langs hoe minder wor den. Uit ons volksleven komt voor de Regee ring minder binnen, omdat ons volksleven lijdt. Ook de financieel goeden worden minder, en als straks op die nieuwe, werkelijke basis de belastingen zullen zijn gebaseerd, zullen de inkomsten voor het Rijk nóg weer minder worden.

Bezuiniging is de boodschap. En intusschen jaagt men bij de publieke lichamen de uitgaven maar steeds hooger op. 't Is alsof er een boom staat waaraan maar te schudden is.

De Regeering zelve zal den moed en de kracht moeten hebben om doortastend op te treden. Bezuiniging is de boodschap. Zal men het kunnen, durven — doen ?

Groote rampen liggen achter ons. De bokser Carpentier is zoowat murw geslagen, bijna dood getrommeld. Is de wereld nu heelemaal verdwaasd, verdierlijkt ?

't Grootste luchtschip der wereld, dat nog één proefrit maken zou door de lucht, om dan aan Amerika te worden overgedragen, is midden in zijn zegetocht door midden gebroken, in vlammen opgegaan en ligt nu als een hoop oud roest in de Humber-rivier. Meer dan 40 menschen zijn er bij om 't Ieven gekomen. Heeft de stoute overmoed des menschen ook een slag in de vleugels gekregen ? Zal het den mensch wat kalmer maken, 'wat minder roekeloos, opgeblazen en ijdel ?

Erzberger is vermoord, Erzberger, de roomsche man uit Beieren, de afgevaardigde voor den Rijksdag ; oud-minister van financiën, een der voornaamste figuren bij de totstandkoming van den wapenstilstand en later van den vrede. Toen de groote oorlog uitbrak, geloofde hij, met velen, in een glorieuse Duitsche overwinning, maar toen Amerika er ook bij kwam bij het heirleger van tegenstanders, zag hij dat het verkeerd moest loopen en reeds in 1916 begon hij voor den vrede te ijveren, 't welk velen hem nooit hebben kunnen vergeven. Den inval in België heeft hij nooit goedgekeurd ; hij veroordeelde den verscherpten duikbootoorlog. Dat hij te Versailles het vredesverdrag mee geteekend heeft welke den haat bij velen tegen hem en toen zijn belastingpolitiek uit den aard der zaak zware offers kwam vergen van het Duitsche volk, begon een campagne tegen hem, waarvan het einde is geworden, dat hij door twee sluipmoordenaars met twaalf revolverschoten is vermoord.

Die twaalf pistoolschoten hebben een nieuwen strijd ingeluid onder het Duitsche volk. 't Gaat hoe langs hoe meer voor of tegen de Republiek nu. Want de democraten achten dat in Erzberger getroffen is de man die de jonge Republiek zoo sterk mogelijk wilde maken tegen de wederwaardigheden van den tijd. Voor-en tegenstanders staan nu weer fel tegenover elkaar. Men maakt zich gereed tot een nieuwen strijd. De militaire partijen, de conservatieven, de regeeringspartijen zijn in beroering ; het woelt en werkit weer onder de oppervlakte van het politieke leven. Zal er meer eenheid komen onder allen die zich scharen rondom Gods Woord en ten slotte wenschen te leven naar de beginselen van Zijn getuigenis ? Er wordt over geklaagd in Duitschland, dat daar nog zoo weinig van te zien is en intusschen verkankert het volksleven door den dienst der zonde. Goddeloosheid, verkwisting, onzedelijkheid, dat zijn de booze zweren van het volksleven. En intusschen bloedt het Duitsche volk uit duizend en duizend wonden.

Het eerste milliard der schadevergoeding heeft Duitschland op tijd betaald. Hiervan zou België 550 en Engeland 450 millioen krijgen ; en aangezien 550 en 450 bij elkaar geteld juist 1000 is, schiet er voor Frankrij.k op die manier niets over. Frankrijk boos ; en weer is er een nieuwe kwestie, waarover de bondgenooten Frankrijk en Engeland aan 't bekvechten zijn.

Men vraagt zich af of Duitschland ook tot de volgende uitbetalingen in staat zal zijn ; en eigenlijk is er maar één antwoord, dat uit den mond van zeer velen dan komt, en dat luidt : neen !

Want wel is Duitschland door credieten van buitenaf nu in staat geweest te betalen en ook de eerstvolgende maal zal dat nog wel gaan. Maar de schuldenlast wordt op deze manier zóó ontzettend groot, — de Mark is thans reeds tot bijna 3 cent ingezakt — dat men verwacht dat het volgende jaar Augustus de boog breken zal en een bankroet zal volgen, waarbij Frankrijks financiën ook duchtig in de war zullen raken; wat ook België en Engeland — en ook Nederland zullen voelen.

De lersche kwestie wil niet opschieten. De oplossing van dit moeilijke probleem is nog niet gevonden. Het antwoord van De Valera op den laatsten brief der Engelsche regeering is niet bemoedigend, hoewel Engeland weer aan het onderhandelen is. Het lersche volk eischt het fundamenteele en natuurlijke recht om vrijelijk zelf de roeping der natie te vervullen en Sinn Fein schijn geen enkele concessie te willen doen, waar het er om gaat : wij, Ieren, hebben zelf te beslissen of wij met Engeland in één Staatsverband willen blijven of niet. Engeland wil intusschen wel een groote mate van zelfbestuur geven, maar absolute onafhankelijkheid binnen het Britsche rijk aan Ierland te geven —• neen 1 dat nog niet. En dat is het moeilijke probleem, waarover nu weer gepraat wordt met elkaar.

Het Bolsjewisme heeft in Rusland bankroet geslagen. De honger en de pest schrijden over de velden van dit arme volk van honderd millioen menschen. Gelukkig, dat er ook meer naar Gods Woord gevraagd wordt, , al is 't dan maar hier en daar. En verblijdend is ook dat uit Duitschland een oproep kwam om voor het arme, lijdende Rusland te bidden, te gedenken allen die in de gevangenis zuchten en te helpen waar te helpen valt. Zulke klanken hooren we liever dan het ketsen van granaten en het dreunen van kanonnen.

Toenadering.

Die is ook gekomen door het Duitsch-Amerikaansch vredesverdrag. Ook door het congres dat gehouden is door de Internationale Vereeniging voor het Recht in Den Haag.

Ook door de Wereld-Pluimvee-Tentoonstelling.

Ook door de 5de Nederlandsche Jaarbeurs.

De volkeren moeten elkaar weer ontmoeten ; ze moeten elkaar weer zoeken ; ze hebben elkaar noodig. Bij haat en vijandschap kunnen de volkeren niet leven

Ook de Protestanten in Nederland zullen elkaar moeten zoeken. Niet met verdoezelen van de echte, heilige, Protestantsche beginselen. Maar meer elkaar zoekend en minder elkaar afstootend waar er één levensbeginsel is naar Gods Woord.

Dat zal het beste middel ook zijn tegen de opschuivende macht van .Rome. Want wat doet een verbrokkeld .en versnipperd Protestantisme tegen dat 1/3 deel van onze bevolking, dat Roomsch is, en als een gedisciplineerd leger optrekt, bezield door één geest, strevend naar één ideaal, gehoorzamend één hoofd ?

Dat is Rome's kracht.

En onze kerken, kerkjes, groepen en groepjes zijn het symbool van onze onmacht. Verbrokkeling tot in het oneindige onder de belijdende elementen. Gereformeerden, Christelijk-Gereformeerden, Vrij-Gereformeerden, Hervormden, Anti-Revolutionairen, Christelijk Historischen, Christelijk Socialen, Christen Democraten, enz.

En dan die groote massa Protestanten — in naam. Die den Bijbel niet kennen en begeeren. Die niet zelden bepaald vijandig staan tegenover den godsdienst en zich niet voegen willen naar de lijnen in Gods Woord aangegeven.

O, lauwe Protestanten, die warm loopen, maar niet als 't gaat om Gods Woord.

O, belijdende Protestanten, die alleen maar zien wat verschillen er zijn en die dan o zoo gaarne opblazen en uitbuiten om anderen te treffen en te benadeelen —

»0. HEERE, God der Heirscharen, breng ons weder ; laat Uw aanschijn lichten, zoo zullen wij verlost worden.« (Ps. 80 : 20).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen