Ingezonden.

Geachte Redactie.

Beleetd verzoek ik u. onderstaand schrijven een plaats te gunnen in „De Waarheidsvriend.'" Bi] voorbaat hiervoor mijn harteijken dank.

Aan allen. die de belijdenis onzer vaderen nog lief hebben in de erve onzer vaderen l

.Als wij zien op den tegenwoordigen toestand van de erve onzer vaderen, dan zult qij met mij instemmen als ik met smart getuig, dat het droevig met haar gesteld is.  Hoe kan men nog langer van ..Volkskerk'' spreken, als we zien, dat de Kerk onzer vaderen op de groote massa van ons volk haren invloed al lang verloren heeft. Het getal van hen. die zich onder de banieren des ongeloofs scharen, wordt hoe langer hoe grooter. .Waar o. welk een jammerlijke Verdeeldheid ook onder hen. die met onze Kerk nog niet gebroken hebben. Naast hen, die den Christus der Schriften prediken, staan er o zoo velen, die Hem openlijk van den kansel verioochenen. Worden er nog gevonden, die niets anders wenschen te prediken dan een rijken Jeztss voor den armen zondaar, het ontbreekt niet aan talloos velen, die bewust of onbewust den mensch in zijn eigengerechtigheid opbouwen. Reeds meer dan eene eeuw zuchten we onder eene kerkelijke organisatie. die net doet. als of er geene richtingen zijn : die den prediker van den Christus en hem. die den Christus verloochent, ten slotte broeders noemt.

Fel is de strijd tusschen de verschalende richtingen in de erve onzer vaderen. En in dien kerkeiijken strijd staan we niet als ledig toeschouwer, maar waar de beli|denis werd gehandhaafd, ontbrandde de strijd op zijn felst. Juist de mannen, die zich neg scharen om de belijdenis, moeten het 't meest ontgelden.

Geen wonder, dat ook door den Gereformeerden Bond het kerkelijk vraagstük druk onder de oogen werd gezien. Nu moet mij evenwel iets van het hart Ik ben mij bewast, dat mij, een der jongere predikanten. alle bescheidenheid past bij het becritiseeren van het werk der ouderen ; dit neemt evenwel niet weg. dat ik hoop. dat men toch ook nog even de aandacht zal schenken aan het schrijven van een Jongeren predikant, die in zijn schrijven enkel gedreven wordt door het belang van de erve onzer vaderen, die wij toch allen liefhebben.

Ik zie gevaar in de richting, die wij als Gereformeerde Bond in den laatsten tijd bezig zijn in te slaan. Toen de Bond werd opgericht, heette zij Bond tot vrijmaking. De geschiedenis heeft bewezen, dat men dien naam niet langer begeerde. .Men wilde geen „boedelscheiding."' In geen geval wilde men ook zeifs maar een deel onzer Kerk prijsgeven. Men zou voortgaan om te prediken naar de Schriften, .Men zou den Heere des oogstes bidden om meerdere arbeiders en zegen over de verbreiding der waarheid, opdat steeds meerderen zouden vragen naar de oude paden.

Zelfs toen de Utrechtsche hoogleeraren de zaak opnieuw hadden ..bestudeerd" en met den zoogenaamden modus vivendi voor den dag kwamen, heeft de Bond zich er met bijna algemeene stemmen tegen gesteld, om dat het nu eenmaal practisch onuitvoerbaar was en veelmeer nog, omdat men daardoor de rechten der modernen in de Kerk zou gaan erkennen.

De Bond stond met deze dingen naar mijn bescheiden meening op het juiste standpunt.

Op het oogenblik staat het echter anders.

De Bond schijnt eene oplossing te willen hebben van het kerkelijk probleem. Er zijn weer predikanten aan het werk gezet om te studeeren. Ze moeten eene oplossing trachten te vinden. Voor de zooveelste maal zal het weer beproefd worden. Het is niet met een schamperen lach. maar met weemoed, als ik nederschrijf. dat ik van uwen arbeid, mijne vrienden, niets verwacht.

Een gewelddadige oplossing moet het worden, zoo ge er een vinden zult en komt voor te stellen.

Is het niet de weg van afscheiding (wat ik niet denken durf) dan zal het iets wezen, dat meer of minder gelijkt op den modus Vivendi, éie eens verworpen werd. Een erkennen van de richtingen in de Ned. Herv. Kerk, die zich nu nog Gereformeerde Kerk willen' noemen. Ge zult misschien zeggen, dat hêt dwaas is vooruit te loopen. nu de resultaten van de studie nog niet eens bekend zijn geworden. Ik stem toe, dat ik vooruit loop, maar ik kan mij geen andere wegen indenken die ge kunt inslaan dan deze beide : afscheidiing of een accoord aan gaan met modernen en ethischen. Op één van beiden zal het resultaat der studie kunnen worden teruggebracht.

En daarom moet het mij van het hart dat ik geen heil van het zoeken naar eene oplossing wacht. Al geloof ik, dat we misscliren dichter bij den ondergang staan van de erve onzer vaderen, dan één onzer weet, toch .geloof ik niet. dat wij het proces verhaasten moeten.

..Wat dan ? '' Zo hoor ik velen vragen. ZuIlen wij dan maar lijdelijk toezien ? " ik antwoord met een wedervraag : Blijft er niet genoeg over om te doen ? Blijft er niet veel arbeid over in de gemeenten, die de Heere ons op de hand heeft gelegd. Is het werk van de verbreiding der waarheid niet gezegend ? Lezen we niet met blijdschap, dat zoovele gemeenten, die vroeger modern en ethisch waren, nu een gereformeerd predikant beroepen ? is niet de Classis Harderwijk en zijn bestuur aan gereformeerde, zijde ? Zijn Benschop, Kampen. Westbroek, Rotterdam en zovele andere namen geene genoegzame bewijzen, dat men nog vraagt naar de oude Waarheid ?

Heeft niet menige gemeente genoeg van de ethische en moderne prediking ? Werd het werk der Evangelisatie in Zeist. Kralingen, enz., niet rijk gezegend ?

ja. bij al het verval van onzen tijd kan ik er mij in verblijden, dat men nog weer vraagt naar de oude paden.

Laat ons daarom blijven bij het voorgesteide doel om de gereformeerde Waarheid nog te verbreiden in zoo breeden kring als maar mogelijk is, te beginnen in eigene gemeente.

De Heere is de Machtige om de prediking nog te zegenen en menschen te bekeeren. ., in het zoeken van ons isolemenf' zij ook onze kracht. Wat zouden we sterk staan, wat zou er nog met ons gerekend moeten worden, als tegenover elk Synodaal Reglement, dat indruischt tegen onzen gereformeerden volksgeest, eens éen waardig gezamenlijk protest van onze zijde werd gehoord.

Waarom vergaderen wij, predikanten, niet eens vriendschappelijk tezamen, zooals ééns te .Amersfoort is geschied?

Waarom zijn het nu enkel gereformeerde kerkvoogden, die bij honderden tegen het Reglement op de predikantstractementen zijn ? Waarom niet een gezamenlijk protest tegen alles, wat tegen Gods Woord indruist ?

Wie der ouderen roept ons nog eens samen om daar in liefde met elkaar te beraadslagen welke middeien kunnen worden beraamd, niet om de Kerk op te lossen, maar om de Waarheid te verbreiden, opdat de rijen van hen, die begeeren dat de Kerk geregeerd worde naar Gods ordinantiên, steeds breeder zouden worden ?

Maar ik moet eindigen. Ik vraag misschien reeds te veel piaatsruimte.

Ontferme de Heere zich over de diep gevallene erve onzer vaderen. .Moge hij nog blazen door de dorre doodsbeenderen. Zij onse hulpe alleen van Hem, Die alleen ons redden kan.

J.J.TIMMER.

Bedienaar des Woords in de Ned. Herv. Kerk te .Montfoort

Mijnheer de Redacteur.

Ten zeerste zoudt u mij verplichten. als u in uw blad eens onderstaande vraag wilde plaatsen. Misschien is er onder de lezers van „de Waarheidsvriend" wel een te vinden, die ze kan en wil beantwoorden.

Ais een lidmaat der Ned Herv. Kerk onder censuur gezet wordt, enkel en alleen op grond, dat hij bestuiirslid is eener Ned. Herv. Evangelisatie-Vereeniging op Geref grondslag ; als hij daartegen protesteert bij het Classicaad Bestuur, dat de zaak onder handen wil nemen, op voorwaarde, dat eerst ƒ 70.— zal worden gestort voor te maken onkosten (aan welken eisch niet werd voldaan) ; daarna protesteert bij de Svnodale Commissie, welke het beroep niet ontvankelijk verklaart: weder eene nieuwe uitspraak uitlokt van den kerkeraad (ruim I jaar na de eerste uitspraak) : deze als aangeteekend stuk opstuurt naar het Classicaal Bestuur, dat thans tot de uitspraak komt, dat op het besluit van óen kerkeraad niets valt aan te merken ; dat besluit weder aangeteekend opzendt naar het Provinciaal Kerkbestuur en thans, na verloop van 18 ntaanden (maanden. Mijnh. de Redacteur) daarvan nog niets gehoord heeft — wat is er nu te doen, om eindelijk eens eene uitspraak te verkrijgen? (Eerste vonnis dateert ï6 januari 1919.)

J. J. NIJSEN.

-Numansdorp.

Voorz. Ev. Ver.

Wij achten ons gelukkig, dat de geachte irïzender vraagt of niet een van de 1 e z e r s van ons Bondsorgaan hem helpen kan in deze. met advies te geven. Want als hij het ons gevraagd had, zouden we met de handen in 't haar zitten Dat het Provinciaal Kerkbestuur niet meer antwoordt, ligt waarsehijnlijk hieraan. dat de zaak daar afgedaan is en er niets nieuws te melden valt.

Maar dat de kerkeraad zulke zotte dingen uithaalt, dat begrijpen we niet Wij, voor ons. zouden er ons tenminste weinig of niets van aantrekken, als een kerkeraad ons op die manier behandelde, "t Is te dwaas om alleen te loopen !

-Maar intusschen is bc. N. blijkbaar onder censuur gezet en laat men van de zijde van den kerkèraad dat maar jaar en dag voortduren! Dat is nog het ergste van alles.

De moderne kerkeraad van Stolwijk,  Oudshoorn. Boskoop, enz„ enz., zijn verstandiger dan de orthodoxe kerkeraad van Numansdorp. Men moest zich op deze wijze niet zoo belachelijk maken l

Maar er is misschien wel iemand van de lezers van ..De Waarheidsvriend" die br. N. van advies dienen kan. De kolommen van ons Bondsorgaan staan ter beschikking.

M. v. G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen