Allerlei.

Open vensters naar Jeruzalem.

Daniël in de ballingschap had zich het gebed van Salomo bij de inwijding des tempels herinnerd ; hij bad dagelijks met het gezicht gericht naar Jeruzalem, naar de plaats der aanbidding, al was die wegens de zonde des volks verwoest.

Zijn open vensters naar Jeruzalem zijn een lieflijk beeld daarvan, dat wij in ongebroken gemeenschap met God kunnen verkeeren, wèlke ook de omstandigheden van ons leven zijn. Al was Daniël een voornaam staatsman aan het hof van den Heidenschen koning Darius, toch hield hij met heilige energie vast aan zijn gewoonte, om driemaal daags zijn knieën te buigen voor God, en tot Hem te bidden en belijdenis te doen van zijn geloof. Die gewoonte was voor hem geen ijdele vorm, maar een behoefte des harten.

Ach, wisten we allen meer bij ervaring, weik een heiligende macht de dagelijksche omgang met God op onze ziel uitoefent. Is er bij ons inderdaad een leven des gebeds ! Of zijn onze „'vensters naar Jeruzalem" gesloten ? Openen we ze enkel, wanneer het ons bang te moede is geworden door den nood ? Laten we de lucht des hemels slechts nu en dan door de geopende vensters binnen, of zijn wij, gelijk Daniël, igewoon te leven in hemelsche lucht? Met gesloten vensters gaat het onze ziel niet goed; ons geestelijk leven kan niet groeien en tieren, zoo wij geen dagelijksche gemeenschap met God hebben.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen