Feuilleton.

Van 's levenspad

door COR.

Dubbel behouden. (II).

Dagen lang lag Simons - zonder bewustzijn terneder, bemerkte hij niets van alles wat werd aangewend om hem in het leven te behouden, daar hij door een hevige longontsteking was aangetast, welke deed vreezen, dat zijn levensdraad toch afgesneden zou worden. Het, was echter zijn tijd nog niet om te sterven en daarom kon hij de ziekte doorstaan, werd de hoop op herstel weer verlevendigd.

Nadat zijn bewustzijn was teruggekeerd, kon hij zich langzamerhand alles weer herinneren wat. gebeurd was toen hij op dien stormachtigen dag toch het meer wilde over steken. Daaraan terugdenkende, herinnerde hij zich ook weer het in die bange stonde aan zijne lippen ontvloden gebed en de daar aan verbonden belofte. Red mij, Heere, had hij uitgeroepen, dan zal ik mijn verdere leven in Uwen dienst besteden, en nu op het ziekbed nederliggend, had hij ruimschoots den tijd daarover na te denken, wat in zijn hart een zwaren, bangen strijd deed ontstaan, want ervarende dat de Heere zijn bede had gehoord, hem gered en nu weer langzamerhand deed herstellen, gevoelde hij zich niet in staat zijn belofte na te komen. Vele jaren, langen tijd had hij de wereld gediend ; was hij over 's levenspad gegaan jagende naaf wat zij bood, nimmer vragen­ de naar den Heere en Zijnen dienst en hoe zou hij nu in staat wezen zijn verdere leven den Heere te geven. Hem alleen te dienen. Hij gevoelde dat de dood hem dicht nabij was geweest, maar dat hij was gered omdat de Heere in zijn dood geen lust had en Hem daarvoor te erkennen was zijne begeerte, maar tevens gevoelde hij zich daartoe gelieel onbekwaam.

Moeilijke, bange, donkere dagen, vol twijfel en strijd bracht hij op het ziekbed door, maar de Heere, Die hem gadesloeg, toen hij met den dood worstelde, hem op zijn roepen redde als het water hem dreigde te verzwelgen, aanschouwde hem ook in zijn bangen zielestrijd, voerde hem tot Christus Jezus, aan Wi^ns voeten hij mocht nederzinken, ervarende dat Die hem tot een Leidsman wilde zijn, met hem als een Wachter medegaan, 'liem helpende en leerende het kwade te verlaten en den Heere na te volgen. Ciiristus Jezus als Leidsman, zoo durfde hij het leven weer ingaan, in Zijne hoede zich veilig gevoelende, geloovende dat Die hem zou leiden aan Zijne hand, hem straks voerende in het Vaderhuis met de vele woningen, voor onwaardigen door Hem bereid.

Heel langzaam herstelde hij ; herkreeg hij zijne krachten weer en ten laatste was hij, hoewel onbekwaam tot het werk dat hij vroeger verrichtte, weer in staat te arbeiden tot onderhoud voor zich en zijn gezin. Van den rand van het graf teruggevoerd, zoo mocht hij de reis over 's levenspad weer voortzetten, niet in eigen kracht, maar met 's Heeren hulp de belofte gestand doende zijn verdere leven te besteden in 's Heeren dienst.

Nu mocht hij den Heere aankleven, zich verheugen in wat Hij deed, maar ach, zijn vreugde was immer met droefheid vermengd, wanneer hij terug zag op den tijd in de zonde doorgebracht. Dan smartte het hem zoo diep, daarin te hebben geleefd, gevoelende dat hij onophoudelijk zondigde tegen dien God, Die hem in ontferming en genade gadesloeg. Maar nog grooter werd zijne smart, wanneer hij zag op zijn gezin, dat bleef voortgaan de zonden na te jagen. Zoo gaarne had hij gezien, dat ook de zijnen de keuze deden den Heere te dienen, maar wanneer hij daarover tot hen sprak, werd hij 'bespot en uitgelachen, dan werd hem toegeroepen, dat hij zelf was voorgegaan, dat hij zelf had geleerd de zonden te dienen en dat die nu niet meer verlaten werden. Zijn eigen vrouw, zijn eigen kinderen bespotten hem, wanneer hij hun sprak van zijn Heere en Koning, van zijn Heiland en Zaligmaker, wanneer hij hen vol liefde sprak van den vrede en de vreugde, welke wordt gevonden in 's Heeren dienst.

Terecht werd hij een vreemdeling op 's levenspad, daar zelfs zijn eigen gezin hem als vreemdeling behandelde, dien zij niet begrepen of verstonden, om wien zij lachten en spotten. Hoe moeilijk dit alles echter voor hem was, immer kon hij dit alles stil dragen, daar hij steeö .opnieuw weer bedacht dat dit zijn eigen schuld was, dat hij slechts de vruchten plukte van wat hij zelf gezaaid had.

Vol droefheid en smart zat hij menigmaal in den huiseüjken kring neder, wanneer hij de zijnen zag en bedacht, dat ook zij waren geschapen voor een eeuwigheid. welke, indien zij zoo voortgingen, voor hen slechts het eeuwig verderf zou zijn. Dan wenschte hij nimmer de zonden gediend te hebben, nimmer geleefd te hebben in wat de wereld biedt, zijn geheele leven in des Heeren dienst besteed en daarin ook zijne kinderen opgevoed te hebben, maar ach, die wensch kwam nu te laat, wat 'n gedurig knagend berouw verwekte. Dit alles deed hem echter dag aan dag voor den Heere nederbuigen. Hem smeekende, ook in het hart der zijnen een begeerte te geven, die uitging naar Hem en Zijnen dienst, wetende dat voor den Heere niets te wonderlijk was.

Menig jaar is voonbij gegaan sinds Simons de wereld den rug toekeerde, sinds hij duibbel behouden werd, en nog gaat hij over 's levenspad, uitziende of de tijd nog eens zal komen dat ook de zijnen naar den Heere zullen vragen en zoeken, waarvoor hij nog dag aan dag zijn bede opzendt. Nog wanhoopt hij niet, want zij zijn nog in het heden der genade, wat hij hun gedurig voorhoudt, opdat zij, kon het wezen, ook nog zijn God en Heere leeren kennen, om dan met hen Hem eeuwig groot te maken.

Kunt gij u de bittere smart van Simons indenken, wanneer deze op de zijnen ziet met de gedachte, dat dit de vruchten zijn van wat hij zelf zaaide, of gaat gij mog over 's levenspad, zelf verkeerende in iiet kwade en de uwen daarin voorgaande ? O, bedenk dan toch, dat u en den uwen 't eeuwig verderf wacht, wanneer gij straks in de zonden sterft, maar ook, dat uw smart zoo onpeilbaar zal zijn, wanneer uwe oogen worden geopend terwijl gij nog in het heden der ge­ nade zijt en gij ontdekt dat gij de zonden diendet en de uwen daarin voorging. Dan zullen zij wellicht om u lachen, spotten mei wat gij hun dan zegt, niet naar uw vermaan willen hooren, wat dan dag aan dag een oorzaak van Zelfverwijt is.

Indien gij echter die smart kent, indien gij ook over 's levenspad gaat gelijk Simons, wanhoop dan niet, bedenk, dat voor den Heere niets te wonderlijk is. Blijf de uwen gedurig aan den troon der genade opdragen, de Heere mocht Zijn oor eens neigen en ook de uwen op den weg ten leven voeren.

Wanneer gij echter een vader of moeder hebt, die eertijds u voorgingen in het kwaad doch nu hun leven den Heere wijden en niets liever wenschen, dan dat ook gij dit zult doen, lach en spot dan niet met wat zij u thans voorhouden, maar hoor naar hun vermaan, verlaat 's werelds dienst en besteed uw leven in den dienst des Heeren, dan zult gij ervaren, dat die dienst zoo rijk en goed is, vol vreugde en vrede, dat die straks eeuwige welgelukzaligheid geeft.

Hoe gelukkig zijt gij, die in 's Heeren dienst wordt opgevoed, en gij, die daarin de uwen opvoedt, nooit zult gij die diepe smart, dat knagende berouw kennen. Maar toch, Iaat dat alleen niet de grond zijn, waarop gij de eeuwigheid denkt te kunnen ingaan, want daardoor is uwe ziel nog niet gered, en daarom, rust'niet voor gij weet het eigen dom te zijn van Christus Jezus, met Hem slechts kunt gij leven en sterven, met Hem slechts wacht u eeuwige zaligheid.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen