Bladvulling

Der sterren pracht.

Wanneer ik naar de hemelhogen Des avonds henenricht de oogen En dan der sterren pracht aanschouw — Dan moet ik bij dat licht-geflonker. Al is het om mij alles donker Bemerken 's Heeren macht en trouw.

Hij roept dat groot getal bij namen En leidt ze voort in hunne banen Die nooit éen enkele overschrijdt. Hij zendt ze in het nachtlijk duister Opdat zij spreken van Zijn luister En van Zijn hooge majesteit.

Maar ach, de mensch, hoe zal hij 't merken, Die zich verheugt in eigen werken, In 't licht, dat hij zichzelf ontsteekt. Hoe vaak hij ook dien glans ziet dooven Hij vraagt niet naar het licht van Boven Dat hem van zijnen Schepper spreekt.

En moet hij 't voor een wijl' aanschouwen, Die aanblik kan zijn ziel benauwen. Een oogenblik staat hij verplet Als hij in 't reine licht moet staren En bij zichzelf niets kan ontwaren Dan schuld en vuile zondesmet.

Gewis, de eens geschapen starren Zij kunnen 's menschen geest verwarren. Maar wat zal dan de toekomst zijn Als God, dat rein en heilig Wezen, In 't binnenst' van de ziel zal lezen En ons zal stellen in Zijn schijn ?

O, dat wij door den nood gedreven - Ons dan tot God om raad begeven. En schuiling zoeken bij het Licht, Dat iHij in Christus heeft doen schijnen Opdat de zondeschuld verdwijne En we mogen staan in het gericht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen