Uit het kerkelijk leven.

Opruiende taal; aansporing tot doodslag.
Wij zijn door de ontfermende goedheid Gods in ons land nog voor veel ellende bewaard. Kennelijk komt het telkens uit, dat de Heere dit dierbaar plekje gronds nog onder de schaduw van Zijn hand bergen wil. Van godslasterlijke taal, van revolutie, van moord en doodslag, zooals men dat in andere landen ziet en hoort, is gelukkig in 't midden van ons volk nog niet in diezelfde mate sprake.
Toch zijn er telkens van die dingen, die ons zeggen, dat ook in ons vaderland de zedelijke inzinking groot is en dat geesten uit den afgrond rondgaan, om walgelijke, slechte, goddelooze, verderfelijke beginselen aan te prijzen, die blijkbaar hier en daar een vruchtbaren bodem vinden.
Een nieuw bewijs is er weer in hetgeen het Communistisch dagblad „De Tribune" (a la David Wijnkoop en zijn geestverwanten) 20 December j. 1. schreef in verband met het verblijf van Rotterdam's sympathieken burgemeester mr. Zimmerman, in Weenen. Dat was niets meer en niets minder dan een aansporing tot moord. Hoort maar :
„Want één man zal er dan toch nog wel overgebleven zijn, die naar voren zal treden, één jonge kerel, die genoeg proletarisch fanatisme in zioh zal hebben om het voorbeeld te volgen van Friedrich Adler, toen hij nog een man was en Stürgh, den tyran, zijn loon gaf.
Zimmerman hoopt roem en eer te oogsten op 't proletariërskerkhof, dat Oostenrijk heet. Een lugubere begeerte, een vertegenwoordiger der kapitalistische klasse volkomen waardig.
Zimmerman zit hoog op den troon, hij is koning in Hongerland, hij is de onbeperkte heerscher in Oostenrijk.
Wij hopen, dat zijn heerschappij van korten duur moge zijn.
Wij hopen vurig, dat Zimmerman-Gessler zijn Teil moge ontmoeten in de gelederen der in opstand gekomen massa van het Oostenrijksohe proletariaat."
Is het niet verregaand brutaal, om zóó te schrijven ?
En ja, enkele dagen daarna heeft het anarchistisch orgaan dit geschrijf terug genomen, omdat het waarschijnlijk intusschen gehoord had van artt. 131 en 132 van het Wetboek van Strafrecht, waar staat, dat hij die mondeling of bij geschrifte, in het openbaar tot eenig strafbaar feit of tot gewelddadig optreden tegen het openbaar gezag opruit, wordt gestraft met gevangenisstraf, terwijl ook hij, die een geschrift, waarin tot eenig strafbaar feit of tot gewelddadig optreden tegen het openbaar gezag wordt opgeruid, met het oogmerk om aan den opruienden inhoud ruchtbaarheid te geven of de ruchtbaarheid daarvan te vermeerderen, verspreidt, zal worden gestraft. Maar het feit, dat zóó geschreven is en in de zitting van den Rotterdamschen Gemeenteraad de partijgenoot dr. Van Ravesteijn geenszins zijn afkeuring wilde uitspreken, getuigt hoe diep we ook in deze in ons goede vaderland gezonken zijn. Ja, tot jong en oud mag de waar­schuwing wel komen : waakt en bidt. En de oproep moet uitgaan tot rijk en arm : strijdt den goeden strijd des geloofs !

Nationaal huldeblijk.
Nu 1923 in het land is, zijn we ingegaan in het jaar dat, zoo de Heere wil, ons Nederlandsche volk dankbaar zal gedenken, hoe vóór 25 jaar Koningin Wilhelmina gekroond is en het bestuur over ons land in handen nam. Dat vijfentwintig jarig regeeringsjubileum mag niet onopgemerkt voorbijgaan Dan moet heel ons volk deze nationale blijde gebeurtenis feestelijk herdenken, om met een blij hart uiting te geven aan de vreugd, die ons allen vervult.
Nederland en Oranje; Oranje en Nederland hooren bij elkaar.
Neen, — anders nog moeten we het zeggen. God, Nederland en Oranje is het drievoudig snoer, dat niet welhaast verbroken zal worden. Want het is Ood, die Oranje aan Nederland gaf en Die Nederland bond aan Oranje.
Heel onze landshistorie is er vol van. Sla de bladzijden maar op, die de wordingsgeschiedenis van ons volk en vaderland beschrijven. Is het Oranje niet, die zich geeft, om voor een klein volk nationale zelfstandigheid en nationale vrijheid te bekampen, waar gevaren hem overal omringen, gevaren van armoede, van schande, van dood zelfs.
Van zelf is men er toe gekomen om Prins Willem den Vader des Vaderlands te noemen ; en hij was het ook.
Sinds is dit niet veranderd, dat Oranje zich gaf voor Nederland en dat Nederland zich gebonden weet aan Oranje. Prins Maurits, Frederik Hendrik, de Stadhoudernkoning Willem III, zijn het niet onze nationale helden, in wie de Heere ons land en volk rijkelijk heeft gezegend ?
En als de revolutiestorm over ons land is gegaan en de tyrannic van Frank rijk ellende op ellende over ons volk heeft gebracht, dan is het weer Oranje, die komt om Nederland te helpen. En sinds is het niet anders geworden. Onze veelgeliefde Koningin is de hooge Lands vrouwe, hie heel ons volk recht hartelijk liefheeft, omdat zij telkens weer bewijst dat zij het bloed der Oranjes in hare aderen heeft, geheel levend voor haar volk.
Daarom moet nu heel het volk straks als onze Koningin jubileert mee jubileeren en het zal het aangenaamst zijn als er dan een nationaal huldeblijk mag zijn, dat een huldeblijk is van het Nederlandsche volk aan Oranje.
Persoonlijk wil onze geëerbiedigde Koningin — en hierin is zij weer een echte Oranje — geen groot cadeau hebben.
Maar er is een Nationale Commissie in het leven geroepen, die in de steden en in de dorpen, geld wil vergaderen, om in de Nieuwe Kerk te Delft, het koor, waar het praalgraf van Prins Willem I staat, en de koninklijke grafkelder zich bevindt, te restaureeren.
Daar in dat koor der Nieuwe Kerk te Delft is nog te zien, wat het voorgeslacht gedaan heeft om Oranje te huldigen.
We kunnen niet zeggen, dat het laatste geslacht er evenveel zorg aan besteed heeft.
Maar ziet, nu is een zoo schoone gelegenheid, om als volk van Nederland Oranje te eeren, met iets, dat van nationale beteekenis is, ja, zelfs van internationale. Want uit heel de wereld schier komt men naar Delft, om het praalgraf van Prins Willem te zien en te aanschouwen waar de koninklijke grafkelder is.
Dat men in stad en dorp zich beijveren mag om spoedig het geld, dat voor het nationaal huldeblijk noodig is, bijeen te brengen. Arm en rijk moet meedoen. De groote gift van den rijke is welkom ; het penningske der weduwe versmaden we niet!

Voorbarig bericht.
Wij moeten een fout herstellen. In alle couranten lazen wij, dat de Gereformeerde Zendingsbond ds. Bartlema van Hoogeveen benoemd had tot missionair-dienaar des Woords. Wij lazen daarin, dat deze zaak nu in orde was en blij en dankbaar schreven we ons stukske !
Nu blijkt ons echter, dat we in dat benoemd te veel .gelezen hebben. Want ja, het is waar dat de Gereformeerde Zendingsbond ds. Bartlema benoemd heeft, maar dat nu verder rustig moet worden afgewacht, hoe de weg des Heeren in deze zijn zal en of ds. Bartlema vrijmoedigheid zal vinden, om deze benoeming aan te nemen.
't Spijt ons, dat we te voorbarig zijn geweest en dat we meer geschreven hebben dan reeds vaststaat.
We vragen vooral ds. Bartlema verontschuldiging voor de wijze, waarop we de dingen hebben voorgesteld. En waar we zoo goed met hem meevoelen, hoe zwaar deze roeping hem drukt, daar bidden we den Heere hem in deze weken van beraad alles te igeven, wat hij noodig heeft, om een besluit te nemen, dat strekken mag tot Gods eer en tot bevordering van de zaak Zijns Koninkrijks.
Mo'ge deze zaak door velen in dezen lande voor Gods aangezicht worden gebracht !

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen