Stichtelijke overdenking.

Middelaarsvolheid.
Johannes betreedt in de beschrijving van Christus' leven zijn eigen weg. Met geen der andere evangelisten is hij te vergelijken. Geheel eenig is zijn voorrede op zijn Evangelie. Hij meldt daarin het wondere feit van Christus' nederdaling op aarde en schouwt met wónderdiepen geloofsblik den rijkdom daarin verscholen. Hij teekent Christus als „het licht, komende in de wereld." Hij haalt aan het diepe woord van Johannes den Dooper : „Die na mij komt, is vóór mij geworden, want Hij was eer dan ik." Het woord, dat eenigszins ontsluiert de verborgenheid van de vleeschwording des Woords.
De rijkdom van den Heere Jezus Christus wordt ons bovenal geteekend in het woord, dat wij hierboven schreven. Daar ligt eene machtige volheid in den Middelaar. Gebrekkige volheid wordt geopenbaard in het rijk der natuur en der menschheid. Hoe rijk die volheid moge zijn (ze is toch door den rijken God daarin nedergelegd !), ze kan het ontledigde zondaarshart niet vervullen. Het naar God schreeuwend hart kan geen bevrediging vinden in hetgeen geopenbaard wordt in schepping en schepsel.
Onuitputtelijk echter is de volheid van den Middelaar ! Gelijk een fontein maar blijft opwellen de frissche waterdruppen, zoo welt Christus de stroomen der genade op.
Er ligt in Christus een volheid van macht. Schijnbaar was dit niet zoo. Het Kindeke in doeken gewonden, de hongerende in de woestijn van Juda, de gebondene in Gethsémané's hof, de geklonkene aan Golgotha's kruis, schijnt een machtelooze. Toch ligt er volheid van macht in den Christus. Hij spreekt en het is er. Hij is de sterke Held, die de doodsbanden en grafkluisters verbreekt.
Volheid van macht heeft Christus. Want steeds is in de historie der Kerke Gods het lied van den psalmist bewaarheid :
't Behoeftig volk in hunne nooden In hun ellende en pijn, Gansch hulpeloos tot Hem gevloden Zal Hij ten redder zijn.
In Christus is een volheid van licht: Hij wordt het licht der wereld genoemd. Hoe schoon zijn Christus' redenen geweest ! Als zoovele lichtstralen straalden zij uit in het midden van Israël. Die volheid van licht doorstraalde het huichelachtig gemoed van een Judas en 't hoogmoedige hart van een Petrus.
Dat licht straalt uit in het leven van Gods kinderen. Door de lichtstralen Zijier beloften wordt hun levenspad béohenen, hunnen zielen ten heil.
In Christus is een volheid van liefde. De nederdaling op aarde getuigt daarvan. Geen arbeid was Hem te zwaar, : een vernedering was Hem te diep, geen smaad was Hem te snijdend om Zich Zijne Kerk te redden. In die liefde mag zich ook nu nog Gods Kerk verheugen. Zijne liefde verteedert nog steeds het harde hart van den weerbarstigen zondaar. Door die volheid der liefde keert hij zich steeds tot een volk, dat zich van Hem afkeert.
In Christus is een volheid van leven. Hij toch is de Opstanding en het Leven. Gods Kerk ligt midden in den dood. Uit zich zelf kan zij het niet hooger brengen. Bij lederen Avondmaalsgang is dit haar belijdenis. Doch door Christus wordt het leven, het eeuwige leven het deel van Gods Kerk. Vereenigd met Christus zal zij leven tot in der eeuwigheid.
Onuitputtelijke volheid ligt er in Christus. Hoe meer gij een mensch leert kennen, hoe meer hij tegenvalt, hoe sterker zijne geestelijke armoede openbaar wordt. Hoe meer wij Christus leeren kennen, hoe rijker Zijne Volheid uitschittert voor onze oogen. Onmetelijk is de oceaan. Staande op hèt strand zijn wij verbaasd. Over zijne lengte en breedte, hoe wijd strekt hij zich voor ons oog uit. Doch wanneer wij varen op het wijde watervlak, zal de volheid des oceaans ons nog meerder openbaar worden.
Alzoo met Christus. Een volheid ligt in den Christus voor den waarachtiggeloovige. Een volheid van geluk in den Jezus' naam, een volheid van getrouwe plichtsbetrachting in den Christus' naam, een volheid van zaligheid in de heilsfeiten door Hem bewerkt. Weet gij, wie in Christus zoodanige volheid speuren? Alleen menschen, die aan de ledigheid der wereld en van hun eigen ik ontdekt zijn. Wanneer wij als ontledigde zondaren leeren vluchten tot den Middelaar schouwen wij in Hem een volheid, machtig ons gebrek te venvullen.
Middelaarsvolheid kreeg Christus van Zijn Vader om Zijne Gemeente te verrijken. Christus' volheid strekt om Zijn volk te vervullen met Zijn heil.
Uit Zijne volheid, zoo lezen wij, hebben wij allen ontvangen genade voor genade.
Het woord „ontvangen" sluit alle werk uit. Geen werkkracht der menschen, geen inspanning van het schepsel kan ons vervulling schenken. De volheid van licht in het rijk der natuur kunnen wij nooit verwerven, wel ontvangen. Gezonde atmosfeer, de voorwaarde voor een gezond leven, kunnen wij niet verdienen, wel om niet krijgen. Daarom arbeidt Christus met Zijne genade tot verarming der zondaars. Hij ontneemt alle deugd en gerechtigheid, schept de doodelijke armoede om dan te vervullen met den rijkdom Zijner genade.
„Wij allen hebben deze genade ontvangen", schrijft Johannes. Niet alle menschen, hoofd voor hoofd ontvangen deze genade. O zoovelen keeren zich in zelfgenoegzaamheid en in laatdunkendheid van Christus' volheid af. Als ons hart vervuld is met de wereld of met onze deugdzaamheid baat ons de Christus niet.
Alleen Gods kinderen, maar dan ook die alleen ontvangen uit Christus volheid genade voor genade. In een groote stad is een reusachtig waterreservoir, bevattende een machtigen overvloed van waterdruppelen. Ieder, die aangesloten is, ontvangt uit die volheid het water tot lessching van zijn dorst. Wie door den Geest van Christus met Hem verbonden is, ontvangt uit Zijne volheid genade voor genade. Niet alleen een Paulus, de geleerde Heidenapostel, niet alleen een Johannes, de innig geliefde discipel ontvangt genade. Ook de klein­ste op den weg des geestelijken levens deelt in de gaven van Christus. Onbewust genieten zij van de volheid van den Middelaar.
In de woning genieten grooten en kleinen van het water dat uit het waterreservoir toevloeit. De grooten weten dit de allerkleinsten ontvangen het verkwikkende water, zonder dat zij weten, hoe de waterdruppelen tot hen komen. Ook in het geestelijke zijn er dorstigen, die genieten van de wateren des levens, zonder dat zij zich bewust zijn, reeds te genieten van de Middelaarsvolheid.
Uit Christus ontvangt Gods kerk genade voor genade. Deze woorden worden verschillend opgevat. Sommigen denken aan een tegenstelling, die ons nader toegelicht wordt in het 17de vers. Rijk was Gods genade door Mozes geopenbaard aan het volk van Israël. De bedeeling des Ouden Verbonds was een bedeeling van genade. De verkiezing van Israël was genade. De instelling van Israels eeredienst was genade. De bekendmaking van Gods wet was genade. Toch was deze bedeeling nog vol gebrek. De dienst der schaduwen wijst heen naar rijkere bedeling, naar de bedeeling des Nieuwen Verbonds. Door Christus is rijkere genade gekomen. In plaats van het tijdperk der dienstbaarheid komt nu het tijdperk van de aanneming tot kinderen.
Liever denken wij bij de verklaring dezer woorden aan iets anders. Genade voor genade beteekent, dat de ééne genade wordt afgewisseld door de andere genade, dat de genade van Christus rusteloos Gods kerk toestroomt.
Zoo is het getoond bij Christus optreden hier op aarde. De genade der onderwijzing van den Hoogsten Profeet wordt verwisseld met die der verzoening van het Lam Gods aan het kruis. En deze wordt weer achtervolgd door de genade der levendmaking, geopenbaard in den hof van Jozef. En achter deze genade treedt weer, die der verheerlijking op den Olijfberg, waar de Koning der eere gehuldigd wordt.
Wat historisch vervuld is in het leven van Christus hier op aarde, wordt nu door Hem uitgeleefd in het midden Zijner gemeente. Alles wat Gods Kerk ontvangt is genade, uitvloeiende uit Christus, het Hoofd der Kerk. Uit die geopende fontein des heils wellen de genadewateren op tot vertroosting van Gods kinderen.
Genade voor genade. Genade, die overtuigt van schuld en zonde, waardoor Gods Kind zichzelf afvalt en het recht Gods toevalt.
Genade der ontdekking, waardoor de schuld en de smet der zonde steeds meer gezien wordt en de smeekbede des te inniger oprijst.
Genade der vertroosting, waardoor de beloften Gods gaan leven in de ziel en er hope geboren wordt in het dal der verootmoediging.
Genade van toevluchtnemend geloof, waardoor de ziel wordt uitgedreven tot het rijke verlossingswerk van Christus. Genade van volkomen verlossing, waar door de ziel wordt ingeleid in de kostelijke verdiensten van den Heere Jezus, die het volkomen volbracht heeft voor een arm zondaarsvolk.
Genade voor genade ! Uit Christus vloeit alles Gods Kerke toe. Alle levensritseling der ziel is door Hem, die uit Zijne volheid het leven schenkt.
De prediking op het Kerstfeest is die van den Zaligmaker, liggende in de kribbe. Een rijke Christus in eene schamele kribbe. Verstaat gij dit ? Genade voor genade, voor een gansch ontledigd zondaar !
Is dit reeds uw.beeld? Verheugt gij u reeds in des Middelaars volheid ?
Rotterdam.

J. DE BRUIN.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen