Staat en Maatschappij.

De Kerk er buiten.
Naar de „Nieuwe Overijsselsche Courant" schrijft, schijnen zich hier en daar teekenen voor te doen, die er op wijzen, dat bij de Provinciale stembus ook ditmaal weer de Kerk tot inzet van den strijd zal worden gemaakt.
Het was de voorzitter van het Provinciaal Comité der Christelijk Historischen in Overijssel, de heer Bulten, die in zijn onlangs te Zwolle gehouden openingswoord bij gelegenheid van de candidaatstelling op het gevaar wees, dat de Ned. Hervormde Kerk bedreigt van de zijde der Antirevolutionairen.
Dit gevaar ziet hij in de rede welke prof. Visscher in December 1.1. in de Tweede Kamer hield, toen deze, gelijk bekend is, een pleit voerde voor de losmaking van den financiëelen band tusschen den Staat en de Kerk.
Hoe zulk eene houding van een Christelijk Historisch voorman te verklaren valt, is niet duidelijk. Immers het is overbekend, dat wat prof. Visscher in het parlement betoogde, reeds jarenlang een voornaam punt uitmaakt van het Antirevolutionair program van beginselen, een zaak, waar ook menig Christelijk Historische zich in woord en geschrift heeft vóór verklaard.
Wat dan de bewering van den heer Bulten heeft te beteekenen ?
Ons lijkt, dat zijn politiek wel wat al te doorzichtig is. De argelooze kiezer, die niet altijd zoo nauw onderscheidt, moet, door op de kerkelijke gevoeligheden te werken, in de Christelijk Historische fuik worden gelokt. En men weet maar al te goed, dat eene poging in deze richting aangewend, dikwijls succes heeft.
Het valt te betreuren, dat bij de a.s. verkiezingen voor de Staten weer in verdachtmaking kracht moet worden gezocht.
Gelukkig, dat onze mannen onderscheid weten te maken tusschen staatkundige-en kerkelijke vraagstukken.
Geen overschrijding.
Terecht wordt door de Regeering bij hare bezuinigingsmaatregelen ook de uitgaven van leger en vloot onder de aandacht genomen. Toch vragen we ons in deze dagen wel eens af, of de richting die door de beide Ministers der militaire departementen wordt ingeslagen, teneinde tot de gewenschte versobering te komen, wel geheel de juiste is.
Het wil ons zoo toeschijnen, dat het mes niet alleen gezet wordt in hetgeen dat voor de landsverdediging van weinig of geen waarde is, maar óok dat de vitale deelen van het lichaam worden geraakt.
De omstandigheden waaronder wij leven zijn toch niet zoo, dat aan de paraatheid van het leger niet meer behoeft gedacht te worden.
Integendeel, de toestanden vlak bij onze grenzen worden bij den dag verwarder, en het zou niet zoo geheel ondenkbaar zijn, dat de grenzen te eeniger tijd dienden beschermd te worden. Daarom is bezuiniging op militaire uitgaven uitstekend, maar het toelaatbare mag niet overschreden worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen