Onze Liturgie.

IV.
En ook de absolutie of vergeving van zonden, is iets dat in onzen gereformeerden eeredienst, in onderscheiding, van 't geen verkeerd gebeurt in het midden van Rome's kerk, in de biecht enz., thuis hoort.
U moet niet in het midden der gemeente, rondom Gods Woord, uitkomen wat onze Heidelbergsche Catechismus, in Zondag 31 zegt over de macht van de sleutelen des Hemelrijks ?
Rome's kerk verknoeit het in deze.
Maar de Gereformeerde kerk moet laten uitkomen, dat mee tot de macht en tot de roeping der kerk behoort, wat de Catechismus zegt: „Alzoo, als volgens het bevel van Christus, aan de geloovigen, allen en een iegelijk, verkondigd en openlijk betuigd wordt, dat hun, zoo dikwijls als zij de belofte van het Evangelie met een waar geloof aannemen, al m'n zonden van God waarachtig, om der verdiensten van Christus' wille, vergeven zijn" enz.
Wat hebben wij toch rijke schatten van kostelijke Schriftuurlijke, gezond-Gereformeerde waarheden in onzen Catechismus, in onze Formulieren voor Doop en Avondmaal, ook in de „Christelijke Gebeden." Als men dit alles nu, in dezen tegenwoordigen tijd maken moest, dan kregen wij het vast zóó mooi, zóó, heerlijk, zoo Gereformeerd en zóo Schriftuurlijk niet, als het er nu ligt In 't geen onze Vaderen ons hebben nagelaten.
Want, wat dat betreft zijn wij er zeker niet op vooruit gegaan !
Maar dat is dan een reden te meer om het Oude weer te gaan gebruiken en niet te veronachtzamen de kostelijke gaven ons door den Heere bewaard als „over-jarig koren."
Dat het hier inderdaad niet om een ,, nieuwigheid" gaat bleek dezer dagen nog uit een publicatie van Ds. J. Douma van Bierum, die meedeelt, dat hij in een zeer oud boekje, dat de vertaling bevat van de liturgie van de Paltz en vóór Datheen's liturgie van 1566 het licht schijnt gezien te hebben, deze schuld-belijdenis las :
„Ik arme zondaar beken voor U, mijn God en Schepper, dat ïk helaas ! zwaar en menigmaal tegen U gezondigd heb, niet alleen met groote dadelijke zonden, maar veel meer met aangeboren blindheid, ongeloof, twijMinig, kleinraoedigheid, ongeduld, hoogmoed, gierigheid, nijd, haat en afgunst en andere boosheden, gelijk Gij, mijn Heere en mijn God van mij weet, hoewel ik U helaas ! niet alle deze genoegzaam kan bekennen, welke zonden mij van harte leed waren en zijn en waarbij ik U om genade smeek door Uwen lieven Zoon Jezus Christus."
Na deze schuldbelijdenis volgde de vergeving der zonden of absolutie.
Aldus toch staat verder in het eeuwen oude boekske te lezen :
„Daarop zal de dienaar des Woords den geloovigen de vergeving der zonden en den onboetvaardigen het oordeel Gods verkondigen en aldus spreken :
Hoort aan de gewisse vertroosting der genade Gods, welke Hij allen en een iegelijk geloovige in Zijn Evangelie belooft :
Alzoo spreekt de Heere Christus in Joh. 3 : alzoo heeft God de wereld bemind, dat Hij Zijnen Eeniggeboren Zoon gaf, opdat allen die in Hem gelooven, niet verloren gaan, maar het eeuwige leven beërven. Zoovelen dan van U, die aan zichzelf en hunne zonden een mishagen hebben en vertrouwen dat zij hun om de verdiensten van Jezus Christus alleen gansch en al vergeven zijn en het ernstig voornemen hebben hoe langer hoe meer de zonden na te laten en den Heere in ware heerlijkheid en gerechtigheid te dienen, aan dezulken (dewijl zij gelooven in den Zoon des levenden Gods) verkondig ik, naar het bevel Gods, dat zij van al hunne zonden (gelijk Hij in; Zijn Heilig Evangelie belooft) in den hemel ontbonden zijn : door de volkomen betaling welke is gelegen in het allerheiligst lijden en sterven van onzen Heere Jezus Christus, Amen."
Maar zoovelen ander u zijn, die nog behagen scheppen in de zonde en tegen beter weten in daarin volharden, aan dezulken verkondig ik ook, naar 't bevel Gods, dat de toorn en het oordeel Gods op hen blijft en hun in den hemel al hunne zonden gehouden worden en zij de eeuwige verdoemenis niet zullen ontgaan, tenzij dat zij zich bekeeren, Amen."
Zóó sprak de dienaar des Woords in de samenkomsten der Hollandsche vluchtelingen in de Paltz, die door de bloedplakkaten van Filips II bedreigd, om des geloofs wil hun vaderland hadden verlaten.
Nog eens, nu moet het er ons niet om te doen zijn, om maar zoo voetstoots, te gaan doen, zooals het Rapport voorstelt. Er zijn bezwaren en misschien niet ongegrond. Maar men behoeft het niet te verwerpen, omdat het een uitvinding van den modernen, nieuwen tijd is ; ook niet omdat het niet Schriftuurlijk of niet Gereformeerd zou wezen.
Laat men liever bekennen, dat onze Geref. Vaderen zoo heerlijk hebben gevoeld en zoo kostelijk hebben geleerd, hoe men in Gods huis heeft te verkeeren (Wordt voortgezet).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen