Naklanken van de Diaconale Conferentie te Lunteren.

Het is wel wat laat, maar ik kan toch niet nalaten nog een enkel woord over deze conferentie neer te schrijven, omdat ik het er in elk opzicht zoo goed heb gehad — en ik niet alleen, maar ik meen allen, die er waren — en omdat zoo'n conferentie m. i. voor ons diaconale werk zoo buitengewoon goed is.
Het is al een genot als men zoo eens enkele dagen uit den tredmolen en de drukte van het zakenleven of den arbeid in een rustige, söhoone omgeving kan vertoeven, zooals dat in het conferentieoord te Lunteren het geval is.
En als men dit dan doen kan te midden van zooveel geestverwanten en men krijgt dan over het werk dat men als diaken verricht zooveel goeds en zooveel leerzaams te hooren, als dit ook nu weer het geval was, dan wordt dat genot dubbel groot.
Ik denk er natuurlijk niet aan om hier nog eens over de verschillende referaten te gaan spreken, want ieder belangstellende heeft de verslagen daarvan in de nieuwsbladen reeds gelezen. Wèl wil ik zeggen, dat twee er van op mij den meesten indruk hebben gemaakt, n.l. dat over "Vrouwelijke hulp in de Diaconie" en „Ons diaconale werk en de Drankstrijd."
Meer nog dan voorheen heb ik gevoeld hoe noodig die vrouwelijke hulp is, maar ook hoe goed, ja, hoe noodig het in vele gevallen is, dat de diaken ook geheel-onthouder is. 'k Hoop, dat meerderen dit met mij gevoeld hebben en het aantal Diaconiezusters dan ook maar zeer moge toenemen en ook het aantal geheel-onthouders onder de diakenen moge groeien.
Het verheugde mij ook dat door verschillende sprekers er eens flink de nadruk op werd gelegd, dat de Diaconie overal meer los van den Kerkeraad moet komen te staan, al zal er ook een onlosmakelijk verband moeten blijven.
Naar ik hoorde, zal de Federatie een voorstel bij de Synode in die richting indienen. Moge dat leiden tot het gewenschte doel.
Wat mij ook verheugde, was, dat het aantal deelnemers der conferentie dit jaar veel grooter was dan het vorige jaar. Toch moet dat aantal nog veel grooter worden. Dit kan ook, als maar meerdere Diaconieën lid der Federatie worden en afgevaardigden zenden.
Laat dit toch geschieden !
De Federatie beeft alle recht van bestaan en verricht zulk een goed werk. Er is nog zooveel te verbeteren in den Diaconalen arbeid. Men voelt dat zoo goed op zoo'n conferentie en daarom is het te hopen dat er een volgend jaar nog veel meer diakenen en diakoniezusters komen. Een volgend jaar, zeg ik. Ja, want het is te hopen dat het bestuur der Federatie in staat zal zijn een volgend jaar weer zoo'n conferentie te organiseeren.
Daarom, broeders diakenen, laat uw Diaconie toch lid der Federatie worden als zij het nog niet is en komt dan ter conferentie. Gij zult daarvan geen spijt hebben, maar er wel genoegen van beleven en ons diaconale werk zal er door gezegend worden. Maar naast deze algemeene conferentie moeten er m.i. ook meer provinciale-of classicale Diaconie-samenkomsten gehouden worden. Er moet meer band komen tusschen de verschillende Diaconieën. Wij moeten meer voeling met elkander gaan houden. Wij moeten meer van elkaar gaan leeren en zoo mogelijk ook meer met elkander gaan doen. En daarvoor zijn zulke samenkomsten onmisbaar.
Dat zij er dan komen en het bestuur der Federatie ook nog meer in die richting ga werken. Veel moet er in onze Diaconieën nog verbeterd. Veel nieuw terrein kan en moet er worden betreden. Dat het geschiedde ook mede door de pas gehouden conferentie, waar het zóó goed was, dat een collega-diaken dien ik dezer dagen sprak, tot mij zei: bij een volgenden keer hoop ik er niet alleen zelf weer heen te kunnen gaan, doch neem ik mijn vrouw ook mee, want het was er in elk opzicht kostelijk.
Of dat laatste dien broeder mogelijk zal zijn, weet ik niet, tenzij zijn vrouw vóór dien tijd Diaconie-zuster wordt, maar er blijkt toch wel uit dat de conferentie in den smaak is gevallen. Daarom nog een woord van hulde en dank aan het bestuur der Federatie voor al de moeiten, die het zich voor het organiseeren dezer conferentie heeft moeten geven en de wensch, dat het nog vele zulke goede conferenties moge doen houden.

J. J. KALDENBACH,
Schoten, Juli 1923.

Diaken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen