IN MEMORIAM

„Burgemeester Smit is vannacht overleden" ; dit bericht ging van morgen langs den Waalkant van mond tot mond.
Hij was mijn vriend. Ik kan niet nalaten een kort „In Memoriam" aan hem te wijden.
Hendrik Johannes Smit werd te Voorburg geboren 8 November 1863. Na de lagere school bezocht te hebben, werd hij leerling van het Gymnasium te Doetinchem en kwam dus onder leiding van wijlen ds. Van Dijk. Toen de studie aldaar was afgeloopen, werd hij student te Leiden, met het doel predikant te worden. Hij bracht het tot candidaat in de Godgeleerdheid ; studeerde daarna nog eenigen tijd aan de Universiteit te Bonn. Toch is hij nooit predikant geworden.
De mensch overdenkt zijnen weg, maar de Heere bestuurt zijne gangen. Wij vinden den jongen Smit later op de Secretarie van de gemeente 's Gravendeel. Hij was aldaar werkzaam als volontair-ambtenaar.
Alhier maakte hij kennis met den hr. Hebly, christelijk onderwijzer. Deze beiden sloten vriendschap, die is blijven bestaan. Het doel van Smit was burgemeester te worden.
Herwijnen werd vacant. Smit ging op audiëntie bij Minister Kuyper. Een aanbeveling van wijlen professor Gunning hielp mede. De benoeming volgde. 18 februari 1902 werd Smit geïnstalleerd als burgemeester van Herwijnen. Hij heeft als zoodanig geen gemakkelijk leven gehad. Dit was reeds , zoo in het begin. Het werd later niet beter. Vooral in den tijd van de mobilisatie was zijn taak zwaar. Hier kwam bij, dat hij wegens zwakke gezondheid dikwijls lijdende was. Toch was hij steeds geduldig en gelaten bij al de beproevingen. Den laatsten tijd brak er voor hem een betere periode aan. Ik heb zelf uit zijnen mond mogen hooren : „God heeft mij in de ruimte gebracht." Zijne gezondheid was in geen jaren zoo goed. Hij was opgewekt en blijmoedig. Zijn werk, vroeger zwaar en moeilijk, werd licht en gemakkelijk.
10 December 1.1. was hij on bezoek in Hellouw's pastorie. Hij kwam meer, maar nog nooit was hij in zulk eene goede stemming. Wij spraken over den rijkdom van Jesaja 1. Ook over de heerlijkheid van de Gereformeerde beginselen. Hij had eene nieuwe berijming van de Psalmen vervaardigd. Zijn plannen werden besproken om een uitgever daarvoor te vinden.
Hij ging, met de belofte, spoedig terug te zullen komen. Nooit zou hij onze woning weer betreden. Gods gedachten zijn nu eenmaal heel dikwijls anders dan onze gedachten.
12 December 1.1. werd Herwijnen's burgemeester ziek. Als vriend kreeg ik bericht. Ik spoedde mij naar Herwijnen en vond Smit ernstig ziek. Een zware longontsteking met complicaties maakte den toestand spoedig zeer gevaarlijk. Eén lichtpunt bleef over : het ontstekingsproces bepaalde zich aanvankelijk bij ééne long. Na de crisis daalde de koorts ; genezing scheen te zullen komen. Helaas, het heeft niet zoo mogen zijn. Onverwacht steeg de temperatuur schrikwekkend ! De oorzaak werd gevonden. De tweede long, tot nog toe gezond, was ook aangetast. Nu werd de toestand, naar den mensch gesproken, hopeloos. Door menschen werd alles gedaan, wat mogelijk was. Zijn huisarts, dr. Brouwer, bezocht hem twee-, zelfs driemaal per dag. Zijn huishoudster en de heer Hebly, bovengenoemd, weken niet van zijn ziekbed. Met bijna bovenmenschelijke inspanning werd dag en nacht gewaakt. Ik bezocht hem dikwijls. Wij hebben met en voor hem gebeden ; samen den Bijbel gelezen.....
De Heere had besloten dat hij sterven moest. Zondag 30 December 1.1., 's 'avonds 10 uur ging hij kalm en rustig de eeuwigheid in.
Met diepe smart zijn wij vervuld over zijn heengaan, al wenschen wij te berusten in des Heeren heiligen wil. Burgemeester Smit was een man, die veel ondervonden heeft, vooral in geestelijk opzicht. Als theologisch student heeft hij een tijd lang de moderne beginselen aangehangen. Toch hield hij hiermede geen vrede. Na zwaren strijd werd hij ethisch Dit standpunt is ook voor hem, zooals voor anderen, een tusschenstation geweest. De bede van Psalm 25 vers 2 werd zijn gebed. De verhooring van zijn gebod kwam en toen mocht hij met hoofd en hart de Gereformeerde beginselen aanvaarden.
Deze te mogen beluisteren in Gods huis, het was zijn lust en zijn leven. Van de oprichting af was en bleef hij lid van den Gereformeerden Bond tot verbreiding en verdediging van de Waarheid in de Ned. Herv. Kerk. Eenige jaren was hij lid van het Hoofdbestuur. Wijl zijn woonplaats erg afgelegen was, bedankte hij.
Ruim drie, jaar was hij mijn vriend. Hoe beter ik hem leerde kennen, des te grooter werd mijne liefde voor hem. Dit is de ervaring door mij opgedaan en daarin sta ik niet alleen. Wij treuren over zijnen dood.. Gelukkig, dat wil niet behoeven te treuren als degenen die geen hope hebben.
Hellouw aan de Waal, 31 Decemibier 1923.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen