Staat en Maatschappij.

Mentaliteit bij de Sociaal-Democraten.
Men staat dikwijls verbaasd over de mentaliteit (geestesgesteldheld) welke tegenwoordig in de Sociaal Democratische Arbeiderspartij  heerscht.
Van dien kant wordt de ellende, waarin ons volk — naar hun zeggen — dreigt weg te zinken toegeschreven aan de reactie, welke elke democratische uiting tot zwijgen brengt. Een voorbeeld daarvan zijn weer de plannen van de regeering ten opzichte van de gehuwde ambtenares.
Maar wanneer de heer Schaper, een der voormannen van de S.D.A.P., wat de regeering bereiken wil nog zoo gek niet vindt, dan zwijgt men die stem eenvoudigweg dood.
Een gelijke behandeling ondergaat de heer Fimmen, de vroegere secretaris van het Internatiooaal Verbond van Vakvereenigingen. Deze constateerde laatst, dat de Sociaal Democraten in Duitschland groote schuld hebben aan den jammer, waaronder de bevolking in het Roergebied gebukt gaat, wat met de cijfers en feiten werd aangetoond, maar het eenig antwoord, dat deze leider in de Sociaal Democratische Vakbeweging op zijne bezwaren krijgt, is een briefje, dat hij als secretaris van het I.V.V. wel kan bedanken.
Men spreekt van verleugening van het volk door de bourgeoisie, een geliefkoosde term van de Sociaal Democraten, van het kapitalisme, dat bezig is de arbeidsvoorwaarden van den arbeider te verslechteren, doch neemt men dan de vrijheid er de aandacht op te vestigen dat Sociaal Democraten als de heeren Wibaut, Vliegen en anderen in den Amsterdaraschen Raad, waar zij een verantwoordelijke plaats innemen, niet anders handelen als de landsregeering, dan loopt men daarvr heen, en doet net alsof er niets aan de hand is.
Zelfs gaat men nog verder en juicht ter plaatse, waar genoemde heeren in de meeting optreden, hen hartelijik toe, ten einde eIken argwaan bij de groote massa, die van deze dingen niets af weet, tegen hun beleid weg te nemen.
Als een der meest reactionnaire maatregelen beschouwen de Sociaal Democraten de verlenging van den arbeidstijd en de verlaging van het loon. De wethouders van den Amsterdamschen Raad, de heeren Wibaut en De Miranda, denken daar echter anders over. Zij werkten ten vorigen jare van harte mede om den arbeidstijd van de Amsterdamsche gemeente-werklieden van 45 op 48 uur te brengen. Ja, zelfs waren zij de groote drijvende krachten van dien maatregel. De heer Vliegen, de partijvoorzitter van de Sociaal Democraten, zag in de invoering der 48urige werkweek geen aanslag op den 8-urendag, want, zoo redeneerde hij, 6 maal 8 is 48 uur. En „Het Volk" sloot zich bij deze redeneering aan.
Niet minder belangrijk is wat er met de loonen in den Amsterdamschen Raad plaats had. Daar werd een maatregel getroffen, om de loonen der jonge gemeente-arbeiders te verlagen.
Daarvan zeide het Sociaal Democratische Raadslid Vliegen:
Thans een enkel woord over het loon van de jeugdige werklieden. Daarbij is inderdaad sprake van achteruitgang. Spreker is het er mee eens, dat het loon van de jeugdige werklieden moet teruggaan, want het is overdreven hoog en bovendien is het voor arbeiders van 16, 17 en 18 jaar niet goed zooveel geld om handen te hebben. Spreker zegt dit uit ervaring.
Spreker aanvaardt volkomen de verantwoordelijkheid voor deze nieuwe loonen voor de jeugdigen, wien men geen dienst bewijst met hoog loon.
Men wrijft z'n oogen uit als men zoo iets leest.
Ook ten aanzien van de loonen der andere gemeente-werklieden sprak het financiëele plan van wethouder Wibaut. Deze verklaarde, dat „de salarissen moeten worden herzien", hetgeen natuurlijk niet bedoelde ze te verhoogen, want dan had hij dit er wel bijgezegd. Neen, voorzichtigheidshalve zei de Sociaal Democraat Wibaut: „herziening", hetwelk wijst op een gaan in dalende richting. Immers er moet op de salarissen, zoo zeide de wethouder, „belangrijk worden bezuinigd."
Natuurlijk is dit geen reactie, maar wel is het gruwelijke reactie als de Minister van Financiën in zijn bezuinigingsplan gewaagt van : „herziening van de bezoldigingen, der ambtenaren."
Maar kras was het schrijven dat de heer Wibaut op 11 Juli 1923 richtte tot den wethouder van Amsterdam, die belast is met „armenzorg en werkloozensteun."
In dat schrijven luidt het in 't slot:
„Ik verzoek u ook te willen overwegen, of de onderscheiding tusschen steun aan uitgetrokken werkloozen eenerzijds en bedeeling anderzijds — zij het wellicht geleidelijk — behoort te worden losgelaten, in dien zin, dat de uitgetrokken werkloozen worden ondergebracht naar de andere categorieën ondersteuning genietenden."
Naar het oordeel van den Sociaal Democraat Wibaut behooren de werkloozen dus ondergebracht te worden bij de bedeelden, d.w.z. bij armenzorg.
Zoo iets moest eens de Minister van Financiën aan den Minister van Binnenlandsche Zaken schrijven, de wanden van de vergaderzaal der Tweede Kamer zouden er van daveren.
Maar voor den wethouder Wibaut, die nota bene het bezuinigingsplan van Minister Colijn nog onlangs aan de meest felle critiek onderwierp, is zulk schrijven toelaatbaar.
Wel komt er bij de Sociaal Democraten een bijzondere mentaliteit tot openbaring.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen