Eenvoudige Bijbellezing

Een man moet in het gebed voorgaan.
Nimmer dienen wij bij de verklaring van dit gedeelte van onzen herderlijken brief te vergeten dat het hier gaat over de samenkomst der Gemeente. De apostel denkt hier niet aan het gebed in de eenzaamheid of aan dat van het huisgezin en van den kring van familie of vrienden. Neen, alleen het gebed der samengekomen Gemeente heeft hij op het oog. Eerst handelde hij over de onderscheiding in de voorbeden, opdat de Gemeente zou weten dat het gebed voor anderen van niet geringe beteekenis is. Daarna wees hij op hen, voor wie gebeden moet worden, n.l. voor alle menschen, omdat de heilswil van God over alle menschen gaat. Thans zegt de apostel wie de mond dier Gemeente moet zijn. En dan is dit enkel en alleen een man.
Als wij dit vergeten, n.l. dat de apos­tel hier doelt op de samenkomst der Gemeente, brengt deze tekst over het bidden der mannen groote moeilijkheid. Het is wel waar dat Calvijn in zijn verklaring deze doorloopende gedachte niet naar voren brengt. Hij noemt de vergaderde Gemeente niet. Maar nu is het opvallend hoe zijn verklaring in dezen tekst teleurstelt. Dat zijn wij bij hem niet gewoon. Maar hier wel ! Met geen woord rept hij over het bidden der mannen.
Nu zijn er wel die dit scherpe onderscheid tusschen mannen en vrouwen in het gebed niet willen lezen uit de boven geplaatste woorden. Zij vatten het zóó op, dat de woorden „desgelijks ook" van vers 9 ook de vrouwen tot het bidden oproept. Maar wij voeren hiertegen aan dat de zin van dat negende vers dan zeer gewrongen wordt en dat het woord „versieren" dan in de lucht hangt. Neen, laat ons nu maar weer eenvoudig lezen wat er staat.
De mannen moeten in alle plaatsen bidden. Ik wil dat, zegt de apostel. In het oorspronkelijke staat een woord dat duidt op een willen na ernstig overleg. Dat is een vast besluit bij hem geworden dat de mannen in het gebed zullen voorgaan. En dat wel in alle plaatsen. Niet alleen in Efeze, maar ook in Corinthe. Overal waar de Gemeente vergadert zij een man haar tolk in het gebed dat wordt opgezonden. Aan het luide gebed is hier dus te denken. En „het hart der menigte volgt het spreken van hem die bidt", zegt Bengel in zijn Gnomon. Dan zullen alle aanwezigen, zoowel mannen als vrouwen, in stilte meebidden. Maar omdat er toch slechts één de mond der vergadering kan zijn, zal daarin de man den voorrang hebben.
Natuurlijk is dit woord niet in het voordeel van de nieuwe theorieën. Gelukkig is het in onze Kerk nog niet zoover gekomen dat de vrouw op den kansel wordt toegelaten. Buiten onze Kerk komt dit hoe langer hoe meer voor, o.a. bij de doopsgezinde gemeenten. Het is geen wonder dat de vrouwenbeweging die zich lin het maatschappelijke leven sterk naar voren drong, zich ook op het terrein van de Kerk openbaarde. Dat zit nu eenmaal zoo in de lucht ! Toch moeten wij weten hoever wij naar Gods Woord met deze beweging mogen meegaan. En dan staat volgens de klare uitspraak van onzen tekst wel vast dat eene vrouw nimmer het predikambt bekleeden mag. Wil men over dit woord van Paulus glimlaohen en spreken van achterlijke en synagogale, joodsche idee en, dat moet men dan zelf weten en voor God verantwoorden. Het heeft hun ook nog wat te zeggen dat zij die op de beginselen der H. Schrift niet letten, om andere bezwaren van hun „verlichite begrippen" in deze zaak wel wat terugkomen. Maar voor ons, die voor de openbaring der Schrift eerbiedig buigen, gelden niet in de eerste plaats practische of nuttigheids-bezwaren. Wat zegt Gods Woord? Van de beantwoording van deze vraag hangt voor ons alles af. In ieder geval mag eene vrouw niet voorgaan in het gebed der Gemeente.
Daarbij komt ook nog dit. Als eene vrouw in de samenkomst der Gemeente voorgaat in het gebed, wordt zij niet gelijkgesteld met den man, zooals de voorstanders der vrouwenbeweging dit wenschen. Hier is van geen gelijkstelling meer sprake maar van een voorrang. Naar Schriftuurlijk beginsel hebben wij toch niet een predikanten-element en een leeken-element, zooals er bij de Roomsche Kerk scheiding is tusschen priesters en leeken. Natuurlijk ! Hadden wij een predikanten-wereld, los van de Gemeente, dan zouden wij kunnen vragen: waarom mag een vrouw niet even goed dominé zijn als een man ? Daarin heeft eene christin even veel rechten als een christen. Daarin staat de een niet boven de ander. Maar nu is het heel wat anders. Als de Gemeente samenkomt, zijn daar mannen en vrouwen, die het ambt der geloovigen allen hebben. Elke vrouw heeft daar reeds de gelijkstelling. Komt zij nu ook nog op den kansel te staan om voorgangster te zijn, dan wordt haar den voorrang boven den man gegeven. Daartegen gaat Gods Woord. Niet tegen de gelijkstelling, maar tegen de bevoorrechting der vrouw. Hier hangt er zooveel van af hoe wij de samengekomen Gemeente beschouwen. Wij, die wenschen naar de beginselen der Heilige Schrift ons te laten leiden, worden al spoedig voor bekrompen en achterlijke menschen uitgemaakt? menschen die niet begrijpen dat onze tijd heel andere dingen vraagt dan er staan in den Bijbel! Gelijkstelling wil men. Gelijkstelling van man en vrouw, ook in het predikambt? Ja goed, gelijkstelling ! Maar waarom moet de vrouw boven den man staan. Eén kan er maar voorgaan. En nu zegt de Schrift: als het dan gaat tusschen man en vrouw, zal niet de vrouw boven den man staan, maar omgekeerd. Een man moet in het gebed voorgaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen