Rondom de Leestafel.

De Eucharistie, in verband met het Eucharistisch Congres, door A. C. Schade van Westrum, Ev. Luth. predikant te Groningen.
Dit boekje is geschreven naar aanleiding van het Eucharistisch congres, dat door de Roomsche Kerk deze maand te Amsterdam staat gehouden te worden. De schrijver, een predikant bij de Ev. Luthersche Kerk, zet hier uiteen (hij is modern) hoe de Roomsche Kerk over de Eucharistie, dat is : het Sacrament des Altaars in zijn tweevoudige gedaante als communie en mis, denkt en maakt dan een vergelijking tusschen het heidendom met de Mithrasvereering, het orthodox protestantisme met z'n Avondmaalsopvatting en het modern-protestantisme met z'n godsdienstige gezindheid.
Dit boekje kan goed oriënteeren en geeft tal van bizonderheden. Alleen jammer, dat in alles naar voren komt de opvatting van den vrijzinnige, die, hoewel Luthersch, Luther verloochent en ook — natuurlijk— de offerande van Jezus Christus tot verzoening des zondaars loslaat en alzoo geheel ontvalt aan den geest van het echte Protestantisme. Rome en Paulus en het orthodox-protestantisme leeft uit de heidensche gedachte ; alleen de moderne heeft het ideaal in deze gegrepen, dat meer dan eens gekroond wordt met 't woord, ontleend aan het Johannes-evangelie : „God is geest en zij, die aanbidden, moeten in geest en waarheid aanbidden."
Orthodoxe protestanten zullen niet veel hebben aan dit boekje, hoewel wij gaarne den schrijver eere geven waar hem eere toekomt, gelijk we boven reeds opmerkten.
Laat ons een paar bizonderheden meededen, waarvan de schrijver melding maakt. Hij begint z'n brochure aldus : „Eucharistie is de naam, waarmede in de Roomsch Katholieke Kerk wordt aan­ geduid het Sakrament des Altaars in zijn tweevoudige gedaante, als sakrament (communie) en als misoffer, en waarbij, zoowel in het een als in het ander Jezus Christus waarachtig aanwezig is onder de gedaante van brood en wijn. De Roomsche Kerk eert de Eucharistie als een van haar grootste mysteries, dat wegens zijn verhevenheid en onbegrijpelijkheid niet achter staat bij dat van de drieëenheid en van de vleeschwording. En een van de duidelijkste bewijzen van die groote vereering der R. Katholieken voor het Sakrament des Altaars zijn wel de Eucharistische Congressen, Deze congressen zijn samenkomsten van geestelijken en leeken met het doel om de Eucharistie te eeren en te verheerlijken en de beste middelen te vinden om kennis van en liefde tot het Sakrament des Altaars over de wereld te verbreiden. Het eerste Congres, waarvan bisschop Caston de Ségur de geestelijke vader was, werd 21 Jiuni 1881 te Rijssel gehouden.
Dat eerste is door tal van andere gevolgd en dit jaar zal dan voor het eerst het Eucharistisch Congres in de Julimaand worden gehouden binnen onze landpalen en wel in de hoofdstad des rijks. „Voor onze R. Katholieke medeburgers is dit congres een reden tot groote verheugenis en zij zullen zich, vooral in Amsterdam, beijveren om het congres zoo luisterrijk mogelijk te maken. Zij zullen het vaderlandsche dundoek, met den pauselijken wimpel boven, doen wapperen, enz."
Breed teekent de schrijver dan de Eucharistie der R.K. Kerk. „Treed een Katholieke kerk binnen, waar de Mis wordt bediend. Hoe gansch anders het interieur, dat met zijn heiligenbeelden en zijn prachtig altaar met die brandende kaarsen veel sterker tot de zijnen spreekt, dan het sobere Protestantsche bedehuis. Waarbij dan nog komt het orgelspel en het koorgezang, dat den geheelen dienst begeleidt. De dienst begint en de priester verschijnt voor het altaar, gehuld in het plechtige, samengestelde misgewaad, dat tot in de kleinste bizonderheden een symbolische beteekems heeft, enz." „Als de priester het fijne lijnwaad, waarop het sakrament moet rusten, op het altaar heeft uitgespreid en den kelk, waar in hij straks wijn en water zal mengen, met een kostbaren doek bedekt, er op geplaatst heeft, daalt hij de altaartreden af en bidt luide den 43sten psalm, waarop hij epistel en evangelie leest, enz."
Dan ontdekt de priester den kelk en beweegt achtereenvolgens brood en wijn naar omhoog, om aan den drieëenigen God reeds nu datgene toe te wijden, dat na eenige oogenblikken door Gods almacht veranderd gaat worden in het lichaam-en bloed van Christus. Vervolgens heft hij de proefatie aan, een reeks gebeden, die onmiddellijk voor en na de offerdaad worden uitgesproken. Het zijn de dankzeggingen „eucharistia", waarmede reeds in de oude Christelijke Kerk brood en wijn werden gezegend en welke naam later op het sakrament in zijn geheel is overgegaan. Dan luidt de altaarbel om de gemeente opmerkzaam te maken, dat nu het groote oogenblik nadert" enz.
Wij zullen niet voortgaan af te schrijven. De plaatsruimte laat het niet toe. Men ziet, dat hier een breede beschrijving gegeven wordt van de Roomsche Avondmaalsviering, mis en communie ; en dat is interessant. Jammer, dat door den schrijver, die modern is, eigenlijk heel de leer van het Heilig Avondmaal, onder ons gangbaar, veroordeeld en over boord geworpen wordt. 't Wordt ten slotte een stemmings-kwestie, voor ons zonder inhoud. Is dat óók niet vreeselijk, dat zoo door Protestanten Christus wordt verworpen ?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen