Ingezonden.

Geachte Redactie,
Mag ik voor 't bijgaande een plaatsje vragen in „De Waarheidsvriend", om uiting te geven aan mijn gevoel ? Bij voorbaat beleefdelijk dank ! 't Deed mij veel genoegen, in het nummer van 27 Juni 1.1. uw opmerkingen te lezen bij het stuk: „Het recht om af te wijken van..? " Blijven getuigen tegen degenen, die de eer aantasten vaan onzen Heere en Koning, den Borg en Middelaar Zijner duurgekochte gemeente, zonder te verbitteren, maar ook zonder te sparen; opkomen tegen het misbruik maken van de formule „geest en hoofdzaak", welke natuurlijk nooit kan beteekenen : een tegengestelde leer van de belijdenisschriften onzer Kerk, of van het Evangelie, door den Heere Jezus en Zijn Apostelen verkondigd. Zulks is, bij het brengen van een gezonde, practische Gereformeerde prediking, noodzakelijk. Gelijk ieder christen den strijd moet volhouden tegen zijn persoonlijke zonden, zoo moet ook geen pardon gelaten aan de zondige toestanden in onze Hervormde Kerk.
En dan, dunkt mij, de Synoden onderen Besturen onzer Kerk geen rust gelaten, om de verkeerdheden te doen wegnemen, en zonder ophouden blijven protesteeren tegen alle besluiten, in strijd met Schrift en Belijdenis. Natuurlijk met verstand en op gepaste wijze.
In den laatsten tijd is er, geloof ik, op dit punt wel eenige lakschheid geweest. I(k denk b.v. aan de „kwestie— Theesing" en het Vrouwenstemrecht. Er moesten meer stemmen en meer gemeenschappelijk opgaan uit onze Gereformeerde gemeenten over al dergelijke zaken.
Kan de Gereformeerde Bond hierbij niet voorgaan ? 't Is met of men denkt: „'t Helpt toch niet !" . ; Maar zoo dacht de arme weduwe uit de gelijkenis van den onrechtvaardigen rechter er niet over.
En met welk een heerlijke uitkomst ! „Stilzitten zal uw sterkte zijn." Zoo spreken sommigen. En er komen in het leven van Gods kinderen wel tijden, dat zij tot stilzitten worden gebracht. Ruth moest ook stilzitten, zooals Naomi zei. Maar daar was veel aan voorafgegaan. Toen Boaz de z.org op zich genomen had, kon zij wachten.
Voorts, welk vader of moeder zou maar stil gaan zitten bij een doodelijk krank kind ? En is onze Ned. Hervormde Kerk niet door en door krank ? Ja, lijkt haar toestand soms hier en daar niet op doodelijke ontbinding of geestelijke ontaarding ? Men moet maar eens hooren van personen, die er nabij mee bekend zijn, hoe diep treurig het in moderne streken gesteld is. Onze lieden, die een Gereformeerdie prediking genieten, voelen daar wellicht niet veel van. Maar de toestand bestaat.
Mochten er, door den nood gedreven, maar veel gebeden opgaan tot den troon der genade, of de Heere zich ontferme en uitkomst geve. Doe Hij genadig verzoening over de zware schuld, die op onze Kerk ligt, en herstelle Hij haar tot Zijn eer. Met verschuldigde gevoelens. Uw dw.,

Monster, Juli 1924.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen